Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Η ευτυχία είναι εδώ!

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν περιγράφονται με λόγια. Είναι απλά υπέροχες! Πρέπει να τις ζήσεις, να τις αισθανθείς, να τις αγγίξεις, να τις μυρίσεις... Ο άντρας μου και τα παιδιά μου μου έχουν προσφέρει αμέτρητες τέτοιες στιγμές! Τόσες που καμιά φορά φοβάμαι πως θα τις ξεχάσω...

Κάπως έτσι ήταν όταν παντρευτήκαμε, ένα μεγάλο πάρτυ, το δικό μας. Κάναμε αυτό που θέλαμε, δεν συμβιβαστήκαμε, γελάσαμε, περάσαμε καλά...



Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Disney on Ice... ήμασταν και εμείς εκεί!

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, "Disney on Ice"

Μέρες συζητούσαμε για αυτή την έξοδό μας. Δεν είναι και λίγο πράγμα να περιμένεις να δεις τους αγαπημένους σου ήρωες να ζωντανεύουν μπροστά σου. "Μα πώς θα κάνει πατινάζ ο MacQueen; Θα είναι και ο Buzz εκεί; Και οι νεράιδες θα πετάνε; Η κακιά μάγισσα της Ariel δεν θα μας πειράξει, έτσι μαμά;" ήταν οι ερωτήσεις της εβδομάδας. Όλα απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν του ανακοίνωσα πως μαζί μας θα έρθει και ο φίλος του ο Βαγγέλης!


Φτάσαμε νωρίς, από φόβο μήπως χαθούμε, μήπως υπάρχουν ουρές (5000 άτομα χωράει το Γήπεδο Tae Kwon Do στο Φάληρο!). Όλα όμως ήταν άψογα οργανωμένα! Υπήρχε πάρκινγκ για όλους και οι πόρτες άνοιξαν νωρίς για να μην υπάρχει αναμονή και εκνευρισμός κατά την είσοδό μας. Παντού, μα παντού, βέβαια υπήρχαν πειρασμοί για τα μικρά και τα μεγαλύτερα παιδιά: από ποπ κορν σε γιγάντιους κουβάδες, δροσιστικά ποτά σε νεραϊδοποτήρια, μέχρι παιχνίδια, καπέλα, σημαιούλες, φανελάκια και πολλά, πολλά άλλα. Σε βαθμό μάλιστα που ο γονιός που προσπαθεί να αντισταθεί στον υπερβάλλοντα καταναλωτισμό συνάντησε δυσκολία (ο δικός μου σπάνια ζητάει με επιμονή να του πάρω κάτι, χθες όμως...). Οι πωλητές των πειρασμών κυκλοφορούσαν ακόμη και ανάμεσά μας έχοντας κρεμασμένα σε ζώνες όλα τα είδη προς πώληση!


Αφού πήραμε στα χέρια μας το πολυπόθητο εισιτήριο (ευχαριστούμε πολύ την Ασπασία από την Playgroup που μας τα εξασφάλισε), συναντηθήκαμε με την παρέα μας και κατευθυνθήκαμε προς τις θέσεις μας.


Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έγινε όταν εμφανίστηκαν οι οικοδεσπότες της βραδιάς: ο Mickey, η Minnie, ο Donald και φυσικά ο Goofy. Χειροκροτήματα, ουρλιαχτά, χαμόγελα... Τίποτα βέβαια δεν συγκρίνεται με αυτό που ακολούθησε. Η παγοπίστα γέμισε αυτοκίνητα! Και τα χαμόγελα έγιναν ακόμη μεγαλύτερα και πιο υπέροχα. Ο Άρης ήταν όλο μάτια, κοιτούσε και δεν πίστευε τι έβλεπε, δεν χόρταινε να κοιτάζει. "Κοίτα μαμά, κοίτα! Τρέχουν στον πάγο". Η μαμά πάλι δάκρυσε... Όχι φυσικά γιατί έβλεπα τα αυτοκίνητα, αλλά γιατί με μια απλή έξοδο κατάφερα να του προσφέρω τόση χαρά!


