Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Φτιάχνουμε Χριστουγεννιάτικες κάρτες

Χθες το απόγευμα, μάλλον με μια μικρή καθυστέρηση, ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τις κάρτες που θα στείλουμε σε φίλους και συγγενείς.

Κάθε χρόνο αγοράζουμε κάρτες Unicef. Φέτος όμως αποφασίσαμε να φτιάξουμε τις δικές μας, χρησιμοποιώντας χοντρό λευκό χαρτί Α4, διαφορετικά χρώματα τσόχας (καταπληκτική, πολύ μαλακή τσόχα που αγόρασα από το Craftaholic) και κόλλα Ατλακόλ (μπορείτε να χρησιμοποιήσετε εναλλακτικά και μια απλή κόλλα, αρκεί να κρατάει σταθερή την τσόχα). Χρειάζεται λίγος χρόνος για την προετοιμασία, να κόψετε δηλαδή την τσόχα στις διαστάσεις που θέλετε (χρησιμοποιήστε μια μεζούρα αν θέλετε να είστε απολύτως ακριβείς), ελάχιστος χρόνος για την κατασκευή και μια μικρή αναμονή για να στεγνώσει η κόλλα.

Αφού λοιπόν συγκεντρώσουμε στο τραπέζι μας όλα τα υλικά, διπλώνουμε το χαρτί στην μέση και κόβουμε διαφορετικά χρώματα τσόχας στην διάσταση που θέλουμε, έτσι ώστε όταν θα τα κολλήσουμε στο χαρτί μας να σχηματίζουν ένα δεντράκι.


Για να κερδίσετε χρόνο μπορείτε πρώτα να κόψετε την τσόχα, όσα κομμάτια θα χρειαστείτε δηλαδή, ανάλογα με το πόσες κάρτες θέλετε να φτιάξετε. Στην συνέχεια απλώνουμε την κόλλα στην μια πλευρά της τσόχας, ή απευθείας πάνω στο χαρτί. Όλα θα γίνουν πιο γρήγορα αν καλύψετε με την κόλλα όλη την επιφάνεια του χαρτιού. Έτσι απλά θα παίρνετε τα κομματάκια τσόχας και θα τα βάζετε απευθείας πάνω στην κάρτα σας.


Τα παιδιά μπορούν να βάλουν με ένα πινέλο την κόλλα στην τσόχα. Μην ανησυχείτε αν κολλήσουν τα δαχτυλάκια. Μέσα στο πρόγραμμα είναι. Η ατλακόλ ξεπλένεται πολύ εύκολα με νερό.


Αφού βάλετε όλα τα κομματάκια τσόχας στην κάρτα σας, το μόνο που θα λείπει είναι το αστεράκι στην κορυφή του δέντρου!


Η διαδικασία είναι απλή και γρήγορη. Ένα παιδάκι 4 ετών θα μπορούσε και να την κατασκευάσει μόνο του. Τα μικρότερα παιδιά, όπως το δικό μας δίχρονο, ίσως και να βαρεθούν αν δεν τα αφήσουμε να λερωθούν αρκετά! Να είστε έτοιμοι να τους προσφέρετε εναλλακτική δραστηριότητα.

Να σας πω ότι μπορείτε να ακολουθήσετε την ίδια διαδικασία και να βάλετε αντί για τσόχα, ύφασμα κομμένο σε λωρίδες ή κουμπιά (τα κουμπάκια τα δοκιμάσαμε, θα επιχειρήσουμε και μια με ύφασμα σήμερα).

Έτσι λοιπόν οι καρτούλες μας είναι έτοιμες και περιμένουν να ταξιδέψουν προς τον παραλήπτη τους.


  


Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ήμουν έτοιμη να γίνω μάνα;

Υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι ότι ο χρόνος δεν είναι αρκετός.

