Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Χρόνια πολλά Κάθε μέρα γονείς!!!

Ένα χρόνο κλείνει αυτές τις μέρες η ομάδα «Κάθε μέρα γονείς!!!».

Ξεκινήσαμε δειλά το Ιούλιο του 2012, μερικοί γονείς που ψάχναμε κάτι άλλο. Άνθρωποι που μέσα στην κρίση και την δύσκολη περίοδο που διανύουμε αναζητούμε ενημέρωση, απαντήσεις στα ερωτήματά μας, ποιοτική και φτηνή διασκέδαση για τα παιδιά μας και για εμάς. Άνθρωποι που θέλουν να συζητήσουν, να ακούσουν,  να μην βάζουν ταμπέλες, να μην κρίνουν, να προβληματιστούν και να επιλέξουν. Σήμερα είμαστε 277, άλλοι πιο ενεργοί, άλλοι λιγότερο.  

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα λοιπόν, με μια ανάγκη, μια φίλη και το εργαλείο που φέρνει πολύ κόσμο "κοντά" τα τελευταία χρόνια... Κάθε μέρα γονείς!!! (η ομάδα)  


Στις 28 Δεκεμβρίου 2012 ήρθε και η πρώτη ανάρτηση στο blog. Για μένα είναι από τα πιο δημιουργικά και λυτρωτικά πράγματα που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Μίλησα και πήρα δύναμη από ανθρώπους που δεν τους ξέρω καν, μου δόθηκε η ευκαιρία να γράψω τις σκέψεις μου. Δεν ξέρω πόσοι βρίσκουν το παραμικρό ενδιαφέρον για αυτά που γράφω, για μένα όμως το blog έγινε το καλύτερο κρεβάτι ψυχαναλυτή και το πιο όμορφο κουτάκι αναμνήσεων που θα μπορούσα να έχω. 


Στις 19 Ιουλίου δημιουργήθηκε και η σελίδα μας Κάθε μέρα γονείς - Everyday Parents… 


Την τελευταία χρονιά πήγαμε θέατρο (Το γαϊτανάκι, Η Κοκκινοσκουφίτσα, Η υπέροχη αγκαλιά της μαμάς μου, Από πού πάνε για το κάστρο παρακαλώ, Μυθολογίες-Οι δικοί μας ήρωες, Ο κύριος Κιχ και το μυστικό κουτί των ήχων, Μαμά θα κάνω μπάντα), οργανώσαμε στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων την παράσταση Ένας αλλιώτικος γάτος, πραγματοποιήσαμε σε εβδομαδιαία βάση θεατρικό παιχνίδι με πολύ μικρό κόστος συμμετοχής για το κάθε παιδί και στο τέλος της χρονιάς τα παιδιά έγιναν οι πρωταγωνιστές στην δική τους εκδοχή της Ντενεκεδούπολης. Οργανώσαμε 3 εικαστικά εργαστήρια, παρακολουθήσαμε δύο κύκλους μαθημάτων πρώτων βοηθειών στην ΠΝΟΗ και συγκεντρώσαμε πράγματα (παπούτσια, μπότες, παντόφλες, είδη ρουχισμού, πετσέτες, σεντόνια, μαξιλαροθήκες, αφρόλουτρα, σαμπουάν, χαρτιά υγείας, σερβιέτες, πιάτα, ποτήρια, χαρτί Α4, στυλό, μολύβια, τετράδια και παιχνίδια) για τις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα στη Θήβα.



Είμαι πολύ χαρούμενη για όλο αυτό και θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους συμμετέχουν σε όσα έχουμε οργανώσει μέχρι σήμερα. Ειδικότερα θέλω να πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στην Μαρία που με ενίσχυσε, μου έδωσε την ώθηση που τόσο χρειαζόμουνα, στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, αλλά και στις Κορίνα, Εύη, Φλώρα, Δήμητρα, Αφροδίτη, Παναγιώτα, Ντέλια, Άννα, Έσθερ, Φανή (σίγουρα κάποιον θα ξεχάσω και θα αισθάνομαι απαίσια μετά) και φυσικά στην υπέροχη Ντέπη μας. Το μεγαλύτερο ευχαριστώ στον άνθρωπό μου, που κάνει υπομονή με αυτήν την τρελή μάνα που δεν λέει να ησυχάσει!

