Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

"Μαμά, πέθανε ο μπαμπάς;"

Κάπως έτσι ξύπνησα το πρωί της Τετάρτης 28 Αυγούστου, με τον Άρη δίπλα μου να κλαίει με λυγμούς, τα μάτια του πρησμένα από τα κλάματα, σε κατάσταση υστερίας περίπου, να φωνάζει "Μαμά μου, μαμά μου, πέθανε ο μπαμπάς μου;"! Αφού τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα να ανοίξει καλά καλά τα ματάκια, προσπάθησα να τον ηρεμήσω λέγοντάς του ότι είδε απλώς ένα πολύ κακό όνειρο. Μάλιστα, για καλή μας τύχη ο μπαμπάς μας στο διπλανό δωμάτιο ροχάλιζε του καλού καιρού και έτσι είχαμε αδιάσειστα στοιχεία ότι όλα ήταν μια χαρά!


Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

"Μαμά θα με κάνεις Mohican;"

Ο Άρης είναι ένα παιδί που μέχρι σήμερα τουλάχιστον δεν τον απασχολούν καθόλου τα ρούχα και τα παπούτσια που θα φορέσει, αλλά ούτε και το hair styling. Πριν λίγες μέρες όμως, ζήλεψε τα μαλλιά ενός φίλου του και λίγο πριν πάμε για ύπνο μου ζήτησε να του βάλω ζελέ και να τον κάνω Mohican. Του εξήγησα πως ήταν ώρα για ύπνο και δεν είχε νόημα να φτιάξουμε τα μαλλιά μας γιατί θα χαλάσουν. Του υποσχέθηκα όμως ότι το πρωί θα το φροντίσουμε!


Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Ο λΆκης (Άλκης) μας έγινε 2 χρονών!

Οι διακοπές μας τελειώνουν! Σε λίγες μέρες επιστρέφουμε στο σπίτι μας γεμάτοι εικόνες, εμπειρίες, ηρεμία, ενέργεια... Θα ακολουθήσουν κι άλλες αναρτήσεις για το πώς πέρασε ο τελευταίος μήνας, καθώς μια βλάβη στο internet δεν μου επέτρεπε να γράφω στο blog εδώ και περίπου 20 μέρες! Καλό και αυτό από την μια, λίγη αποτοξίνωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Θα αισθανόμουν απαίσια όμως αν επιστρέφαμε στην Αθήνα χωρίς να έχω γράψει τουλάχιστον για τα γενέθλια του μωρού μου. Τα δεύτερά του γενέθλια, που φέτος τα γιορτάσαμε για πρώτη φορά στο χωριό του μπαμπά. Ευτυχώς όμως η βλάβη στον υπολογιστή μας αποκαταστάθηκε εγκαίρως!

Στις 12 Αυγούστου λοιπόν γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μας! Παρέα με γονείς, αδερφούλη, γιαγιά, θείους με λίγους φίλους. Ήταν τόσο όμορφα, διαφορετικά από ότι έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, αλλά τα παιδιά το καταχάρηκαν.


12 Αυγούστου 2013. Το πρωί, μετά το μπάνιο μας, ψωνίσαμε με τα παιδιά την τούρτα και τα φαγητά. Από το μεσημέρι ξεκίνησαν οι ετοιμασίες του φαγητού στην κουζίνα (όχι και τίποτα πολύ σπουδαίο, αν και ο Άρης ενθουσιάστηκε που του επιτρέψαμε να πάρει από το super market παριζάκι, "έχουμε πάρτυ μαμά, επιτρέπεται να φάω λίγο, μόνο για σήμερα;"), τα παιδιά καθαρίσανε την αυλή, μαζέψανε τα παιχνίδια τους και κατά τις 6 ήρθαν οι πολυαγαπημένοι τους φίλοι, ο Άννος (Γιάννος) και ο Ντώνης (Αντώνης) που λέει και ο λΆκης (Άλκης).