Δεν είναι αρκετός για να ευχαριστηθώ τα παιδιά μου, να παίξω μαζί τους, να τους διαβάσω ένα ακόμη παραμύθι, να τα πάω μια βόλτα, να βρεθούμε με έναν φίλο για παιχνίδι. Δεν είναι αρκετός για μένα. Ο προσωπικός χρόνος δείχνει να μην υπάρχει καν, τα ενδιαφέροντά μου έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ενώ οι δουλειές του σπιτιού είναι σχεδόν πάντα πίσω. Η ζωή του ζευγαριού ακολουθεί άλλους ρυθμούς. Η βοήθεια από τρίτους δεν είναι ακριβώς κομμάτι της καθημερινότητάς μας (αν και δεν ξέρω τι θα έκανα μέχρι σήμερα, αν δεν είχα αυτόν τον άγγελο, την μαγική θεία, την αδερφή μου, που μου έχει προσφέρει τόσο από τον χρόνο της για να με βοηθήσει).

Όλα ξεκίνησαν από το πρώτο ακόμη παιδί, που ως νέοι γονείς, αγχωμένοι και βυθισμένοι στην άγνοια, αφήσαμε τα πάντα πίσω για να τα καταφέρουμε στον καινούριο μας ρόλο. Από την ώρα που τα παιδιά έγιναν δύο φυσικά και τα πράγματα έγιναν λίγο πιο δύσκολα.

Παρόλα αυτά, δύο χρόνια μετά τον ερχομό του Άλκη, τα πράγματα φαίνεται πως γίνονται λίγο πιο εύκολα. Τα παιδιά είναι πια αρκετά μεγάλα για να συνυπάρχουν σε έναν χώρο και να επικοινωνούν, να παίζουν μαζί και να περνάνε καλά. Η μαμά επίσης έχει αναπτύξει δεξιότητες που τις λύνουν τα χέρια, έχει βρει τρόπους να διατηρεί τις ισορροπίες και να γίνεται όλο και πιο ευρηματική!

Μπορώ πια με ευκολία να κρατήσω στην αγκαλιά μου δύο αγοράκια (18 και 12 κιλά το καθένα). Καταφέρνω να κάνω πολλές δουλειές με ένα χέρι, καθώς το άλλο μπορεί να είναι απασχολήμένο με ένα παιδί. Μπορώ να ισορροπήσω τον Άλκη στο πόδι μου, ενώ την ίδια ώρα του δίνω το γάλα του με το ένα χέρι και βάζω τα παπούτσια του Άρη με το άλλο. Αν και μπορεί να ακούγομαι τρομακτική, τα αυτιά μου δεν κοιμούνται ποτέ, λειτουργούν ακόμη και την ώρα που κοιμάμαι, ακόμη και όταν έχω την πλάτη μου γυρισμένη στα παιδιά (ο Άρης συχνά αναρωτιέται αν έχω μάτια και στην πλάτη "είσαι μαμά τερατάκι, με μάτια στην πλάτη;"). Αν και πάντα κάτι χρειάζονται, καταφέρνω και τους το προσφέρω την ώρα που το ζητάνε, πολλές φορές βρίσκομαι εκεί πριν καν διατυπωθεί το αίτημα.

Κάποιες φορές όμως ένα μικροπραγματάκι θα στραβώσει.


Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Να θυμηθώ να σταματήσω να σκέφτομαι!

Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα: σκέφτομαι πολύ! Σκέφτομαι πολύ και περίπου για τα πάντα.

Για μένα, για τα παιδιά, για τον άντρα μου, για τα αδέρφια μου, για την γάτα μας, για την δουλειά, για το σχολείο των παιδιών, για την ελληνική πραγματικότητα που με πνίγει, για τους φίλους μου στην Αθήνα, για τους φίλους που έχω αφήσει στην Αγγλία, για την εβδομάδα που έρχεται, για το ημερολόγιο που θα κρατάω το 2014, για τα ρούχα μου που δεν μου κάνουν πια, για τον γιατρό που ακόμη δεν έχω πάει, για την έλειψη άασκησης στην ζωή μου, για τα όσα θα ήθελα να κάνω και δεν προλαβαίνω, για το σπίτι μου και πόσο διαφορετικό είναι μετά τον ερχομό των παιδιών...