Ακολούθησαν η Ariel, η Tinkerbell και τα παιχνίδια του Toy Story (άλλος πανζουρλισμός εδώ!). Η παράσταση κράτησε περίπου 2 ώρες, με ένα 20λεπτο διάλειμμα. Αν και ήταν αρκετά μεγάλη, κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών, ακόμη και των πολύ μικρών φίλων του Disney. Η ώρα βέβαια ήταν κάπως περίεργη, ειδικά για τα παιδιά που κοιμούνται νωρίς, αλλά... χαλάλι! Η παράσταση ήταν μια υπερπαραγωγή, είχε πολύ όμορφα κοστούμια, χορευτές τέλεια συγχρονισμένους (μόνο ένα στρατιωτάκι γλίστρησε κάποια στιγμή) και πολύ ωραία μουσική επένδυση. Παρόλες τις αμφιβολίες μου για το αισθητικό αποτέλεσμα ευτυχώς δεν δικαιώθηκα.



Το πιο σημαντικό όμως, αυτό που δεν συγκρίνεται με καμία άλλη αίσθηση, η εικόνα που θα μου μείνει αξέχαστη, είναι η χαρά και η λαχτάρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του Άρη. 


Μαμά: "Λοιπόν Άρη, πώς σου φάνηκε; Πέρασες καλά; Σου άρεσε η παράσταση;"
Άρης: "Ναι μαμά..."
Μαμά: "Πόσο σου άρεσε, λίγο... πολύ...;"

Και με ύφος λίγο... υποτιμητικό να το πω; Σαν να μου έλεγε "τώρα βρε μαμά τι με ρωτάς και εσύ" μου απάντησε.

Άρης: "Μαμά, δεν μου άρεσε λίγο, ούτε πολύ! Μου άρεσε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!"



Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

"Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;"

Έφτασε... Η ώρα που τόσο φοβόμουν έφτασε. Και δεν δόθηκε καμία απολύτως αφορμή...

Μόλις είχαμε πάρει τον Άλκη από το σχολικό. Καθώς μπαίναμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας ο Άρης με ρώτησε "Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;". Μέχρι σήμερα ο Άρης δεν είχε αναρωτηθεί πού είναι η μαμά μου, γιατί έχει μια γιαγιά ενώ έχει δύο παππούδες. Ίσως να με βόλευε κιόλας αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά του, γιατί νόμιζα πως εγώ δεν θα ήμουν έτοιμη να απαντήσω. Το αστείο είναι ότι το σχολίαζα πρόσφατα σε μια φίλη... Μέχρι που η ερώτηση έσκασε σαν βόμβα!

Η γη κάτω από τα πόδια μου εξαφανίστηκε. Αν και η αρχική μου αντίδραση ήταν να αλλάξω την κουβέντα (ήταν τόσο εύκολο να κάνω ακόμη και πως δεν άκουσα), συγκράτησα την τρεμάμενη φωνή και τα μάτια που ήταν έτοιμα να δακρύσουν και του απάντησα



Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Η καλύτερη μαμά του κόσμου!

Πόσες φορές σας έχουν πει τα μικρά σας πως είστε η καλύτερη μαμά του κόσμου;

Πόσες φορές το έχετε πιστεψει;

Πόσες φορές όμως έχετε σκεφτεί ότι τα κάνετε όλα λάθος;

Πολλές, είναι η δική μου πρόχειρη απάντηση...

Μέχρι πριν δύο εβδομάδες περίπου έκανα πολύ αυστηρή κριτική στον εαυτό μου και στις γονεϊκές μου ικανότητες. Ήθελα να τα κάνω όλα καλά και για κάποιο λόγο πίστευα ότι δεν τα κατάφερνα, αν και τα ίδια μου τα παιδιά, με την συμπεριφορά τους και τον χαρακτήρα τους με διαψεύδουν καθημερινά.

