Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Το πάρτυ των γενεθλίων μας

Το πάρτυ μας φέτος τα είχε όλα!

Καταρχήν ήταν διπλό. Άρης και Άλκης γιορτάσανε για πρώτη φορά μαζί. Δεν σας κρύβω ότι το είχα λίγο άγχος. Πώς θα λειτουργήσει;  Μήπως ο μεγάλος αισθανθεί ότι χάνει "την μέρα του" (κανονικά ήταν τα δικά του γενέθλια, αλλά μιας και δεν είχαμε γιορτάσει τον μικρό μας, είπαμε να γίνει κοινή γιορτούλα);  Όλα όμως πήγαν περίφημα. Τα αγόρια μου όχι μόνο δεν ζηλέψανε, αλλά χάρηκαν πολύ που το ένα δίπλα στο άλλο σβήσανε μαζί τα κεράκια της τούρτας τους.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το θέμα του πάρτυ μας ήταν τα αυτοκίνητα, τα γνωστά Cars της Disney. Ξεκινήσαμε λοιπόν με την πρόσκληση. Το Pinterest με βοήθησε μια ακόμη φορά. Βρήκα δύο προσκλήσεις, μια που στείλαμε με mail και μια που έδωσαν τα παιδιά στους φίλους τους. Όσοι ενδιαφέρεστε να οργανώσετε ένα πάρτυ γεμάτο αυτοκίνητα, αξίζει να επισκεφθείτε την σελίδα της Disney για πολλές πολλές ιδέες.

 

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

"Μαμά δεν είμαι πια σχεδόν 5. Είμαι 5 ακριβώς!!!!"

Σήμερα Άρη μου, γίνεσαι 5 χρονών, "5 χρονών ακριβώς" όπως μου είπες το πρωί περιμένοντας το σχολικό. Εδώ και μήνες περιμένεις τα γενέθλιά σου με τεράστια αγωνία (τι λαχτάρα και αυτή να μεγαλώσεις;). Συζητάμε για το πάρτυ σου, τα δώρα σου, τους καλεσμένους σου, την τούρτα που θα φτιάξουμε, το θέμα του πάρτυ (θα σας γράψω για όλα αυτά αναλυτικά σε λίγες μέρες)...

Και εγώ σε κοιτάζω και σκέφτομαι πόσο μεγάλος έχεις γίνει! Πώς πέρασε έτσι ο χρόνος;

Κοιτάζω ένα παιδάκι γεμάτο ζωντάνια, ενέργεια, καλοσύνη, με τις ολόδικές του σκέψεις, τους προβληματισμούς του, τις ανησυχίες του. Χρησιμοποιείς πια λέξεις που μας ξαφνιάζουν ("Παρεμπιπτόντως Άλκη, θύμωσα μαζί σου, δεν θα είμαστε για λίγη ώρα φίλοι"), κάνεις σύνθετες σκέψεις, ανακαλείς πλέον πράγματα που τα κάναμε πριν καιρό και τα είχες αφήσει ασχολίαστα, λες και ήθελες τον χρόνο σου για να τα επεξεργαστείς. Κρατάς τις ισορροπίες και είσαι απίστευτα υπομονετικός με τον μικρό σου αδερφό. Σου αρέσουν όλα τα βιβλία. Θέλεις να τα διαβάζουμε δύο δύο μαζί. Η ικανότητά σου να συγκεντρώνεσαι και να αφοσιώνεσαι σε κάτι είναι εκπληκτική για ένα τόσο μικρό παιδί. Και είσαι τόσο ευαίσθητος, τόσο συναισθηματικός, φροντίζεις και νοιάζεσαι τους φίλους σου, συγκινείσαι όταν βλέπεις κάτι δυσάρεστο στην τηλεόραση... Οι δε ερωτήσεις σου, δεν έχουν τελειωμό. Γιατί το ένα, γιατί το άλλο, πώς θα κάνω αυτό, πώς θα κάνω εκείνο... Ατελείωτες!

Και λατρεύεις τις ιστορίες... ειδικά την δική σου...



Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Στην κουζίνα όλοι μαζί

Το ότι η χρονιά ξεκίνησε με τόση διάθεση για μαγειρική, δεν μπορεί παρά να είναι καλό σημάδι και για το υπόλοιπο του χρόνου. Παρασκευή απόγευμα λοιπόν και αποφασίσαμε με τα αγόρια να φτιάξουμε ένα κέικ μπανάνα.