Σκέφτομαι και αναλύω και προβληματίζομαι και... όλο αυτό με κάνει... ουφφφφ... με κουράζει... με αγχώνει... αισθάνομαι ότι τρέχω, τρέχω... και πού πηγαίνω τελικά; Ακόμη και τα πιο θετικά πράγματα, αν τα σκεφτούμε για πολύ ώρα, χάνουν αυτό το αυθόρμητο, το χαλαρό, το ξεκούραστο που τα χαρακτηρίζει. Η υπερανάλυση μπορεί στην στιγμή να καταστρέψει ακόμη και τις πιο ευχάριστες στιγμές!

Σήμερα για παράδειγμα, πήγαμε μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων να δούμε τους Burger Project στον Ελληνικό Κόσμο. Μέχρι να μπούμε στο θέατρο, να κάτσουμε στις θέσεις μας... έφαγα τα νύχια μου. Φώναξα στα παιδιά μου, τα οποία ξεσάλωσαν όταν είδαν τους φίλους τους... Φοβόμουνα που περιφερόντουσαν και έτρεχαν στον χώρο, ο μικρός εξερεύνησε με τα χέρια του 2-3 κάδους απορριμμάτων, έπεφτε κάτω συνέχεια... Τίποτα φυσικά δεν ήταν τόσο τραγικό όσο σας το περιγράφω. Τα παιδιά ήταν απλώς παιδιά, περνούσανε καλά, τρέχανε, γελούσανε, ήταν ευτυχισμένα που βρέθηκαν μεταξύ τους... και η μαμά το χαβά της... Δηλαδή τι περίμενα; Μα για αυτόν ακριβώς τον λόγο οργανώσαμε την έξοδο αυτή. Για να βρεθούμε όλοι μαζί, να χαλαρώσουμε, να διασκεδάσουμε (πραγματικά υπέροχη και η φετινή τους παράσταση Μαμά θα κάνω μπάντα Vol.2), να περάσουμε καλά...

Ζηλεύω τους ήρεμους ανθρώπους, όχι τους αδιάφορους, τους ήρεμους. Αυτούς που δείχνουν να έχουν μια τόσο γεμάτη ζωή, αλλά την ζουν σαν να μην έχουν ούτε μια έγνοια στο κεφάλι τους. Αυτούς που έχουν καταλήξει πως οι χαρούμενες στιγμές είναι τελικά αυτές που θα μας στηρίξουν παρακάτω, αυτές που σαν τονωτικό χάπι μας βοηθούν να βγάζουμε την μέρα. Και να ξυπνάμε την επομένη με το κεφάλι μας ήσυχο!


Μήπως τελικά όταν αισθάνομαι έτσι απλά παγώνω και δεν απολαμβάνω την στιγμή;

Για άλλο ένα βράδυ σκέφτομαι, μόνο που αυτή τη φορά σκέφτομαι και γράφω...


Ίσως θα έπρεπε να κοιτάω και να σκέφτομαι για τα πράγματα σε ένα βάθος χρόνου. Τα παιδιά μου θα είναι έτσι μόνο για λίγο καιρό. Δεν θα τα ξαναζήσω σε αυτήν τους την φάση. Θα έχει σημασία σε 5 χρόνια από τώρα ότι ο Άλκης έβαλε το χέρι του στο καλάθι των αχρήστων, ότι ο Άρης δεν με άκουσε στην στιγμή όταν του είπα να μην τρέχει σαν τρελός; Μάλλον θα γελάω όταν θα τα σκέφτομαι... Άσε που τελικά τι θέλω από τα παιδιά μου, να είναι υπάκουα στρατιωτάκια, ή να τους δώσω την ευκαιρία να με αμφισβητήσουν, ακόμη κι αν δεν μου αρέσει, για να μάθουν να αποφασίζουν μόνα τους ότι ακολουθούν αυτό με το οποίο συμφωνούν, όχι αυτό το οποίο θα τα υποχρεώσουν να κάνουν...