Παίξανε, τρέξανε, κυνηγήσανε κακούς, οι γάτες μας έγιναν οι εχθροί, μεταμορφώθηκαν σε επικίνδυνες τίγρεις, χορέψανε στους ρυθμούς του πολυαγαπημένου τους Γιοκαρίνη, φάγανε (θράυση έκανε το παριζάκι που όπως μου εκμυστηρεύτηκαν οι φίλοι μας δεν είμαι, ευτυχώς, η μόνη μαμά που δεν αφήνει τα παιδιά της να το τρώνε), σβήσανε τα κεράκια της τούρτας, παίξανε μπάλα, αυτοκινητάκια, γκρινιάρη, διαβάσανε βιβλία, σπάσανε και ένα τζάμι με μια μπάλα (χαλάλι τους όμως), περάσανε όμορφα, τόσο που δεν αποφύγαμε τα κλάματα του αποχωρισμού! Η βραδιά τέλειωσε με υποσχέσεις πως θα τα ξαναπούμε σύντομα στην θάλασσα αυτήν την φορά.




 

Μικρούλη μου χρόνια σου πολλά! Δεν βρίσκω τα λόγια να περιγράψω την χαρά που μας έχεις προσφέρει τα τελευταία δύο χρόνια. Μαζί σου γίναμε καλύτεροι γονείς, πιο ήρεμοι, χαλαροί, συνειδητοποιημένοι, χαρούμενοι, λες και ήρθες να συμπληρώσεις το παζλ της οικογένειάς μας! Ήσουν φαίνεται το κομμάτι που μας έλειπε! Κι όσο κι αν μας κουράζεις καμιά φορά (γιατί ποιόν κοροϊδεύουμε τώρα, ώρες ώρες δεν πιάνεσαι, είσαι περίεργος, θέλεις να πιάσεις και να φας τα πάντα, θα μορούσες να ζήσεις μέσα σε έναν λασπονερόλακο, δαγκώνεις τον αδερφό σου, είσαι επίμονος, νευριάζεις και πεισμώνεις, το "όχι" και το "δικό μου" είναι οι αγαπημένες σου λέξεις) είσαι το πιο χαμογελαστό πλασματάκι που ξέρω, γελάς και ξεχνάμε τα πάντα, κάνεις μουσουδιές και γκριμάτσες, αγκαλιάζεις και φιλάς όλος τρυφερότητα...


Να τα εκατοστήσεις αγαπημένο μου, γλυκό μου αγοράκι, να είσαι πάντα χαμογελαστός και ευτυχισμένος!

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

"Μαμά ξέχασες να μου βάλεις πάνα και..."

Ήρθε το βράδυ και όπως κάθε βράδυ αφού κάναμε μπάνιο και πλύναμε δόντια, φορέσαμε το φανελάκι μας και βουτήξαμε στο κρεβάτι μας για το παραμύθι της καληνύχτας... μόνο που αυτό το βράδυ κάτι ξεχάσαμε...

Ξεχάσαμε να βάλουμε πάνα. Και κανένας, ούτε η μαμά, ούτε ο Άρης το θυμήθηκαν.


Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

Τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου;

Πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μου. Έφτασε αυτή η εποχή του χρόνου και για μια ακόμη φορά εγώ κάνω την αυτοκριτική μου... τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου;



Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Οι κανόνες του σπιτιού μας

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε ένα χρόνο πριν. Σε μια πολύ περίεργη φάση για τα παιδιά μου και την κοινή τους ζωή. Κυρίως όμως σε μια φάση που εγώ ακόμη προσπαθούσα να μπω σε ένα καλούπι: τι γονιός είμαι, τα κάνω καλά, βάζω όρια, τι θα άλλαζα κτλ κτλ; Φαίνεται πως ακόμη πάλευα με το μοντέλο της τέλειας μητέρας...

