Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Τι κάνουμε με τα παιδιά μας λίγο πριν κοιμηθούν

Η μεγαλύτερη πρόκληση της ημέρας στο σπίτι μας είναι η απογευματινή απασχόληση, εκεί λίγο πριν, λίγο μετά τις 7. Έχουν φάει το απογευματινό τους, τρίβουν τα ματάκια τους, αρχίζουν τα χασμουρητά και μαζί με αυτά και οι μικροσυγκρούσεις. Κάπου εκεί λοιπόν, μισή ώρα πριν την βραδυνή μας ιεροτελεστία, ξεδιπλώνεται όλη η κούραση της ημέρας. Και εμείς ως γονείς καλούμαστε να τα αφήσουμε όλα και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να τα απασχολήσουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον βραδυνό τους ύπνο.

Πώς μπορούμε λοιπόν να απασχολήσουμε τα παιδιά μας ώστε να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και να τα χαλαρώσουμε λίγο πριν κοιμηθούν;



Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

"Μαμά σήμερα ήταν η μέρα της αδικίας"

Το μυαλό μου αυτή την εβδομάδα πάει να σπάσει. Ήταν τόσο έντονη, έβγαλε τόσο θυμό, τέτοια απογοήτευση, αγωνία, φόβο, δάκρυα, επιθυμία να τα σπάσω όλα και να ουρλιάξω από τα βάθη του κορμιού μου "ΑΡΚΕΤΑ".

Γιατί;

Γιατί κάποιοι εκμεταλεύτηκαν ανθρώπινες αδυναμίες, τους φόβους μας και την ανασφάλεια που έχει γεννήσει αυτή η κρίση που όλοι βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας.
Γιατί κάποιοι συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε αχιβάδες, λες και η μνήμη μας είναι τόσο κοντή που δεν θυμόμαστε ούτε τι μας έλεγαν πριν μια βδομάδα.
Γιατί κάποιοι στερούν την ελευθερία μας, τα αυτονόητα δικαιώματά μας, τα κεκτημένα ετών.
Γιατί κάποιοι θέλουν να ακυρώσουν τους αγώνες και τις μάχες τόσων και τόσων ανθρώπων.
Γιατί θέλουν να δουλεύουμε (όσοι μπορούμε και έχουμε ακόμη δουλειά) σαν σκλάβοι, να μην σηκώνουμε κεφάλι, να δεχόμαστε ότι είναι να μας έρθει χωρίς να ορθώσουμε κανένα ανάστημα.
Γιατί δεν θέλουν να αισθανόμαστε ίχνος αξιοπρέπειας.
Γιατί κάποιοι θέλουν να μας φοβίσουν, να μας εξοικειώσουν με το μίσος, την ανθρωποφαγία, να μας εκπαιδεύσουν να δείχνουμε τον διπλανό μας και να λέμε "Αυτός φταίει, δεν το έκανα εγώ" ή "Αυτός φταίει που εγώ είμαι έτσι σήμερα".
Γιατί μας θέλουν πιόνια σε μια μάχη που δεν πρόκειται ποτέ να δώσουν για μας.
Γιατί χάθηκαν ανθρώπινες ζωές...


Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Οδηγός επιβίωσης για άρρωστα παιδάκια (και γονείς)

Δεν ξέρω για εσάς, στο δικό μας σπίτι πάντως ο χειμώνας μας χτύπησε την πόρτα την Παρασκευή το απόγευμα, με την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων μιας ίωσης.

Ακόμη δεν έχω καταλήξει αν είναι χειρότερο να έχεις ένα άρρωστο παιδί ή δύο. Αυτή την φορά πάντως είχαμε ταυτόχρονα δύο άρρωστα παιδάκια, το ένα ανέβασε και πυρετό το Σάββατο, πολύ συνάχι, μυτσούλες που λέει και ο Άλκης, πονόλαιμο, αυπνία και φυσικά γκρίνια! Το κακό είναι ότι μαζί με τα μικρά αρρώστησα και εγώ. Δεν ξέρω αν είχα πυρετό, δεν πρόλαβα να πάρω και τίποτα για να συνέλθω, δεν καλοσκέφτηκα το πόσο με πονάει ο λαιμός μου... Ξέρω μόνο ότι περίπου μια βδομάδα μετά τα μικρά είναι καλά ενώ εγώ δεν λέω να συνέλθω... (Μη γκρινιάζεις μαμά!)




Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - "Ξέρεις τι σκέφτομαι;"

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Άρης έχει μόλις επιστρέψει από το σχολείο. Συνήθως δεν έχει όρεξη να πει τα νέα της ημέρας, θέλει πρώτα να τα επεξεργαστεί. Σήμερα όμως έχει μια σημαντική πληροφορία. Οι φίλοι του στο σχολείο του είπανε για έναν καινούριο υπερήρωα!

Μαμά: "Τι έγινε Άρη; Γιατί είσαι τόσο σκεφτικός;"
Άρης: "Μαμά ξέρεις ποιός είναι πολύ δυνατός; Έχει σούπερ δυνάμεις και κάνει φοβερά πράγματα..."
Μαμά: "Μήπως είναι ο Μπάτμαν ή ο Σπάιντερμαν;"
Άρης: "Όχι μαμά... Είναι καινούριος! Σήμερα μου τον έμαθε ο Βαγγέλης. Για αυτό είμαι σκεφτικός. Προσπαθώ να φανταστώ πόσο δυνατός είναι..."
Μαμά: "Ποιός είναι αυτός ο σούπερ δυνατός ήρωας λοιπόν;"
Άρης: "Είναι ο Κάπτεν Αμέρμυγκας!" (ο Βαγγέλης φυσικά του είπε για τον Κάπτεν Αμέρικα!)

(Μερικές ώρες αργότερα την ίδια μέρα)

Ετοιμαζόμαστε να κοιμηθούμε. Τα παιδιά ξαπλώνουν και προσπαθούν να διώξουν την ένταση της ημέρας. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς έγινε, αλλά ο Άρης είχε μια μικρή διαφωνία με τον μπαμπά του. Όταν μπήκα στο δωμάτιο είχε την πλάτη του γυρισμένη και ήταν σκεφτικός. Θα θύμωσε και θα μου κρατάει και εμένα μούτρα τώρα, σκέφτηκα...

Μαμά: "Τι έγινε καμάρι μου; Τι σκέφτεσαι; Έγινε κάτι;"
Άρης: "Ξέρεις τι σκέφτομαι μαμά; Είμαι σκεφτικός... (παύση) Σκέφτομαι πόσες ρίγες θα είχα αν ήμουν ζέβρα..."

Πόσο τον αγαπώ τον κόσμο του! 



Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Όχι μόνο γονείς…

Γράφει ο
Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω

Πρόσφατα επισκέφτηκε το κέντρο μας μια κυρία γύρω στα 40. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις της έκανα την πρώτη μου ερώτηση.

«Για πείτε μου λοιπόν, τι σας έφερε σε εμάς

«Υπάρχει αγάπη;» με ρώτησε και σταμάτησε περιμένοντας την απάντηση μου.

«Φυσικά!» της απάντησα γρήγορα, με αφέλεια και ενθουσιασμό. Σταμάτησα για λίγο και συνέχισα παραφράζοντας τον τίτλο ενός βιβλίου του Άαρον Μπέκ «Υπάρχει αλλά δεν αρκεί μόνο η αγάπη».



Κάθε μέρα γονείς, με ό,τι άγχη και έγνοιες περιλαμβάνει η γονική ιδιότητα. Κάθε μέρα γονείς με άρθρα για τις δραστηριότητες των παιδιών, τις εμπειρίες μας ευχάριστες και δυσάρεστες, με ιδέες και λύσεις για τα διάφορα θέματα που προκύπτουν στο μεγάλωμα των μικρών ανθρώπων και ό,τι άλλο… Τι γίνεται όμως με τις αρχικές μας ιδιότητες, τους αρχικούς μας ρόλους, τι γίνεται το κάθε μέρα ζευγάρι; Παραδίδουμε την ιδιότητα αυτή στο μαιευτήριο; Είναι η απώλεια του ρόλου αυτού το αντίτιμο και το κόστος της γέννησης ενός παιδιού;