Ίσως θα έπρεπε να τηρώ ένα αυστηρότερο πρόγραμμα. Όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για μένα. Το να προγραμματίζω τα πάντα γύρω από τα παιδιά, να μην τοποθετώ μέσα στην εβδομάδα μου έστω κάποια από όσα θα ήθελα να κάνω, ή να μην μένω σταθερή σε αυτά που έχω πει ότι θα κάνω, απλώς θα με φορτώσουν με περισσότερες σκέψεις και έγνοιες, οι οποίες θα σέρνονται από βδομάδα σε βδομάδα, ενώ το κεφάλι μου θα είναι έτοιμο να σπάσει (τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις σκέφτομαι ότι αύριο πρέπει επιτέλους να στρώσω το χαλί που κάθεται διπλωμένο μπροστά από την βιβλιοθήκη μου εδώ και 4 εβδομάδες).

Ίσως αν συνειδητοποιούσα πως δεν μπορώ να έχω τα πάντα υπό έλεγχο, πως δεν μπορώ να αποτρέψω τα λάθη και τις αποτυχίες... Όλα αυτά άλλωστε δεν είναι κομμάτια της ωρίμανσης όλων μας, μικρών και μεγάλων; Μέσα από αυτά δεν μαθαίνουμε, γινόμαστε καλύτεροι; Ακόμη και αυτά που φαίνονται δύσκολα, περίεργα, αμήχανα, αυτά δεν είναι τελικά που μας δίνουν τροφή για σκέψη και βελτίωση;

Ίσως αν σταματούσα για λίγο, ίσως αν έλεγα "αυτό δεν μπορώ να το διαχειριστώ αυτήν την στιγμή, δεν πρέπει!". Είναι βέβαιο πως όταν δεν αισθάνομαι έτοιμη, όταν είμαι πολύ κουρασμένη ή αγχωμένη, θα κάνω λάθος. Λάθος σκέψεις, λάθος πράξεις... Ένα βήμα πίσω χρειάζεται, έτσι απλά, ένα βήμα πίσω και θα επανέλθω όταν θα είμαι έτοιμη.


Ίσως αν προσπαθούσα να ελέγξω τους φόβους μου. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να φοβάται το παρακάτω. Φοβάμαι και φτιάχνω σενάρια, τα οποία τις περισσότερες φορές είναι πολύ πιο τρομακτικά από ότι θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα. Τελευταία για παράδειγμα φοβάμαι για την καθημερινότητά μας, πόσο έχει αλλάξει, για τις δουλειές μας, φοβάμαι όταν τα μικρά μου τρέχουν μόνα τους σε ανοικτούς χώρους. Τι θα κάνουμε όμως; Θα κλειστούμε στο καβούκι μας, θα βάλουμε τα παιδιά στην γυάλα; Όχι φυσικά. Ειδικά με τα παιδιά, συζητάμε, τους εξηγούμε, τα ενημερώνουμε χωρίς όμως να τα τρομάζουμε, τα προσέχουμε χωρίς όμως να τους κόβουμε τα φτερά τους και την ελευθερία τους.

Ίσως αν χαμήλωνα τους ρυθμούς, έκοβα ταχύτητα, αν κοιτούσα τα πράγματα με άλλο μάτι. Γιατί να βιαζόμαστε, γιατί να μην δίνω περισσότερο χρόνο σε μένα, στα παιδιά, στην ζωή μας; Ο ρυθμός με τον οποίο κινείται το σώμα μας, μπορεί πολύ εύκολα να γίνει ο ρυθμός με τον οποίο σκέφτεται το μυαλό μας. Η βιασύνη δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Κόψε ταχύτητα! Αυτό πρέπει να λέω στον εαυτό μου καμιά φορά και να με συγχωρώ αν δεν καταφέρνω να κάνω όλα όσα θα ήθελα να κάνω.

Ίσως αν έβγαζα από την ζωή μου τους παντογνώστες και όλους αυτούς που ζούνε την ζωή τους τρέχοντας. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν την μαγική ικανότητα να με ηρεμούν, να με εμπνέουν, να μου προκαλούν θαυμασμό! Αυτούς χρειάζομαι στην ζωή μου! Όποιος νομίζει ότι το έχει, ότι μπορεί να μου τρίψει την συνταγή της επιτυχίας στα μούτρα, ότι μπορεί να με κρίνει, να μου προκαλέσει ενοχές, να με κάνει να αισθάνομαι ανεπαρκής, μπορεί να κάνει παρέα με άλλους σαν κι αυτόν και να είναι όλοι μαζί ευτυχισμένοι με τις επιτυχίες τους.