Εδώ και εβδομάδες το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και η πρώτη μου σκέψη είναι να την σβήσω. Είναι αστείο, έως ειρωνικό, ότι η ανάρτηση με τις περισσότερες επισκέψεις, είναι η μόνη που πλέον δεν με αγγίζει, δεν θέλω να με χαρακτηρίζει. Δεν συμφωνώ πλέον με αυτά που είχα γράψει τότε σε πολλά σημεία. Έχω αλλάξει, τα παιδιά μου έχουν αλλάξει, έχουν βρει τις ισορροπίες τους, επαναπροσδιορίζουν την σχέση τους μέρα με την μέρα...

Είμαι πολύ τυχερή, γιατί τον τελευταίο χρόνο γνώρισα, έστω και διαδικτυακά, μερικούς ανθρώπους που άλλαξαν όλη μου την κοσμοθεωρία σε σχέση με τα παιδιά, αλλά και με τους ανθρώπους γύρω μου. Δεν έχω λόγια να τους ευχαριστήσω! Κατάλαβα πολλά λάθη που έκανα, βρήκα τους τρόπους να συνομιλώ με τα παιδιά μου χωρίς να σκέφτομαι συνεχώς πώς θα τα καλουπώσω στο δικό μου μοντέλο και πρότυπο. Κατάλαβα πως τους κανόνες δεν χρειάζεται να τους γράφεις, καμιά φορά δεν χρειάζεται καν να τους εκφωνείς ως τέτοιους. Το παράδειγμα το δικό μου θα ακολουθήσει το παιδί, η συζήτηση μαζί του θα διαμορφώσει πράγματα, ο σεβασμός στο προσωπό του και στις επιθυμίες του θα το βοηθήσει να εξελιχθεί.

Φυσικά και θα μιλήσουμε για την ασφάλεια, την χειροδικία, την συνύπαρξη με τους άλλους. Θα μιλήσουμε όμως, θα κατανοήσουμε, θα αποδεχτούμε το παιδί μας και θα το σεβαστούμε με όλα του τα χαρακτηριστικά. Η επανάληψη βοηθάει, η εναλλακτική, η επιλογή και όχι ο κανόνας που θα βάλουμε στον τοίχο, όσο κι αν τον στολίσουμε με χρώματα και ζωγραφιές. Θέλουμε παιδιά που θα μας ακούνε γιατί φοβούνται τις συνέπειες της μη συμμόρφωσης στον κανόνα; Εγώ θέλω παιδιά με κριτική σκέψη, ακόμη και απέναντί μου.

Συζήτηση! Έχω καταλήξει ότι είναι το πιο δυνατό όπλο που έχουμε ως ενήλικες που σέβονται τον διπλανό τους. Και ας βάλουμε μόνο έναν κανόνα στο σπίτι μας: δεν υπάρχουν κανόνες!

Δεν θα την σβήσω αυτή την ανάρτηση. Χαίρομαι που είναι μια από τις πιο διαβασμένες αναρτήσεις του blog μου! Θα σας πω μόνο, πως αν και ακόμη βρίσκεται κολλημένη στον τοίχο μας, πλέον την προσπερνούν και δεν της ρίχνουν ούτε δεύτερη ματιά. Μπράβο παιδάκια μου γλυκά!

Ακολουθεί το κείμενο όπως γράφτηκε τον Αύγουστο του 2013:



Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Πώς μπορεί ένα βιβλίο να αλλάξει την ζωή σας;

Αυτές τις μέρες ξεφύλισσα εφημερίδες, μπήκα σε διάφορα βιβλιοsite, μίλησα με φίλους, έκανα και εγώ την έρευνά μου για το τι θα διαβάσω στις διακοπές μου. Με μεγάλο ενθουσιασμό πρέπει να σας πω, γιατί είχα... πα πα πα (που λέει και ο μικρός μου)...πάνω από 5 χρόνια να διαβάσω ένα λογοτεχνικό βιβλίο.