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο οι νέοι γονείς, στην προσπάθειά τους να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες του παιδιού και να προσαρμοστούν σε νέους ρόλους, χρόνους και χώρους, να ξεχνούν ο ένας τον άλλο. Τι συμβαίνει όμως αν αφιερώσουμε όλη την ενέργεια μας στο νέο μέλος της οικογένειας και ξεχάσουμε τον ή την σύντροφο μας; Αρκεί η αγάπη που υπάρχει;



Σύμφωνα με τον Άαρον Μπέκ δεν αρκεί μόνο η αγάπη. Όπως και όλες οι άλλες σχέσεις η συντροφική σχέση μεταξύ δύο γονέων πρέπει να θεωρείτε ένας ζωντανός οργανισμός που για να επιβιώσει χρειάζεται τροφή, δουλειά, στόχους, χώρο και χρόνο. Όπως και όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί έτσι και η συντροφική σχέση δεν είναι κάτι παγιωμένο και στάσιμο αλλά κάτι που συνεχώς εξελίσσεται. Η στασιμότητα φέρνει την φθορά και η φθορά φέρνει την γκρίνια και την αποξένωση.

Δεν αρκεί να νιώθετε και να ξέρετε ότι αγαπάτε τον/την σύντροφο σας, αλλά πρέπει και να το επικοινωνείτε με λόγια και πράξεις. Ξεχάστε ένα βράδυ την «ατα», τους παιδότοπους και την Ντόρα την εξερευνήτρια και χαρίστε στον/στην σύντροφο σας μια ρομαντική βραδιά. Επικοινωνήστε ως ενήλικες, όχι για τα προβλήματα της καθημερινότητας αλλά για το πώς σας κάνει ο/η σύντροφος σας να αισθάνεστε. Συμπεριφερθείτε ως ερωτευμένοι ενήλικες ξαναγνωρίζοντας το σώμα του/της συντρόφου σας. Αφιερώστε έστω μια βραδιά στους εαυτούς σας και την επόμενη μέρα θα έχετε ξυπνήσει καλύτεροι γονείς.

Και επειδή η αληθινή ζωή δεν είναι σαν τις τηλεοπτικές διαφημίσεις ή τα αμερικάνικα σήριαλ σας αφιερώνω ένα τραγούδι...

Αν θέλετε να αγοράσετε το βιβλίο του Μπεκ μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Χειροτεχνία - Το βιβλίο των δεινοσαύρων

Άλλη μια δουλειά του Άρη και της θείας Φωτεινής ολοκληρώθηκε!

Το δικό τους βιβλίο με θέμα τους δεινόσαυρους. "Το βιβλίο των δεινοσαύρων".



Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Οι (δικοί μου) μύθοι της μητρότητας

Από την στιγμή που έμεινα έγκυος συνειδητοποίησα ότι γύρω μου υπάρχουν ένα σωρό φίλοι και γνωστοί έτοιμοι να μου προσφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις που απέκτησαν από την δική τους εμπειρία. Δεν λέω, ήμουν και άσχετη, όσο να πεις λίγη βοήθεια δεν έβλαψε κανέναν. Το αστείο όμως ήταν όταν άρχισαν να μου ξεφουρνίζουν διάφορα που έκαναν οι ίδιες, οι παλιές, από γιατροσόφια μέχρι εγγυημένες μεθόδους ανατροφής των παιδιών μου.


Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - Η υπομονή και η προστατεύτρια

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013
Η μπανιέρα είναι γεμάτη. Ο Άρης και ο Άλκης πλατσουρίζουν, κάνουν φούσκες και μπουρμπουλήθρες, γεμίζουν το μπάνιο νερά. Η θεία τους και εγώ καθόμαστε δίπλα τους στα σκαμνάκια μας και συζητάμε. Η θεία μας ήταν τότε στην 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της, είχε αναγούλες και ναυτία όλη μέρα. Αισθανόταν τόσο, μα τόσο εξαντλημένη. Μου έλεγε λοιπόν τα νέα της ημέρας της. Είδα με την άκρη του ματιού μου ότι ο Άρης μας κοίταζε αλλά δεν είχα ακόμη καταλάβει σε τι βαθμό παρακολουθούσε την συζήτησή μας.

