Σήμερα Άρη μου, γίνεσαι 5 χρονών, «5 χρονών ακριβώς» όπως μου είπες το πρωί περιμένοντας το σχολικό. Εδώ και μήνες περιμένεις τα γενέθλιά σου με τεράστια αγωνία (τι λαχτάρα και αυτή να μεγαλώσεις;). Συζητάμε για το πάρτυ σου, τα δώρα σου, τους καλεσμένους σου, την τούρτα που θα φτιάξουμε, το θέμα του πάρτυ (θα σας γράψω για όλα αυτά αναλυτικά σε λίγες μέρες)…

Και εγώ σε κοιτάζω και σκέφτομαι πόσο μεγάλος έχεις γίνει! Πώς πέρασε έτσι ο χρόνος;

Κοιτάζω ένα παιδάκι γεμάτο ζωντάνια, ενέργεια, καλοσύνη, με τις ολόδικές του σκέψεις, τους προβληματισμούς του, τις ανησυχίες του. Χρησιμοποιείς πια λέξεις που μας ξαφνιάζουν («Παρεμπιπτόντως Άλκη, θύμωσα μαζί σου, δεν θα είμαστε για λίγη ώρα φίλοι»), κάνεις σύνθετες σκέψεις, ανακαλείς πλέον πράγματα που τα κάναμε πριν καιρό και τα είχες αφήσει ασχολίαστα, λες και ήθελες τον χρόνο σου για να τα επεξεργαστείς. Κρατάς τις ισορροπίες και είσαι απίστευτα υπομονετικός με τον μικρό σου αδερφό. Σου αρέσουν όλα τα βιβλία. Θέλεις να τα διαβάζουμε δύο δύο μαζί. Η ικανότητά σου να συγκεντρώνεσαι και να αφοσιώνεσαι σε κάτι είναι εκπληκτική για ένα τόσο μικρό παιδί. Και είσαι τόσο ευαίσθητος, τόσο συναισθηματικός, φροντίζεις και νοιάζεσαι τους φίλους σου, συγκινείσαι όταν βλέπεις κάτι δυσάρεστο στην τηλεόραση… Οι δε ερωτήσεις σου, δεν έχουν τελειωμό. Γιατί το ένα, γιατί το άλλο, πώς θα κάνω αυτό, πώς θα κάνω εκείνο… Ατελείωτες!

Και λατρεύεις τις ιστορίες… ειδικά την δική σου…

Πριν 5 χρόνια, με μια τεράστια κοιλιά, έμπαινα στο μαιευτήριο φοβισμένη, γιατί μπροστά μου έβλεπα το άγνωστο. Πώς θα νιώσω όταν βγει το μωρό μου; Πώς είναι να είσαι μαμά; Θα ξέρω τι να το κάνω; Θα το αγαπάω;

Και ήρθες στον κόσμο τόσο γρήγορα. Γεννήθηκες με καισαρική. Η αναμονή μέχρι να μπω στο χειρουργείο μου φάνηκε ατελείωτη. Μέσα σε 5 λεπτά όμως από την ώρα που μπηκαμε είχες γεννηθεί. «Τι μεγάλο μωράκι και τι ψηλό!!!» άκουγα γιατρό και νοσοκόμες να λένε. Και εγώ είχα μπροστά μου ένα μπλέ πανί και δεν μπορούσα να σε δω. Ψιθύρισα στον γιατρό μου να σε φέρει κοντά μου, γιατί από το κλάμα είχε κλείσει η φωνή μου. Ο γιατρός με κοίταξε πίσω από το παραβάν και μου είπε «Ο γιος σου είναι το πιο εντυπωσιακό μωρό που έχουμε δει εδώ και μέρες. Είναι πανέμορφος και πανύψηλος.». Και ξαφνικά εμφανίστηκες δίπλα μου, τυλιγμένος σε μια κουβερτούλα, με ορθάνοικτα μάτια να με κοιτάς (έτσι νόμιζα εγώ εκείνη την ώρα) σαν να ήθελες να μου μιλήσεις, να με χαιρετήσεις. Σου φίλησα το χεράκι, σε καλωσόρισα, σου συστήθηκα και μετά σε πήρανε. Πολύ θα ήθελα να είχες μείνει κι άλλο λίγο κοντά μου, να το πιστέψω ότι ήσουν δικός μου.