Μέχρι που μας κάλεσαν στον σχολείο του μικρού μου για να γνωριστούμε και να μας ενημερώσουν για το πρόγραμμά τους. Πρέπει να σας πω πως η στάση τον εκπαιδευτικών ήταν για μένα σκέτη αποκάλυψη! Δεν μου είπαν κάτι που δεν το ήξερα, που δεν το είχα ήδη σκεφτεί, που δεν το έβλεπα σε άλλους γονείς, αλλά... δεν ξέρω γιατί... μάλλον είναι θέμα χαρακτήρα... δεν μπορούσα μέχρι τώρα να το εφαρμόσω...



Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Πώς αντιδρούμε στα ριψοκίνδυνα παιχνίδια των παιδιών μας;

Και ότι σας συμβούλευα πριν μερικές μέρες να μην λέτε "το δικό μου το παιδί δεν...".

Εεε λοιπόν, εγώ μέχρι τώρα έλεγα "Ο Άρης δεν σκαρφαλώνει, δεν κάνει ριψοκίνδυνα πράγματα, δεν είναι τολμηρός". Μέχρι που το καμάρι μου αποφάσισε να σκαρφαλώσει στην κουκέτα (δίχως η σκάλα να βρίσκεται στην θέση της), όπου είχα ακουμπήσει μια τεράστια κορνίζα με ένα πόστερ που είχα αγοράσει για το δωμάτιό τους. Φυσικά το τζάμι της κορνίζας έσπασε, ευτυχώς την ώρα που εντελώς τυχαία έμπαινα στο δωμάτιό τους. Τον βρήκα με την πατούσα του μέσα στα γυαλιά (ευτυχώς δεν είχε κοπεί), λίγο τρομαγμένο, γιατί δεν είχε καταλάβει ότι είχε πατήσει πάνω σε τζάμι, και φυσικά φοβισμένο. Του εξήγησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε τόσο ριψοκίνδυνα παιχνίδια, ότι θα μπορούσε να κόψει το πόδι του και πως αν θέλει να ανέβει στο πάνω κρεβάτι αρκεί απλώς να μου το ζητήσει για να βάλουμε την σκάλα στην θέση της.

Τι έγινε βρε παιδιά; Ήρθε η ώρα του να σκαρφαλώσει; Ήρθε η ώρα του να κάνει πιο ριψοκίνδυνα παιχνίδια; Ποιός φταίει τελικά για το περιστατικό της κουκέτας; Το παιδί; Ή εγώ; Μήπως θα έπρεπε απλώς να μην είχα αφήσει τα πράγματα στο λάθος σημείο; Θα έπρεπε να ανησυχώ για το περιστατικό; Να συνεχίσω να φοβάμαι; Γιατί αν πω ότι δεν φοβάμαι, θα πω ψέματα...



Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Η αξία της τιμωρίας...

Θα μπορούσα να σας παραθέσω αρκετά link και τίτλους βιβλίων που υπερασπίζονται την αναγκαιότητα της τιμωρίας των παιδιών.

Θα μπορούσα να σας αναφέρω και την γνωστή σε όλους μας τηλεοπτική εκπομπή με την σούπερ νταντά που υπερασπίζεται την τιμωρία, το καρεκλάκι της σκέψης και το time out ως το απόλυτο εργαλείο για να ηρεμήσουμετα παιδιά μας και να τα φέρουμε στα μέτρα μας.

Δεν θα κάνω αυτό! Θα σας γράψω όμως για ένα περιστατικό που συνέβη σε δημόσιο παιδικό σταθμό, όπου η αδερφή μου επισκεπτόταν σε εβδομαδιαία βάση (ως κομμάτι των σπουδών της). Και κάπως έτσι θα καταλάβετε ποια είναι η αξία της τιμωρίας...



Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Η δύναμη των λέξεων

Πριν μερικές μέρες τα αγόρια μου παίζανε στο δωμάτιό τους. Κάποια στιγμή ακούω τον Άρη να λέει στον μικρό: "Μην το κάνεις αυτό! Αλίμονό σου Άλκη!". Ξαφνιάστηκα γιατί κανένας μας δεν του μιλάει έτσι... ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα! "Άρη μου, γιατί του φωνάζεις; Δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι μεταξύ μας! Πού το άκουσες αυτό και το λες και εσύ;". Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: "Εσύ το λες. Το είπες μια φορά, τότε την άλλη μέρα, στον Άλκη.".

Η αλήθεια είναι ότι πάγωσα και καταρχήν του είπα ότι αποκλείεται να είπε η μαμά κάτι τέτοιο. Ο άντρας μου όμως μου το επιβεβαίωσε. Φαίνεται πως το "αλίμονό σου" μου έχει ξεφεύγει ουκ ολίγες φορές, άλλοτε με παιχνιδιάρικη διάθεση κι άλλοτε ως προειδοποίηση όταν ο μικρός (γιατί μόνο στον μικρό το έχω πει προφανώς) κάνει τις αταξίες του. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σας πω πόσο απαίσια αισθάνθηκα. Όταν γίνεται κάτι τέτοιο εγώ γεμίζω ενοχές, μαστιγώνομαι και λίγο, με πλημμυρίζουν οι σκέψεις...

Και τότε μια φίλη μου είπε κάτι πολύ πολύ απλό: θετική σκέψη, θετική διάθεση, θετική συμπεριφορά... μόνο αυτό χρειάζεται... Σας ακούγεται πολύ ζεν; Εδώ ο κόσμος χάνεται και εγώ... το χαβά μου; Κι όμως, είναι πράγματι πολύ απλό να σταματήσουμε να είμαστε αρνητικοί. Είναι μια απόφαση, ένας άλλος τρόπος ζωής. Χωρίς καμία θρησκευτική, πνευματική, μεταφυσική, new age ή άλλη χροιά. Απλά από άποψη. Πιστεύω πως αν σταματήσουμε να ορίζουμε τη ζωή μας, να σκεφτόμαστε και να συμπεριφερόμαστε κυριευμένοι από αρνητική διάθεση, αν σταματήσουμε να κοιτάμε τον διπλανό μας με μισό μάτι, αν αφήσουμε στην άκρη αρνητικά σχόλια, αν οπλιστούμε με λίγη θετική διάθεση, αν απομακρύνουμε όλους αυτούς που μας κουράζουν και μας εκνευρίζουν στο περιβάλλον μας, ή τουλάχιστον αν καλλιεργήσουμε την επιλεκτική ακοή, αν διασφαλίσουμε για εμάς και την οικογένειά μας ένα περιβάλλον ηρεμίας, όλα μα όλα θα κυλούν τόσο καλύτερα, τόσο πιο ομαλά!



Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Τα 10 πράγματα που κάνουν (περίπου) όλοι οι γονείς

Από την ώρα που γινόμαστε γονείς περίπου όλοι αποκτούμε ορισμένες ικανότητες, δεξιότητες και συνήθειες, καθώς και έναν τρόπο ομιλίας και συνύπαρξης με άλλους ανθρώπους, που υπό άλλες συνθήκες δεν είμαι σίγουρη ότι θα θέλαμε καν να έχουμε ή να κάνουμε.

Συγκέντρωσα λοιπόν 10 πράγματα που κάνω η ίδια και οι φίλοι μου από την ώρα που αποκτήσαμε τον γονεϊκό μας ρόλο. Οι όποιες προσθήκες είναι φυσικά ευπρόσδεκτες!



Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

"Μαμά σήμερα γιορτάζει η Λολίτα μας!!!!"


Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις του Άρη μου με το που άνοιξε τα μάτια του σήμερα το πρωί.

Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα. Για όλους εμάς που ζούμε δίπλα σε ένα ζωάκι σήμερα είναι γιορτή. Γιορτάζουμε τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζουν καθημερινά, την ζεστασιά που μας προσφέρουν, την τρυφερότητα που μας δείχνουν, την στοργή, την πραγματική αγάπη! Και σκεφτόμαστε το παρεάκι μας που δεν είναι πια μαζί μας στο σπίτι, την Κατσούλα μας...
Όποιος δεν έχει ζήσει με ένα κατοικίδιο μάλλον δύσκολα μπορεί να με καταλάβει. Έτσι είναι όμως.

Η Λολίτα μας
Η Κατσούλα μας

Η γάτα μας η Λολίτα είναι μαζί μου εδώ και 14 χρόνια. Έχω περάσει μαζί της τα καλύτερά μου χρόνια. Έχω μεγαλώσει δίπλα της. Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο, κλάψαμε για την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση, ζήσαμε μαζί τις πρώτες μου οικονομικές δυσκολίες όταν τρώγαμε μόνο κονσέρβες τόνου (από εκείνες τις φτηνές), μετακομίσαμε πίσω στην Ελλάδα (ξενιτεύτηκε η κακομοίρα, καθότι Εγγλέζα γάτα), ήταν δίπλα μου όταν βρήκα δουλειά και γυρνούσα τα βράδια κουρασμένη, μαζί και στον γάμο μου, μαζί και στο πρώτο και στο δεύτερο παιδί μου. Είναι το πρώτο πλασματάκι που έμαθα να φροντίζω, η πρώτη μου ευθύνη, η πρώτη μου έγνοια...

Κοιμάται δίπλα στον Άρη από όταν ήταν 2 μηνών
Και όταν τα βράδια κουλουριάζεται πια στα πόδια του Άρη, στο κρεβάτι του για να κοιμηθεί, μου λείπει λίγο. Με πούλησε η άτιμη και δεν κοιμάται μαζί μου πια. Προτιμάει τα αγόρια μου! Λίγο πριν κοιμηθούν κάνουνε κουτουλιές, τρίβουν τα μουσουδάκια τους και χασκογελάνε όλο ευχαρίστηση που ήρθε για ένα ακόμη βράδυ να κοιμηθεί στα πόδια τους. Είναι και ο φύλακάς του δωματίου. Διώχνει όλα τα τρομακτικά τέρατα που θέλουν να μπουν μέσα μόνο με μια της ματιά. Και ενώ μου λείπει, χαίρομαι τόσο που μπροστά μου εξελίσσεται μια ακόμη σχέση αγάπης ανάμεσα σε αυτό το υπέροχο ζωάκι και τα παιδιά μου.

"Ένα φιλάκι και μετά θα παίξω, εντάξει;"

Είναι πραγματικά μοναδική εμπειρία για ένα παιδί να ζει με ένα ζώο. Μαθαίνει τι σημαίνουν τα όρια, ο σεβασμός, ο προσωπικός χώρος, η ευθύνη, μαθαίνει να το φροντίζει, να σκέφτεται τις ανάγκες του, να αγαπάει... Μη φοβάστε να φέρετε τα παιδιά σας σε επαφή με τα ζώα. Μην τα τρομάζετε, μην τα φοβερίζετε χρησιμοποιώντας το ζώο ως απειλή, μην τα μαθαίνετε να τα σιχαίνονται. Να τα ενθαρύνετε να βάζουν και λίγο φαγητό για τα αδεσποτάκια της γειτονιάς σας, λίγο νερό το καλοκαίρι με τους καύσωνες, και αν είστε σε κανένα ταβερνάκι αφήστε τα να δώσουν λίγο από το κρεατάκι τους στο γατάκι που νιαουρίζει δίπλα τους παρακαλώντας για φαγητό. Ένα παιδί μπορεί πολύ καλά να καταλάβει ότι δεν θα πιάσουμε κανένα ζώο που δεν συνοδεύεται, δεν θα χαϊδέψουμε κανένα ζώο που δεν δείχνει καλοδιάθετο, δεν θα το πιέσουμε να παίξει μαζί μας, αρκεί να του το εξηγήσουμε. Ένα παιδί ξέρει και αισθάνεται πολύ περισσότερα από όσα πιστεύουμε.