Το συγκεκριμένο κέικ είναι νοστιμότατο και αν και η συνταγή που θα σας δώσω λέει να βάλουμε και καρύδα τριμμένη, εμείς δεν την χρησιμοποιούμε, καθώς δεν την τρώνε τα παιδιά.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΚΕΙΚ ΜΠΑΝΑΝΑ

Υλικά:
2 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
4 αυγά
2 ώριμες μπανάνες
250 γρ. μαργαρίνη
1 φλυτζάνι ζάχαρη
1 φλυτζάνι γάλα
1 φακελάκι μπέικιν πάουντερ
3κσ καρύδα τριμμένη



Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Ξεκινάμε την χρονιά γλυκά... με μαρμελάδα πορτοκάλι!

Αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά και λίγες μέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία αποδράσαμε οικογενειακώς για το χωριό μας, γνωστό πλέον μέρος χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς για μικρούς και μεγάλους.

Εκεί μας υποδέχθηκε το πράσινο και το πορτοκαλί. Το θέαμα ήταν απλά υπέροχο. Οι πορτοκαλιές μας, γεμάτες καρπούς, έδωσαν το σήμα: "Μαζέψτε πορτοκάλια και ξεκινήστε τον καινούριο χρόνο γλυκά"!


Συνομώτησαν λοιπόν με τον καιρό και μια μέρα πριν φύγουμε άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Έτσι μπαμπάς και μαμά βρήκαν ευκαιρία να δημιουργήσουν.

Η συνταγή δοκιμασμένη. Πρώτη φορά φτιάξαμε μαρμελάδα πορτοκάλι πέρυσι και ακόμη γλείφουμε τα δάχτυλά μας. Μετά από μεγάλη έρευνα, καθώς όλες οι συνταγές μας φαινόντουσαν λίγο μπελαλίδικες, καταλήξαμε σε μια συνταγή του Στέλιου Παρλιάρου, όπου χρησιμοποιείται ολόκληρο το πορτοκάλι. Προσέξτε μόνο να βγάλετε τα κουκούτσια, αν υπάρχουν! Εμείς έχουμε κάνει και κάποιες τροποποιήσεις στην συνταγή, μετά από δοκιμές (θα σας τις επισημαίνω στην πορεία, καθώς θα σας εξηγώ την διαδικασία).

Ξεκινάμε λοιπόν, αφού πλύνουμε καλά τα πορτοκάλια, τα βάζουμε ολόκληρα στην κατσαρόλα και τα αφήνουμε να βράσουν μέχρι να μαλακώσουν (περίπου μια ώρα).


Όταν είναι έτοιμα, τα βγάζουμε από το νερό και σε ένα σουρωτήρι τα αφήουμε να κρυώσουν λίγο.


Στην συνέχεια τα κόβουμε σε λεπτές λωρίδες (όπως ζητάει η συνταγή, έτσι όταν θα είναι έτοιμο μπορείτε και να το σερβίρετε ως γλυκό πορτοκάλι) ή τα πολτοποιούμε στο μπλέντερ (εμείς κάναμε μια παρτίδα έτσι και μια παρτίδα πολτοποιημένα και κομμένα μαζί). Το ζουμί που θα βγάλουν στο πιάτο καθώς τα κόβετε φυσικά το κρατάτε για να προστεθεί και αυτό στο μείγμα που θα μπει στην κατσαρόλα σας.


Ζυγίζουμε τα κομμάτια/τον πολτό και τα βάζουμε στην κατσαρόλα με την ίδια ποσότητα σε ζάχαρη. Αν δηλαδή τα πορτοκάλια βγήκαν 700 γραμμάρια βάζουμε και 700 γραμμάρια ζάχαρη. Αν θέλετε η μαρμελάδα σας να διατηρήσει περισσότερη από την γλυκόπικρη γεύση της φλούδας του πορτοκαλιού μπορείτε να βάλετε λιγότερη ζάχαρη.



Βράζετε πορτοκάλια και ζάχαρη για μισή ώρα περίπου.