Θεία: "Νιώθω τέτοια κούραση. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Ξαπλώνω, ζαλίζομαι, σηκώνομαι, κάνω εμετό, χάλια σου λέω! Αν μου ξαναπεί κανένας για την ωραιότερη φάση της ζωής μου..."
Άρης: "Θεία, αν δεν είσαι καλά, πρέπει να πας στον γιατρό! Δεν το ξέρεις αυτό;"
Θεία: "Το ξέρω μωρό μου. Πήγα στον γιατρό μου."
Άρης: "Και τι σου είπε να κάνεις;"
Θεία: "Μου είπε να κάνω υπομονή και σύντομα θα περάσει!"
Άρης: "Εεε, τότε θεία πρέπει να υπομονείς! Αφού το είπε ο γιατρός, να υπομονείς και όλα θα πάνε καλά!"


Κυριακή 28 Ιουλίου 2013
Έχει έρθει η ώρα του νάνι. Αφοού διαβάσαμε με τον Άρη το κεφάλαιο για την πολική αρκούδα από την εγκυκλοπαίδεια των ζώων, δίνουμε φιλάκι και λέμε καληνύχτα. Είμαι ξαπλωμένη δίπλα του και περιμένω να τον πάρει ο ύπνος. Μυρίζω τα μαλάκια του, τον χαιδεύω και του λέω πόσο πολύ τον αγαπώ (κάθε βράδυ, ανελλιπώς). Και τότε μου λέει:

Άρης: "Μαμά μου, ομορφούλα μου, καλή μου μανουλα, γλυκούλα μου... Είσαι η προστατεύτριά μου, το ξέρεις; Με φροντίζεις για να είμαι ασφαλής. Είσαι μια σπουδαία προστατεύτρια!"




Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ας μιλήσουμε για συναισθήματα

Πάντα λέω στα παιδιά μου πως έχουν δικαίωμα να θυμώνουν, να νευριάζουν, να αισθάνονται θλίψη, ζήλεια, να έχουν απλώς κακή διάθεση. Αφού το παθαίνουν οι μεγάλοι, τότε μπορούν και οι μικροί!

Σαν γονιός προσπαθώ να μην καταπιέσω αυτά τα συναισθήματα, ιδιάιτερα τα πιο έντονα, δύσκολα και αρνητικά. Προσπαθώ σκληρά να μην τα παίρνω προσωπικά. Αυτό έχει να κάνει με το πώς εγώ διαχειρίζομαι τις εντάσεις, όχι με το αν τα μικρά μου δικαιούνται να αισθάνονται όπως αισθάνονται. Επιπλέον για τα μικρά μας ανθρωπάκια υπάρχει και η απειρία, το άγνωστο, οι στιγμές που θυμώνουν γιατί απλώς δεν ξέρουν τι τους φταίει, τι είναι αυτό που τα έχει τόσο εξοργίσει!

Προσπαθώ λοιπόν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση να τα βάλω να μου εξηγήσουν τι αισθάνονται, όχι υποχρεωτικά τι έγινε και ποιός φταίει (τις περισσότερες φορές άλλωστε είμαι παρούσα και ξέρω πως οι καυγάδες τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των δύο). Και από ότι καταλαβαίνω και από τις συζητήσεις μου με άλλους γονείς, αυτό είναι πολύ σημαντικό τόσο για ένα 7χρονο όσο και για ένα 4χρονο. Άλλωστε όταν υπάρχει ένταση είναι δύσκολο για ένα παιδί να αντιληφθεί ακριβώς τι έχει συμβεί. Και πιστεύω ότι είναι ακόμη δυσκολότερο για έναν τρίτο να καταλάβει τι ακριβώς έχει γίνει. Το να εκφράσουμε λοιπόν με λέξεις αυτό που αισθανόμαστε, μας βοηθάει όλους να καταλάβουμε χωρίς υποθέσεις και περιττές κρίσεις.



Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Γέμισε η πόλη σχολικά!