Σκέφτομαι και γράφω...

Και σήμερα θα βάλω ένα χαρτάκι στο ψυγείο που θα λέει "Να θυμηθώ να σταματήσω να σκέφτομαι"!

 

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Ο παντογνώστης

Πρόσφατα παρακολουθούσα μια συζήτηση στο Facebook με αφορμή ένα δυσάρεστο περιστατικό που συνέβη σε μια μητέρα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Πρέπει όμως να σας πω ότι η κριτική που δέχθηκε από κάποιες μαμάδες ήταν δριμύτατη, γράφτηκαν σχόλια που την καθιστούσαν υπέυθυνη για τα όσα είχαν γίνει με τα παιδιά της και φυσικά οι συμβουλές από γυναίκες που δεν βιώνουν καν την ίδια καθημερινότητα έρεαν αφθονες.

Με την ίδια ευκολία βέβαια συγγενείς, φίλοι, ακόμη και άνθρωποι που τους γνωρίζω ελάχιστα ή και καθόλου κάνουν το ίδιο και σε μένα (είμαι σίγουρη πως έχει συμβεί και σε εσάς). Κάπου στην πορεία, όλοι όσοι υπήρξαν γονείς μικρών παιδιών, ακόμη κι αν έχουν περάσει 30-40 χρόνια από τότε, ακόμη και κάποιοι που δεν έχουν ακόμη αποκτήσει δικά τους παιδιά, έχουν άποψη για το πώς μεγαλώνεις εσύ το παιδί σου, τι το ταϊζεις, τι κάνεις ή τι δεν κάνεις που θα έπρεπε να το κάνεις, τι του φοράς, πώς το κοιμίζεις, γιατί το πας ή δεν το πας στον παιδικό, σου εξηγούν γιατί δαγκώνει, σου προτείνουν την παιδαγωγική τους μέθοδο ως την μόνη δοκιμασμένη και πετυχημένη κτλ κτλ. Κάπου στην πορεία, κάποιοι, χάσανε την ικανότητα να ακούνε... Χάσανε την ικανότητα να είναι φίλοι, να συμπαραστέκονται στην νέα μητέρα, που δεν θέλει συμβουλές, δεν θέλει γιατροσόφια, ξέρει πώς θέλει να μεγαλώσει το παιδί της, απλά έχει ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον που έχει βρεθεί στην θέση της, έχει κάνει τις ίδιες σκέψεις, έχει κλάψει από την αγωνία, έχει ξενυχτίσει...

Μην πτοείστε! Οι παντογνώστες υπάρχουν παντού, ζουν ανάμεσά μας.
Ευτυχώς για εμάς μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε και φυσικά να τους αντιμετωπίσουμε!


Πώς να αναγνωρίσετε τον παντογνώστη:
  • Οι προτάσεις τους ξεκινούν συνήθως με "Εγώ αν ήμουν στην θέση σου..."
  • Δεν θυμάστε την τελευταία φορά που σας είπαν μια καλή κουβέντα.
  • Σας πιάνει πανικός κάθε φορά που τους βλέπετε ("Τι θα μου ξεφουρνίσει σήμερα;")
  • Η συμβουλή τους σας κάνει απλώς να αισθάνεστε απαίσια.
  • Προτιμάτε να κάτσετε στο σπίτι και να κάνετε δουλειές, παρά να βρεθείτε μαζί τους.
Πώς μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε;