Όσο ετοιμάζεται η μαρμελάδα σας βάζετε τα βαζάκια σας στο φούρνο να ζεσταθούν, ώστε να κλείσει το βάζο της μαρμελάδας αεροστεγώς, για να διατηρηθεί και περισσότερο.

Μόλις δέσει με το σιρόπι, η μαρμελάδα είναι έτοιμη. Βγάζετε τα βαζάκια σας από τον φούρνο και βάζετε αμέσως μέσα την μαρμελάδα. Κλείνετε το καπάκι όσο καλύτερα μπορείτε. Να ξέρετε ότι η μαρμελάδα θα πήξει ελαφρώς μέσα στο βάζο.

Το αποτέλεσμα σίγουρα θα σας ικανοποιήσει!


Και να ξέρετε πως ένα χειροποίητο βαζάκι μαρμελάδα, γίνεται με την σωστή παρουσίαση ένα υπέροχο δώρο για τους φίλους σας.

Ένα παράδειγμα μεταμόρφωσης ενός βάζου μαρμελάδας
Μερικές προτάσεις από εμάς:
  • Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μαύρη ζάχαρη αντί για λευκή.
  • Δοκιμάστε διάφορα μπαχαρικά, όπως κανέλα, πιπέρι, γαρίφαλο, ακόμη και μοσχοκάρυδο.
  • Χρησιμοποιήστε λίγο χυμό λεμονιού στην συνταγή.
  • Βάλτε μέσα και άλλα εσπεριδοειδή (εμείς φτιάξαμε και μερικά βαζάκια με μανταρίνια) ή άλλα φρούτα, όπως μήλα.
Και μην ξεχάσετε πως τα παιδάκια σας είναι αναπόσπαστο κομμάτι για την επιτυχία της συνταγής. Οι δικοί μας ρίξανε την ζάχαρη, ανακατέψανε, κλείσανε τα καπάκια και φυσικά θαυμάσανε το τελικό αποτέλεσμα!

Θα χαρώ αν την φτιάξετε, να μου πείτε τις εντυπώσεις σας ή τις δικές σας τροποποιήσεις.

Καλή σας όρεξη!

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Ο Τριβιζάς, οι φανταστικοί άνθρωποι και το αλκηστούργημα!

26 Νοεμβρίου 2013
(με αφορμή την έκθεση αφιέρωμα στον Τριβιζά)

Άρης: "Μαμά πότε θα καλέσουμε τον κ. Τριβιζά στο σπίτι μας;"
Μαμά: "Αγάπη μου δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Δεν καλούμε στο σπίτι μας ανθρώπους που δεν μας ξέρουν και δεν τους ξέρουμε."
Άρης: "Εγώ τον ξέρω. Έχω διαβάσει τα βιβλία του."
Μαμά: "Ναι αλλά δεν είμαστε φίλοι."
Άρης: "Περίμενε μαμά! Εσύ είσαι η καλύτερη μαμά των βιβλίων. Αν του πεις ποιά είσαι; Δηλαδή εσύ μας αγοράζεις ωραία βιβλία και επειδή μας αγαπάς μας τα διαβάζεις κάθε βράδυ. Αυτός αγαπάει τα παιδάκια και γράφει για αυτά όμορφα βιβλία. Για αυτό τον λόγο αν του πεις ότι είσαι η καλύτερη μαμά των βιβλίων του κόσμου, σίγουρα θα θέλει να σε γνωρίσει."


Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Εσείς πήρατε μέρος στον πρώτο μας διαγωνισμό;

Η χρονιά ξεκίνησε καλά!

Καταρχήν μας βρήκε υγιείς, με καλή διάθεση, παρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, όρεξη και δημιουργικότητα.

Αυτά τα Χριστούγεννα είχα και έναν ακόμη λόγο να είμαι χαρούμενη. Το blog μου έκλεισε έναν χρόνο ζωής, μετράει πλέον αρκετούς φίλους και αναγνώστες, πράγμα ειλικρινά ανέλπιστο. Πραγματικά ευχαριστώ όλους όσους έχουν επισκεφθεί αυτήν εδώ την σελίδα. Για μένα η χαρά είναι τεράστια!