Από χθες το πρωί η εικόνα της πόλης έχει αλλάξει.

Εδώ και μια εβδομάδα βλέπω μια πόλη ζαλισμένη. Ζαλισμένη από την φασαρία που ξαφνικά επέστρεψε, από τους ανθρώπους της που αρχίσαν να τρέχουν πίσω από λεωφορεία και ταξί για να μην αργήσουν, από τα μαγαζιά που είναι πάλι ανοικτά...

Από χθες όμως εμφανίστηκαν στους δρόμους της τα σχολικά λεωφορεία. Πρόβα generale για τους οδηγούς. Βγήκαν από το πρωί στις γειτονιές. Σταματούν σε πλατείες και δρομάκια, κοιτάζουν το ρολόι τους και υπολογίζουν πόση ώρα θα τους πάρει να κάνουν την διαδρομή τους.

Και σήμερα η πόλη ξαφνικά ζωντάνεψε. Γέμισε σχολικά λεωφορεία! Γέμισε πρόσωπα γεμάτα αγωνία, χαρά, ανυπομονησία. φόβο, ικανοποίηση, περηφάνεια...

Σκορπισμένοι σε διάφορες γωνιές της πόλης οι γονείς περιμένανε σήμερα με τα παιδιά τους να περάσει το σχολικό. Κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν την αγωνία τους, προσπαθούσαν να κρύψουν το βλέμμα του γονιού που δεν μπορεί να πιστέψει πόσο μεγάλωσε το παιδάκι του. Άλλοι πάλι δεν κρύβανε την χαρά τους. Για περισσότερο από δύο μήνες δεν είχαν πού να τα πάνε, κάνανε οικογενειακές εξορμήσεις στο γραφείο του μπαμπά ή της μαμάς, ψάχνανε απογευματινές δραστηριότητες, μια και πολλοί από τους φίλους των παιδιών τους είχαν πάει στους παππούδες στο χωριό. Τα παιδιά φλυαρούσαν ασύστολα με τους φίλους τους. Ανυπομονούν να δουν τις τάξεις τους, τον καινούριο δάσκαλο ή καθηγητή, να τρέξουν στα διαλείμματα...

Σε κάποιες άλλες γωνιές βέβαια, κάποιοι άλλοι γονείς περιμένανε το λεωφορείο της γειτονιάς τους για να τους αφήσει δύο στάσεις παρακάτω, έξω από την είσοδο του σχολείου. Αυτοί δεν έχουν την δυνατότητα ούτε και φέτος να στείλουν το παιδί τους σε ένα άλλο, καλύτερο σχολείο, παρότι πολύ θα το θέλανε. Σκέφτονται τα έξοδα, πως δεν τα βγάζουν πέρα. Περνάνε δίπλα από τους άλλους και μπορεί να τους κοιτάξουν με λίγη ζήλεια, φοβούνται για το τι θα απογίνει το δικό τους που δεν πάει στο καλό, στο ιδιωτικό.

Υπάρχουν και κάποιοι ακόμη... αυτοί που αποφασίσανε πως πιστεύουν στο δημόσιο σχολείο και στον εκπαιδευτικό που καθημερινά προσπαθεί να δώσει τον καλύτερό του εαυτό μέσα στην τάξη των 30 παιδιών. Ίσως κάπου μέσα τους να θέλουνε και αυτοί να το πάνε στο super ιδιωτικό. Δεν μπορούν όμως. Τρομάζουν για το τι πάνε να κάνουν κάποιοι στο δημόσιο σχολείο. Και φοβισμένοι -καθώς ζούμε καιρούς ανθρωποφάγους, καιρούς απαξίωσης και μιζέριας- είπανε πως θα σταθούνε δίπλα στο σχολείο, θα ασχοληθούν με τον Σύλλογο Γονέων, θα γνωρίσουν καλύτερα τον εκπαιδευτικό, θα κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για το παιδί τους.