Όλα κύλησαν πολύ γρήγορα. Λίγη ώρα μετά ήμουν στο δωμάτιο και παρότι αισθανόμουν κουρασμένη και λίγο πονεμένη, μόλις σε φέρανε σε κοίταζα σαν μαγεμένη. Η πρώτη φορά που αγκαλιάζεις το μωρό σου είναι νομίζω ένα από τα πράγματα που δεν ξεχνάς ποτέ. Αυτή η αίσθηση της απόλυτης χαράς, του φόβου, της απορίας αν αυτό το πλάσμα που κρατάς είναι πραγματικά δικό σου, πώς ήταν αυτό μέσα σου τόσο καιρό… Με τον μπαμπά μέχρι σήμερα σε κοιτάμε και έχουμε την ίδια απορία «Τώρα αυτό είναι δικό μας;».

Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι είσαι δικός μου ήταν το πρώτο βράδυ που ήρθαν οι μαίες να με ξυπνήσουν για να σε θηλάσω. Με βοήθησαν να ανασηκωθώ, σε πήρα στην αγκαλιά μου και έτσι, μέσα στο μισοσκόταδο μείναμε για πρώτη φορά τα δυό μας. Ο τρόπος που με κοιτάς είναι μέχρι σήμερα ο ίδιος. Ο τρόπος που μου σφίγγεις το χέρι δεν έχει αλλάξει. Και εκεί κατάλαβα ότι είσαι δικός μου, οτι σε λίγες μέρες θα φεύγαμε και θα σε παίρναμε μαζί μας. Δεν μας πήρε καιρό να σε αγαπήσουμε, να σε κάνουμε κομμάτι της καθημερινότητάς μας, να σε συμπεριλάβουμε στα σχέδιά μας.

Σήμερα 5 χρόνια μετά κοιτάμε το ημερολόγιο και κάνουμε σχέδια μαζί. Συζητάμε και αποφασίζουμε μαζί για τόσα πράγματα. Έχεις άποψη και αιτιολογείς την σκέψη σου. Εκφράζεις τα συναισθήματά σου. Θυμώνεις, μαλώνεις, συγχωρείς και πάντα αγαπάς με τον μοναδικό σου τρόπο. Δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσαμε με τον μπαμπά να αγαπήσουμε έναν άνθρωπο τόσο πολύ, τόσο δυνατά. Δεν πίστευα ποτέ πως θα αισθανόμουν τόσο περήφανη για ένα πλασματάκι που με εκπλήσει καθημερινά με τα όσα κάνει. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ήσουν σταθερά στη σκέψη μου, ότι θα στεναχωριόμουν με τις στεναχώριες σου, πως θα έκλαιγα στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί κάτι να σου συμβεί…

Με έκανες έναν άλλο άνθρωπο, έναν καλύτερο άνθρωπο και σου οφείλω πάρα πολλά. Μακάρι να μπορέσω να σου τα προσφέρω όλα απλόχερα, να είμαι δυνατή για να σταθώ δίπλα σου όποτε με χρειαστείς. Μακάρι να μην σε κουράσω πολύ καθώς θα μεγαλώνεις, μαμά είμαι και εγώ και οι τρελές οι σκέψεις πάνε πακέτο με τον ρόλο.

Μα πάνω απο όλα να ξέρεις πως σε αγαπάμε.
Και μιλάμε για μια αγάπη άνευ ορίων, αναρχική, αστείρευτη, ολοκληρωτική…

Χρόνια πολλά αγόρι μου! Να είσαι υγιής και να ζήσεις μια ζωή γεμάτη γέλια, χαρές και επιτυχίες!!!!!!

Author

2 Σχόλια

  1. Από τα πιο γλυκά και τρυφερά κείμενα που έχεις γράψει, Μάγδα… Να τον χαίρεστε, να είναι πάντα γερός, καλότυχος κι ευτυχισμένος, και να σας δώσει τόσες κι άλλες τόσες χαρές ακόμη!

Write A Comment

error: Content is protected !!