Ας εμπιστευτούμε το ένστικτό τους, την καθαρότητα της παιδικής ηλικίας.
Ένα ζώο μόνο οφέλη θα φέρει καθώς το παιδί μας θα μεγαλώνει.
Θα τους προσφέρει αμέτρητα χαμόγελα και ευτυχία.
Είναι μια μοναδική εμπειρία!
Και πιστέψτε με αξίζει να τη ζήσουν!

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις καλύτερες στιγμές μας με τους φίλους μας τα ζώα:


 
  
 





Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Τι θα έπρεπε να ξέρει το παιδί μου;

Πρόσφατα συναντήθηκα με κάποιες φίλες, μαμάδες κι αυτές, και φυσικά πιάσαμε κουβεντούλα για τα παιδιά μας. Μια μαμά λοιπόν, με βλέμμα γεμάτο αγωνία, μας ρώτησε «Εσείς ξέρετε να μετράτε;». Φυσικά όλες βιάστηκαν να παινέψουν τα παιδάκια τους, που όχι μόνο ξέρουν να μετράνε μέχρι το 20 παρακαλώ, αλλά ξέρουν και να γράφουν το όνομά τους. Και το επίθετό τους! Με βλέμμα γεμάτο αγωνία, σταθερά εκεί, δεν έφυγε καθ’ όλη την διάρκεια της συζήτησής μας, η μαμά ρώτησε «Βρε κορίτσια, γιατί εμείς δεν μπορούμε να μετρήσουμε μέχρι το 20, ούτε να γράψουμε το επίθετό μας. Αχ το άλλο; Ποδήλατο κάνετε;». Έκπληκτες οι υπόλοιπες μαμάδες της παρέας της απάντησαν «Δεν κάνετε ποδήλατο; Να τον πηγαίνεις βρε στο πάρκο να μάθει. Εμείς κάνουμε και πατίνι, πολύ άνετα!». Η μόνη της παρηγοριά ήμουν εγώ. «Ο Άρης τώρα μαθαίνει ποδήλατο, με βοηθητικές φυσικά. Προσπαθεί, αλλά δεν εξασκείτε και πολύ, οπότε… Πατίνι; Χμ, ίσως λίγο καλύτερα…».

Εμείς οι μαμάδες κάνουμε ένα λάθος. Μιλάμε με άλλες μαμάδες και συγκρίνουμε τα παιδιά μας. Όχι υποχρεωτικά συνειδητά. Όταν όμως βρισκόμαστε μόνες μας συχνά αναρωτιόμαστε γιατί το δικό μας δεν κάνει ότι κάνουν τα άλλα. Πρέπει να σας πω ότι ενοχλήθηκα πολύ με τον τρόπο που αντιμετώπισαν αυτήν την γυναίκα. Αντί να σταθούν δίπλα της, να την ενισχύσουν, να την υποστηρίξουν, προσφέρθηκαν να της στείλουν με mail μια λίστα με όσα θα έπρεπε να κάνει το παιδί της σε αυτή την ηλικία, να της προτείνουν ειδικούς. Λες και είναι διαγωνισμός, αγώνας ταχύτητας. Άλλος ένας αγώνας για την καημένη την μαμά! Πολύ λίγοι είπαν ότι το κάθε παιδί έχει τον ρυθμό του. Κάποια μπορεί να χρειάζονται απλώς περισσότερο χρόνο!

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει για το τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου. Τι περιμένω όμως από αυτά; Τι θέλω να ξέρουν, τι ικανότητες να αναπτύξουν;