Υπάρχω και εγώ... Δύο παιδάκια στον παιδικό σταθμό, τελευταία χρονιά φέτος για τον μεγάλο που πάει στο Προνήπιο. Τους καταλαβαίνω όλους κι ας μην έχω στείλει ακόμη το παιδί μου στο σχολείο των μεγάλων παιδιών (όπως το λέμε μεταξύ μας), γιατί όλοι έχουν κάτι κοινό. Θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους και είναι διατεθειμένοι να τους το προσφέρουν με όποιο τρόπο μπορούν.

Δεν καταδικάζω κανέναν τους. Μας έχουν πείσει τα τελευταία χρόνια πως ότι πληρώνεις παίρνεις και έτσι η λαχτάρα μας για το ιδιωτικό σχολείο δεν κρύβεται. Δεν είναι όμως έτσι. Το δημόσιο σχολείο καταρρέει γιατί κάποιοι το αφήσανε να καταρρεύσει. Η δωρεάν δημόσια παιδεία είναι ένα από τα αγαθά που το αποκτήσαμε με κόπο και πρέπει να το στηρίζουμε, όσο δύσκολο κι αν φαντάζει καμιά φορά. Υπάρχουν πολύ αξιόλογοι εκπαιδευτικοί εκεί έξω που ακόμη νοιάζονται. Θέλουν όμως και εμάς τους γονείς δίπλα τους.

Δεν θα μπω σε πολιτικές αναλύσεις. Βλέπουμε, ακούμε, γνωρίζουμε κάποιον εκπαιδευτικό που μας τα έχει πει από πρώτο χέρι για τον αναβρασμό που επικρατεί στην εκπαιδευτική κοινότητα. Νομίζω πως όλοι μας ξέρουμε κατα βάθος τι γίνεται. Ας σκεφτούμε πρωτού βιαστούμε να κρίνουμε ή να κατακρίνουμε.

Για την ώρα θα ευχηθώ σε όλη μας την παρεούλα που σήμερα μεγάλωσε, που πήγε πρώτη μέρα στο σχολείο των μεγάλων παιδιών, καλή σχολική χρονιά!

Μέχρι του χρόνου, που θα γράφω για την δική μας πρώτη μέρα στο σχολείο...

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

"Δεν με λένε κούκλο..."

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013

Μπαμπάς: "Γειά σου κούκλε μου! Πώς τα πέρασες σήμερα στο σχολείο;"
Άρης: "Καλά! Δεν με λένε κούκλο..."
Μπαμπάς: "Και πώς σε λένε; Υπέροχο;"
Άρης: "Όχι..."

Ο μπαμπάς συνέχισε να κάνει υποθέσεις... δεν μπορούσε με τίποτα να το μαντέψει...

Μπαμπάς: "Δεν μπορώ να το βρω! Πώς σε λένε τελικά;"
Άρης: "Με λένε Άρη διασώστη, γιατί όταν μεγαλώσω θα γίνω ήρωας. Το είπα και στην μαμά σήμερα το πρωί. Δεν σου τα είπε ακόμη τα νέα;" 

Μέχρι σήμερα θέλει να γίνει τραγουδιστής και μουσικός (για να δουλεύει μαζί με τον φίλο μας τον Σπύρο). Από σήμερα και Άρης διασώστης! Για να δούμε...

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Τι κάνω λάθος;

Έρχονται κάποιες μέρες που αισθάνομαι ότι το να μεγαλώνεις παιδιά είναι η πιο δύσκολη δουλειά.

Ποτέ δεν την κάνεις τέλεια! Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι, για σένα, για τους ανθρώπους που μεγαλώνεις. Είναι σαν να είσαι πάντα "ο καινούριος". Και ενώ ενημερώνεσαι από χίλιες δυό μεριές για το πώς μπορείς να κάνεις την "δουλειά" σου καλύτερα, εκέι που αισθάνεσαι ότι τώρα το έχεις... κάτι γίνεται και δεν ξέρεις πού έγινε το λάθος.