Οι καιροί είναι δύσκολοι και όσο ποτέ άλλοτε θέλω να πιστεύω στην δύναμη των ανθρώπων.
Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον Κάθε μέρα γονείς;

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Η δασκάλα μας

Θα ήθελα να σας πω δύο λόγια για την δασκάλα μας, την κυρία Δ.
Η Δ. είναι μια νέα γυναίκα, μητέρα η ίδια, εργαζόμενη αρκετά χρόνια στον παιδικό σταθμό που πηγαίνει ο Άρης. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, φροντίζει το παιδί μου 5 ημέρες την εβδομάδα, 6 ώρες την ημέρα. Είναι εκεί κάθε πρωί, πανέτοιμη καθώς φαίνεται να αντιμετωπίσει 20 νήπια, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για παιχνίδι, σκανταλιά, λαχτάρα για μάθηση και λαχτάρα για αγκαλιές και φιλιά. Αυτό τουλάχιστον είναι το δικό μου παιδί. Και πρέπει να πω, πως η Δ. έχει απλόχερα προσφέρει όλα αυτά στο παιδί μου κι ακόμη περισσότερα.

Το αρχικό γράμμα του ονόματός μας
Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Και τι δεν έχουν κάνει μαζί της φέτος: πήγανε στο θέατρο, παρακολουθήσανε παραστάσεις στο σχολείο, είδανε μουσεία, συμμετείχαν σε διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες, καλέσανε τις μαμάδες στο σχολείο με αφορμή την γιορτή της μητέρας, κάνανε pyjama party, οργανώσανε μια ινδιάνικη γιορτή, μάθανε για τον τρύγο, ζυμώσανε ψωμάκια, λειτούργησε η δανειστική βιβλιοθήκη της τάξης τους, συζητούσανε και φυσικά κάνανε απίθανες "εργασίες", όπως τις λέει και ο Άρης. Και άλλα πολλά... Και όλα αυτά πρέπει να σας πω με πρωτοβουλία της δασκάλας!

Από την έκθεση των παιδιών (Ιούνιος 2013): ένα φίδι φτιαγμένο από καπάκια
Το πιο σημαντικό για μένα όμως είναι το προσωπάκι του παιδιού κάθε μεσημέρι που γυρίζει στο σπίτι του. Το παιδί μου πέρασε μια υπέροχη χρονιά, δεν ξύπνησε ούτε ένα πρωινό παραπονούμενο ότι δεν θέλει να πάει στο σχολείο (με εξαίρεση τις τελευταίες μέρες, που το καημένο θέλει λέει να πάει και αυτός διακοπές όπως οι φίλοι του). Χαρούμενο, όλο ιστορίες, ενθουσιασμένο και γεμάτο αγάπη για την δασκάλα που, όπως λέει με τόση τρυφερότητα, τον αγκαλιάζει και τον λέει αγάπη μου. Του αρέσει τόσο πολύ, που δεν μπορώ καλά καλά να σας το περιγράψω. Κάθε μέρα παρατηρεί την Δ., μου σχολιάζει πόσο όμορφη είναι, πόσο της πάνε τα νύχια της όταν τα βάφει κόκκινα, αλλά και πόσο έξυπνη είναι. "Τα ξέρει όλα μαμά σου λέω. Τα πάντα.". Πάμε στο χωριό; Θέλει να της μαζέψει πορτοκάλια και σύκκα. Θέλει να πιάσει έντομα για να τις τα δείξει. Πάμε σε κάποια δραστηριότητα; Θα της τα πω όλα αύριο της κυρίας μου, που της αρέσουν αυτά. Τώρα τελευταία θέλει να την καλέσουμε στο σπίτι για να της δείξει τα παιχνίδια του και το δωμάτιό του.

Ένας δεινόσαυρος
Και εγώ αισθάνομαι απέραντη χαρά. Και ευγνωμοσύνη.

Τοτέμ
Είναι πολύ βασικό να αισθανόμαστε ασφάλεια με τους ανθρώπους που εκπαιδεύουν τα παιδιά μας. Είναι πολύ βασικό να τους έχουμε εμπιστοσύνη, να αποκτήσουμε όσο μπορούμε και μας επιτρέπεται μια σχέση μαζί τους, να καταλάβουμε τι πιστεύουν για την εκπαιδευτική διαδικασία. Το μεράκι για την δουλειά τους και η αγάπη προς τα παιδιά δεν κρύβεται. Ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες ένας καλός εκπαιδευτικός μπορεί να κάνει υπέροχη δουλειά με τα παιδιά.