  • Ασχοληθείτε με κάτι άλλο, ώστε να μην χρειάζεται να περνάτε τόσο χρόνο μαζί του.
  • Αναγνώριση κλήσεων. Ένα τεχνολογικό θαύμα που μας έχει σώσει από διάφορες δυσάρεστες τηλεφωνικές συνομιλίες.
  • 'Οταν προσφέρουν την συμβουλή τους, την οποία δεν έχεις ζητήσει κιόλας, δείξε σκεπτική και πες "Περίεργο... Ο γιατρός μας, μας έχει πει το ακριβώς αντίθετο!"
  • Με απόλυτη ειλικρίνεια πείτε του πως τα όσα έχει να σας πει σας προκαλούν απίστευτο άγχος και πίεση. Και δεν χρειάζεστε περισσότερο από αυτό που ήδη αισθάνεστε!
  • Απλώς αποφύγετέ τους. 
  • Βρείτε καλύτερη παρέα. Δεν είμαστε οι μόνες που αισθανόμαστε έτσι, υπάρχουν κι άλλες μαμάδες που αισθάνονται το ίδιο ακριβώς, μπορεί ακόμη και να φοβούνται να το εκφράσουν. Ανοιχθείτε, συζητήστε, πρέπει να είμαστε κοντά, δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε.
  • Το σημαντικότερο: ποτέ μην ξεχνάτε ότι είστε μια υπέροχη μαμά, που αγαπάει τα παιδιά της, μεγαλώνει μαζί τους, μαθαίνει και κάνει την αυτοκριτική της, Έχετε δίκιο και αυτοί είναι απλώς άδικοι!
Μη σταματάτε ποτέ να το λέτε και να το ξαναλέτε αυτό στον εαυτό σας.
Είστε μια καλή μαμά!

Οι φίλοι, οι καλοί άνθρωποι δεν δίνουν διαλέξεις, δεν κρίνουν χωρίς να έχουν δεχθεί οι ίδιοι καμία κριτική, δεν επιβαρύνουν τους φίλους τους με πληροφορίες που απλώς δεν είναι απαραίτητες...Είναι εκεί για να ακούν, να στέκονται δίπλα μας, να μας κρατούν το χέρι όταν το έχουμε ανάγκη. Τι κι αν έχουμε κάνει λάθη; Μαθαίνουμε από αυτά. Οι φίλοι δεν είναι εκεί απλώς για να εστιάζουν σε αυτά και να μας τα επισημαίνουν ξανά και ξανά. Είναι άλλο πράγμα η καλοπροαίρετη συμβουλή και άλλο να βγάλουμε την μεζούρα για να μετρήσουμε ποιά το έκανε καλύτερα και τι θα έκανε καλύτερα από μένα αν ήταν στην θέση μου. Έλα στην θέση μου και μετά μιλάμε!!!!

Είστε μια καλή μαμά! Έχετε δίκιο, ενώ αυτοί είναι άδικοι... και δεν έχουν και πάντα δίκιο...


Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

25 έξυπνοι τρόποι για να εξοικονομήσουμε χρήματα

Οικονομική κρίση. Δύο λέξεις που βρίσκονται στα χείλη όλων μας εδώ και μερικά χρόνια. Η ζωή μας αναμφίβολα είναι διαφορετική. Έχουμε κόψει πολλά και σίγουρα θα κόψουμε ακόμη περισσότερα.

Σκέφτηκα λοιπόν μερικούς τρόπους για να εξοικονομήσουμε χρήματα, πράγματα που μπορούμε να κάνουμε χωρίς να μας στοιχίζουν μια μικρή περιουσία:


Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Ο μονόδρομος των γιατί...

 

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω

Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία ψάχνει συνεχώς για απαντήσεις. Το google search έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Εκεί αναζητούμε και βρίσκουμε απαντήσεις ακόμη και για τα πιο απίθανα πράγματα. Γνώμη μου είναι πως η ζωή μας θα συνεχίζονταν κανονικά, ακόμα και αν δεν ξέραμε γιατί «οι τυφώνες έχουν γυναικεία ονόματα» ή γιατί «οι τενίστες τρώνε μπανάνα».

Τι γίνεται όμως με τα πιο απλά, τα πιο καθημερινά γιατί; Πολλοί από τους ανθρώπους που επισκέπτονται το κέντρο μας ρωτούν γιατί νιώθουν έτσι; Γιατί νιώθουν λυπημένοι, γιατί νιώθουν φόβο…;

Οι γονείς συχνά αναρωτιούνται γιατί το ένα τους παιδί είναι ήσυχο ενώ το άλλο είναι ίδιος ο Βελζεβούλ μετενσαρκωμένος σε μικρό τετράχρονο. Γιατί το παιδί κλαίει; Γιατί χτυπάει ή δαγκώνει άλλα παιδιά, ή γιατί κάθεται και το δαγκώνουν; Γιατί ο άνδρας μου δεν κάνει τίποτα και κάθεται στον καναπέ; Γιατί η γυναίκα μου γκρινιάζει όλη την ώρα; Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί…



Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Ο βραδινός επισκέπτης...