Όλη η εβδομάδα μου ήταν δύσκολη. Μετά το απόλυτο τίποτα, την απόλυτη χαλάρωση των διακοπών, επιστρέψαμε σε ένα πρόγραμμα, μια καθημερινότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που είχαμε αφήσει. Επιστροφή στην δουλειά μας, όπου τα πράγματα όπως και για πολύ κόσμο άλλωστε είναι δύσκολα, δύο παιδιά στον παιδικό σταθμό, το ένα σε περίοδο προσαρμογής, ωράρια που πρέπει πάλι να τα αλλάξουμε για να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά, ξύπνημα από τα άγρια χαράματα για να προλάβουμε τα πάντα, γενικώς μια κατάσταση που απαιτεί πολύ καλή οργάνωση και διαχείριση του χρόνου μας. Και φυσικά τα παιδιά βαριούνται! Από την περιπέτεια των διακοπών (χώματα, ξύλα, κυνηγητό, φανταστικά παιχνίδια, χελώνες, θάλασσα κτλ κτλ) στο διαμέρισμα. Χαρήκανε που βρήκανε πάλι τα παιχνίδια τους, δεν λέω, αλλά κάτι τους φταίει, δεν ξέρουν τι θέλουν (ειδικά ο μεγάλος), μου ζητάνε βόλτες και χώματα, φωνάζουνε, τρέχουνε πάνω κάτω όλη την ώρα... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ξυπνάνε και οι δύο μέσα στην νύχτα τουλάχιστον από μια φορά (ο Άρης ένα βράδυ, που δεν ξυπνάει ακόμη κι αν σκάνε βόμβες δίπλα του, σηκώθηκε τρεις φορές!).

Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξουν ξαφνικά εντάσεις, να επανέλθει αυτή η αίσθηση ότι εκεί που τα πας μια χαρά, κάτι κάνεις λάθος και όλα μπορεί να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή.

Τι κάνω λάθος όμως;



Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Σε αγαπώ, το ξέρεις;

Άρης: "Άλκη σε αγαπώ, το ξέρεις;"
Άλκης: "Ναι Λάη! Πάς πολύ! (Ναι Άρη! Με αγαπάς πολύ!)

Ο Άρης σκύβει και τον φιλάει. Στην στιγμή ο Άλκης απλώνει το χεράκι του, του χαϊδεύει το μάγουλο και τραβάει το πρόσωπο του Άρη κοντά στο δικό του, δίνοντάς του το πιο τρυφερό φιλάκι.

Άλκης: "Γιο πάω πολύ Λάη μου!! (Κι εγώ σε αγαπάω πολύ Άρη μου!!)

Και η μαμά... τους κοιτάει και δακρύζει.


Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Χειροτεχνία - Το ανθρωπάκι του μήνα

Αν θέλετε να δείτε πώς εξελίσσεται η ζωγραφική του παιδιού σας, σας έχω μια εξαιρετική ιδέα. Πρέπει να πω ότι την δανείζομαι από την καταπληκτική δασκάλα για την οποία σας έγραψα πριν λίγο καιρό, την κυρία Δήμητρα, την δασκάλα του Άρη.

Το θέμα μας λοιπόν είναι "Το ανθρωπάκι του μήνα".


Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό!

Ξεκινήσαμε λοιπόν!  Πρώτη μέρα στο σχολείο για όλους σήμερα! Μαμά και μπαμπάς δουλειά (μετά από έναν περίπου μήνα), Αρούλης προνήπιο (έχουμε τεράστια χαρά γιατί θα είμαστε οι μεγαλύτεροι του σχολείου!) και ο μικρούλης μου, το ζουζούνι αυτό, ξεκίνησε προσαρμογή στον παιδικό σταθμό!

Απίστευτο μου φαίνεται! Για πότε μεγάλωσαν, πότε ήταν που έστειλα τον Άρη στο σχολείο πρώτη φορά, πότε ήταν που επέστρεφα εγώ πρώτη μέρα στην δουλειά και σήμερα ο Άλκης μου πέρασε την πρώτη του ώρα στον παιδικό σταθμό!