Δεν μπορώ να πω, οι γνώσεις μου γύρω από τα θέματα εγκυμοσύνης, φροντίδας, ανατροφής και διαπαιδαγώγησης παιδιών, ομαλής συμβίωσης μεταξύ αδελφών, διαχείρισης κρίσεων και θυμού διευρύνθηκαν. Διάβασα επίσης πολλά  για το πώς μπορούμε να παραμείνουμε γυναίκες ενώ είμαστε μητέρες, για το πώς θα τα φέρουμε βόλτα στο σπίτι προτού μας πνίξει ο όγκος των πραγμάτων που συσσωρεύονται, για το πώς θα κάνουμε την σχέση μας να διατηρήσει τη μαγεία και το πάθος της ενώ υπάρχουν τα παιδιά στο σπίτι κτλ κλτ. Νομίζω πως καταλαβαίνετε τι θέλω να πω...

Η λογοτεχνία απουσίαζε...
Αγόραζα κατά καιρούς τα βιβλία που θα ήθελα κάποια στιγμή να διαβάσω, αλλά μάταιο. Τα κέρδιζε πάντα η αγωνία της ανατροφής των παιδιών μου, οι αναπάντητες απορίες μιας μάνας που θέλει να τα κάνει σωστά, που θέλει να αισθάνεται ασφαλής με τις επιλογές της. Μέχρι πριν ένα μήνα περίπου..

Φεύγαμε για το χωριό μας και την τελευταία στιγμή σκέφτηκα "Δεν παίρνω και τίποτα light να διαβάσω στην παραλία; Ας αφήσω πίσω το Μη βασανίζεστε για μικροπράγματα στην οικογένεια. Τι διάολο, θα φύγουμε ένα πενθήμερο, ας διαβάσω κάτι διαφορετικό.".

Και πήρα μαζί μου Το Νησί της Victoria Hislop

 

Το ξεκίνησα και κατέληξα να διαβάζω με τις ώρες. Στην παραλία,  στο πρωινό, πριν κοιμηθώ, την ώρα που τα παιδιά ξεκουραζόντουσαν, που παίζανε στον κήπο, κάνοντας ένα διάλειμμα από τις αγροτικές μας εργασίες, το βράδυ που χαζεύαμε στην τηλεόραση όταν έπεφταν οι διαφημίσεις... Με μάγεψε, με ταξίδεψε, μου θύμισε πώς είναι να διαβάζεις κάτι άλλο πέρα από τις αγωνίες σου, τα άγχη σου και την καθημερινότητά σου. Ήταν υπέροχα θλιμμένο, οι χαρακτήρες τόσο ζωντανοί, οι περιγραφές του νησιού σε ταξιδεύανε. Μου άφησε μια υπέροχη αίσθηση θλίψης και πληρότητας. Ήταν όμως και μια βαθιά, καθαρή ανάσα, Κάτι σαν οξυγόνο. Το είχα φαίνεται τόσο πολύ ανάγκη!

Ήμουν ένας άνθρωπος που διάβαζε πολύ. Και συνέχισα να διαβάζω, μόνο που εστίασα σε ένα θέμα. Δεν μετανιώνω, με βοήθησε πολύ.

Καθώς λοιπόν ετοιμάζομαι για το καλοκαιρινό μου διάλειμμα, δεν παρέλειψα τα βιβλία μου, την συντροφιά μου. Αυτή τη φορά πήρα και περισσότερα!


Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Philip Roth "Πατρική κληρονομιά". Ίσως λίγο βαρύ, αλλά αληθινό, τόσο για τον συγγραφέα όσο και για μένα.


Ερίκ Βαρτζμπέντ "Πώς ο Γούντι Άλεν μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας". Τι να κάνω, έχω και εγώ δύο αγάπες, τον Γούντι και την ψυχολογία! Αφού συναντιούνται σε ένα βιβλίο, να μην το διαβάσω;


Κατερίνα Μανανεδάκη "Ίδια η μάνα σου έγινες". Δεν θέλω σχόλια...


Δείτε και μερικές βιβλιοκριτικές για τα παραπάνω βιβλία:
Athens Voice - Σταυρούλα Παπασπύρου
Καθημερινή
Diavasame.gr



Καλές διακοπές σε όλους!