Εδώ και λίγο καιρό δίνουμε μια μικρή "μάχη" με τον μεγάλο μου γιο. Περίπου κάθε βράδυ εδώ και 2-3 μήνες, έρχεται στο κρεβάτι μας μέσα στη νύχτα και αν δεν δεχθεί να επιστρέψει στο κρεβάτι του, καταλήγω εγώ στο δικό του.

Κράτησα το πρώτο μου παιδάκι 6 μήνες δίπλα μου, στην καλαθούνα του και το δεύτερο 9. Στη συνέχεια πήγαν στην κούνια τους και έμειναν εκεί μέχρι που τα ίδια μου έδειξαν ότι θέλουν να πάνε σε άλλο κρεβάτι. Έτσι ο μεγάλος κοιμάται από 2,5 χρονών σε μονό κρεβάτι. Και όταν λέμε κοιμάται... χαλασμός να γίνεται δίπλα του αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτε! Ο μικρός από την άλλη με το που έκλεισε τον χρόνο και μετά από αρκετά ξενύχτια και γκρίνιες μέσα στην νύχτα, γιατί δεν του άρεσε καθόλου η κούνια, πήγε στο δικό του μονό κρεβάτι και άρχισε να κοιμάται δίχως διακοπή. Έχουμε αποφασίσει με τον άντρα μου πως το υπνοδωμάτιό μας είναι το άβατο, ο δικός μας χώρος, δεν έχει παιχνίδια, ρουχαλάκια, πάνες κτλ κτλ. Φυσικά όταν αρρωσταίνουν και θέλουν να κοιμηθούν μαζί μας έρχονται στο κρεβάτι μας. Kάθε φορά που θα κλάψουν μέσα στη νύχτα είμαι δίπλα τους.Και δύο και τρεις και δέκα φορές θα σηκωθώ αν χρειαστεί. Πηγαίνω όμως εγώ στο κρεβάτι τους, ξαπλώνω δίπλα τους μέχρι να ξανακοιμηθούν, πολλές φορές και μέχρι το επόμενο πρωί.



Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Η αντίστροφη μέτρηση για τις γιορτές ξεκίνησε!

Με αφορμή έναν πίνακα επιβράβευσης (θα σας γράψω για αυτό κάποια άλλη στιγμή) ξεκινήσαμε να μετράμε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά!

Μεγάλος ενθουσιασμός!!!! Από το Σάββατο μετράμε μέρες.

Ο πίνακάς μας είναι πολύ απλός. Θα χρειαστείτε: ένα φύλλο χαρτί Α3, χάρακα, στυλό και αυτοκόλλητα. Η ιδέα είναι να σημειώνουμε εμφανώς, με ένα αυτοκόλλητο, τις ημέρες που κάτι κάνουμε, να υπολογίζουμε τα Σαββατοκύριακα, πότε έχουμε σχολείο, δραστηριότητες, τις μέρες που θα βρεθούμε με φίλους, για να καταλήξουν όλα στις μέρες των γιορτών. Δική μας προσθήκη στον πίνακα, είναι ένα αυτοκόλητο για τις μέρες που κοιμηθήκαμε στο κρεβάτι μας μέχρι το πρωί (άλλη μεγάλη ιστορία).

Ξεκινάμε λοιπόν:

Σε ένα χαρτί Α3 σχεδιάζουμε κουτάκια και γράφουμε μέσα τους αριθμούς που αντιστοιχούν σε κάθε μέρα μέχρι τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Κολάμε ένα αυτοκόλλητο στις μέρες που έχουμε κάποια προγραμματισμένη δραστηριότητα (π.χ. ψαράκι για το κολυμβητήριο), τα Σαββατοκύριακα (λουλουδάκι) κτλ



Φυσικά το ημερολόγιό μας κλείνει με τον Χιονάνθρωπο, για να ξεχωρίζουμε τα Χριστούγεννα, και τον Άγιο Βασίλη φορτωμένο με τα δώρα, για την Πρωτοχρονιά.