Μέρες τώρα προσπαθούσαμε να προετοιμάσουμε τον μικρό για το σχολείο. "Ποιός μεγάλωσε και θα πάει στο σχολείο; Θα πας και εσύ σχολείο σαν τον Άρη; Πω πω τι ωραία που θα είναι στο σχολείο μας!". Φυσικά αυτός ιδέα δεν είχε τι είναι το σχολείο. Η απάντηση που πέρναμε ήταν συνήθως "όχι", κάτι πολύ συνηθισμένο όμως αυτές τις μέρες. Μας έδινε την εντύπωση λοιπόν πως δεν έχει πάρει είδηση ότι κάτι θα αλλάξει στην ζωή του. Πόσο λάθος εκτιμήσεις κάνουμε καμιά φορά...

Στις δέκα λοιπόν σήμερα το πρωί μου τον έφερε η Ρένια έξω από τον σταθμό (η πολυαγαπημένη μας νταντά, ένα χρόνο τώρα τον φροντίζει και έχουν μια σχέση λατρείας) . Με το που τον είδα κατάλαβα ότι το παιδάκι ξέρει και με το παραπάνω ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει. Κρατούσε στο χεράκι του, σφιχτά σφιχτά, τον Buzz Lightyear (ένα από τα τρία παιχνίδια που είναι ΜΟΝΟ δικά του!). Δεν τον άφησε από το χέρι του μέχρι την ώρα που πήγαμε στο γραφείο του μπαμπά, όπου πια αισθάνθηκε ασφαλής, περιτριγυρισμένος από γνώριμα πρόσωπα. Στο σχολείο τα πήγε πολύ καλά, συμμετείχε στα τραγουδάκια και στο παιχνίδι στην αυλή, αλλά κυρίως παρατηρούσε. Είπε φυσικά τα "όχι" του μια-δυό φορές που κάποια παιδάκια επιχείρησαν να κάτσουν στο ποδήλατο που είχε διαλέξει, με αναζήτησε κάποια στιγμή μέσα στην τάξη, αλλά ήταν γενικά ήρεμος, σοβαρός, αλλιώτικος...


Ουφ...

Πώς γίνεται να το έχουμε ξαναπεράσει όλο αυτό και εγώ να αισθάνομαι σαν να μου συμβαίνει πρώτη φορά; Ήμουν σφιγμένη, είχα αγωνία, τον κοίταζα και αισθανόμουν ότι είναι τόσο μικρός για να πάει σχολείο (ο καημένος ο Άρης είχε πάει 6 μήνες μικρότερος και τότε μου φαινόταν και μεγάλος!). Πώς θα αισθανθεί σκεφτόμουν τώρα που δεν θα έχει μόνος του την αμέριστη προσοχή ενός ανθρώπου; Και όλα αυτά την ώρα που πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να πάει ένα παιδί στον παιδικό σταθμό, πολύ προτιμότερο από το να μείνει σπίτι με μια γιαγιά.

Πόσο λάθος εκτιμήσεις κάνουμε για ένα παιδάκι με βάση το πώς αυτό συμπεριφέρεται στην ασφάλεια του σπιτιού του; Ο Άλκης είναι ένα χαμογελαστό πλασματάκι, που με το χαμόγελο και την τσαχπινιά του ξεγελάει και εμάς τους ίδιους καμιά φορά. Όλοι νομίζουν πως είναι ιδιαιτέρως κοινωνικός, κάθεται μόνος του με ευκολία, "δεν έχει ανάγκη αυτός" (σχόλιο που συνήθως κρύβει από πίσω του "δεν είναι σαν τον άλλον"). Κι όμως ο Άλκης αναζητάει την μαμά, τον μπαμπά και τον αδερφό του όταν δεν μας βλέπει, έχει αγάπη σε συγκεκριμένα αντικείμενα, κολλάει σε αυτά,  δείχνει με κάθε τρόπο πόσο καλά αισθάνεται όταν βρίσκεται στον δικό του χώρο, δεν χαρίζει χαμόγελα και αγκαλιές αν δεν τον κερδίσεις πρώτα, αν δεν βρίσκεται και κάποιο οικείο πρόσωπο μαζί του.


Και σήμερα πήγε πρώτη μέρα στο σχολείο...
Και ενώ ξέρω ότι όλα θα πάνε μια χαρά, εγώ αισθάνομαι ένα σφίξιμο...
Δεύτερη προσαρμογή που κάνω και πάλι τα ίδια...
Αχ αδιόρθωτη μαμά...