Και χωρίς πολλά λόγια, σκέφτηκα πως πρέπει με κάποιο τρόπο να σας ευχαριστήσω. Σε συνεργασία λοιπόν με την Γιώτα -μπορείτε να δείτε την δουλειά της στην σελίδα της στο Facebook "Δια χειρος δημιουργιες by Giota" (https://www.facebook.com/bygiota?fref=ts)- προσφέρουμε σε δύο από εσάς τα γουράκια που βλέπετε στις φωτογραφίες. 


Αν έχετε λογαριασμό στο Facebook, το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι: 
1.Πατήστε like/μου αρέσει στην σελίδα "Δια χειρος δημιουργιες by Giota" (https://www.facebook.com/bygiota?fref=ts) και στην συνέχεια στην σελίδα "Κάθε μέρα Γονείς" (https://www.facebook.com/pages/Κάθε-μέρα-Γονείς-Everyday-Parents/681779175172003)
2. Γράψτε το όνομά σας και μια ευχή για το 2014 στα σχόλια.
3. Κοινοποιείστε τον διαγωνισμό στην προσωπική σας σελίδα. 


Ο διαγωνισμός λήγει στις 22 Ιανουαρίου.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Πρέπει να αφήσετε τα σχόλιά σας μόνο στην ανάρτηση που θα δείτε στην σελίδα "Κάθε μέρα Γονείς", διαφορετικά δεν θα μπορείτε να λάβετε μέρος στον διαγωνισμό!


Αν πάλι δεν έχετε λογαριασμό στο Facebook, αφήστε εδώ, στα σχόλια, το όνομά σας και μια σύντομη ευχή για το 2014. 

Καλή χρονιά λοιπόν να έχουμε!

Να είμαστε καλά, υγιείς, δυνατοί, να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον, να κάνουμε υπομονή, να αγωνιζόμαστε για αυτά που αγαπάμε, να χαμογελάμε λίγο περισσότερο, να μην γυρνάμε το βλέμμα σε όσα μας ενοχλούν και μας πληγώνουν, να φοβόμαστε λιγότερο, να γίνουμε λίγο πιο τολμηροί, με χιούμορ και καλή διάθεση...

Καλή τύχη σε όλους! 

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Πώς θα ήσουν σήμερα αν υπήρχες μαμά;

Τέτοιες μέρες σκέφτομαι την οικογένεια. Μεγαλώσαμε περιμένοντας τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με πολλή χαρά, πολλές οι ετοιμασίες, τραπεζώματα, κάλαντα, φωτογραφίες, τα γενέθλιά μου, δώρα, χορούς, φίλοι και επισκέπτες να βρίσκονται συνέχεια στο σπίτι... και όλα αυτά καταλήγανε στις 2 του Γενάρη... στα γενέθλια της μαμάς μου...

Σήμερα δεν είναι μαζί μας. Εδώ και 3 χρόνια δεν είναι μαζί μας. Κι όμως η παρουσία της στην σκέψη μας είναι πιο έντονη από ποτέ. Πώς παρουσιάζονται τόσες ευκαιρίες καθημερινά και όλο συζητάμε για αυτήν δεν ξέρω. Ο τρόπος της, οι σκέψεις της, η συμπεριφορά της, το στυλ της, οι απόψεις της, όλα βγαίνουν στην επιφάνεια με τόσο γλυκειά διάθεση, πράγμα που δεν ίσχυε πάντα όσο ζούσε. Ίσα ίσα οι διαφορές μας δεν έλειπαν ποτέ.

Κι όμως, όταν ένας άνθρωπος είναι στην ζωή μας, πολύ περισσότερο όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ο γονιός μας, ποτέ δεν σκεφτόμαστε για πόσο καιρό ακόμη θα μπορούμε να τον έχουμε δίπλα μας, να τσακωνόμαστε μαζί του, να κλάψουμε στον ώμο του, να του πούμε το θέμα που μας απασχολεί, να μοιραστούμε τις σκέψεις μας,... Μέχρι που φεύγει... Και τελικά όσο πιο ξαφνικά φεύγει τόσο χειρότερα!

Δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς θέλω να γράψω για την μαμά μου μια τέτοια μέρα. Πέρυσι τέτοια εποχή ήταν πάλι στην σκέψη μου, πάλι έγραφα για αυτήν.  Εδώ και ώρα γράφω και σβήνω τούτες εδώ τις λέξεις. Τι να πω;