 

Κρατάω τα αυτοκόλλητά μας σε ένα υπέροχο βαλιτσάκι. Εκεί μέσα βρίσκουμε αυτοκόλητα για χειροτεχνίες, διακόσμηση, πίνακα επιβράβευσης και φυσικά τα τατουάζ μας.




Στα καταστήματα κυκλοφορούν πολύ όμορφα αυτοκόλλητα, που μπορούν να στολίσουν έναν οποιοδήποτε πίνακα θα φτιάξετε για το παιδί σας, ώστε να το βοηθήσετε να κατανοήσει καλύτερα πώς κυλάει ο χρόνος και οι μέρες. Αν είστε και καλλιτεχνική φύση, γιατί όχι να τον ζωγραφίσετε ή να δημιουργήσετε με υφάσματα και φελτ.



Τέτοιου τύπου ημερολόγια (advent calendars) πάντως είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στο εξωτερικό. Τα παιδιά μας συνήθως φτιάχνουν παρόμοιες κατασκευές και στον παιδικό σταθμό.

Εδώ θα βρείτε μια σελίδα στο Pinterest, από όπου μπορείτε να πάρετε ιδέες για να φτιάξετε το δικό σας advent calendar.


Το δικό μας πάντως ταπεινό κατά τα άλλα ημερολόγιο μας έχει ενθουσιάσει και έχει ήδη πάρει την θέση του στην κουζίνα του σπιτιού μας. Το μόνο που μένει να προσθέσουμε είναι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, για να ξέρουμε πότε θα στολίσουμε το σπίτι μας, παιδικές φατσούλες, για να ξέρουμε πότε θα βρεθούμε με φίλους για παιχνίδι και ότι άλλο τέλοσπάντων θα προκύψει μέχρι τις γιορτές.
Και με τα παιδάκια, ποτέ δεν ξέρεις τι ακριβώς θα είναι αυτό!



Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Όταν η επιβεβαίωση έρχεται από τα παιδιά μας!

Καλημέρα, καλημέρα!

Καταρχήν καλό μήνα σε όλους μας. Για μένα ο μήνας αυτός ξεκινάει με λίγη κούραση, λίγη αυπνία, ένα τσακ αγωνίας και πολλή πολλή χαρά...

Από χθες κοιτάζω τον μικρούλη μου, τον Άλκη μου και χαμογελάω! Γιατί μεγάλωσε, μεγάλωσε και πια μιλάει τόσο καθαρά, επικοινωνεί μαζί μας και εκφράζεται.

Ας τα πάρω από την αρχή όμως...

Η Πέμπτη είναι για εμάς μέρα κολύμβησης. Μαμά και Άλκης λοιπόν κατευθυνόμαστε προς την πισίνα. Περνάει δίπλα μας μια μαμά η οποία με πολύ ήρεμο τόνο λέει στο δίχρονο κοριτσάκι της που έχει μείνει πιο πίσω "Μαρίζα γειά σου, φεύγει η μαμά. Θα έρθεις;". Η Μαρίζα όχι μόνο δεν έτρεξε προς την μαμά, αλλά γύρισε την πλάτη, αφού της είπε δυνατά "Γειά σου μαμά", και κίνησε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μαμά ατάραχη συνέχισε να περπατάει και να της φωνάζει "Φεύγω, μόνη σου θα μείνεις; Γειά σου Μαρίζα, πάει η μαμά, είσαι μόνη σου τώρα". Η Μαρίζα όμως ανένδοτη. Μάλιστα είχε απομακρυνθεί τόσο πολύ που άρχισα εγώ να ανησυχώ ότι θα της φύγει. Φτάσαμε έξω από την πισίνα και η Μαρίζα ήταν δίπλα μας ενώ η μαμά ήταν στην άλλη άκρη του δρόμου. Φυσικά, προς υπεράσπιση της μαμάς, πρέπει να σας πω ότι δεν υπήρχε φόβος να πάθει κάτι το παιδί, δεν περνάνε αυτοκίνητα από εκείνο το σημείο, ούτε πολύ κόσμο έχει.