Ένας κροκόδειλος (φτιαγμένος από αυγοθήκη)
Οφείλουμε όλοι οι γονείς να ευχαριστήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε τον άνθρωπο που φροντίζει τα παιδιά μας όταν εμείς δεν είμαστε εκεί. Είναι και αυτοί άνθρωποι και η δική τους επιβράβευση έρχεται από εμάς και τα παιδιά μας. Φανταστείτε πώς θα ήταν τα πρωινά των παιδιών σας με έναν ανόρεκτο, κουρασμένο εκπαιδευτικό. Όταν λοιπόν βλέπετε το αντίθετο να το λέτε! Τι πιο όμορφο άλλωστε, από το να σου πει κάποιος "Σε ευχαριστώ. Ευχαριστώ που είσαι εδώ κάθε μέρα και κάνεις αυτό που κάνεις. Ευχαριστώ που το παιδί μου είναι χαρούμενο, γεμάτο... Σε ευχαριστώ για όλα".

Το μουσικό μου όργανο, μια μαράκα
Δ., σε ευχαριστώ! Ελπίζω και την επόμενη χρονιά να ολοκληρώσουμε μαζί σου αυτό το υπέροχο ταξίδι που πρόσφερες στο παιδί μου. Ευχαριστώ για όλα!

Το πορτρέτο της γιαγιάς μου

Μπαλόνια από τα δακτυλικά αποτυπώματα των συμμαθητών του

Η τσάντα της δανειστικής βιβλιοθήκης
Μια μικρή σημείωση: Τα έργα είναι όλα δημιουργίες του Άρη στο σχολείο, υπό την καθοδήγηση φυσικά της δασκάλας του. Υπάρχουν κι άλλα, πολλά, υπέροχα, το ένα πιο όμορφο και δημιουργικό από το άλλο. Θα σας τα παρουσιάσω πιο αναλυτικά κάποια άλλη στιγμή, γιατί πραγματικά αξίζουν και ως χειροτεχνίες που μορείτε να κάνετε και μόνοι σας στο σπίτι με το παιδί σας!

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Η λίστα για το super market

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ!

Σάββατο. Ημέρα super market. Ημέρα για να κλείσουμε όλες τις τρύπες της εβδομάδας και να προετοιμαστούμε για την επόμενη.

Σήμερα αποφασίσαμε να πάμε παρεούλα με τον Αρούλη. Είχαμε και μέρες να κάνουμε κάτι οι δυό μας και έτσι σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να τα πούμε και λιγάκι. Θυμήθηκα τότε πως την τελευταία φορά που είχαμε πάει για ψώνια βαρέθηκε και φυσικά κατέληξε να ζητάει πολλά και διάφορα, έκατσε πάνω στα αυγά από την νευρικότητά του, έτρεχε, έπιανε τα πάντα κτλ κτλ. Και τότε θυμήθηκα την λίστα με τα ψώνια.



Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Τρόποι να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας

Αυτές τις μέρες αισθάνομαι ανικανοποίητη.

Ένα "δεν" έρχεται σταθερά στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω και τι πραγματικά κάνω. Όχι, δεν είμαι δυστυχισμένη. Ίσα ίσα, αισθάνομαι ότι έχω όλα όσα ονειρευόμουν ότι θα είχα σε αυτή την ηλικία κι ακόμη παραπάνω. Θες η οικονομική κρίση, η κούραση της καθημερινότητας, η ζωή στην μεγάλη πόλη...

Ιδιαίτερα τώρα σε σχέση με τα παιδιά μου, αισθάνομαι ότι δεν τους αφιερώνω αρκετό χρόνο, δεν κάνω αρκετά πράγματα μαζί τους, αλλά και με τον καθένα ξεχωριστά, δεν είμαι αρκετά δημιουργική... Από την ώρα κιόλας που γίνανε δύο, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Άλλα τα ενδιαφέροντά τους (μέχρι τώρα τουλάχιστον), οι αντοχές τους, η αντίληψή τους, η διάθεσή τους και οι ικανότητές τους. Τώρα τελευταία βέβαια έχουν κατορθώσει και τα βρίσκουν περισσότερο, αλλά έχουν ακόμη λίγο δρόμο μπροστά τους. Με κουράζει η ευκολία με την οποία χάνω την υπομονή μου, η αίσθηση ότι κάτι δεν κάνω σωστά, κάνω κάτι και μετά το μετανιώνω, ακόμη και τα μικρά πράγματα καμιά φορά φαίνονται ανυπέρβλητα. Είναι πράγματι τόσο δύσκολα ή είμαι απλώς κουρασμένη;

Όποια και αν είναι η αιτία, νομίζω πώς όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε και πρέπει να βρούμε έστω λίγο ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό μας, τον σύντροφό μας και τα παιδιά μας. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι ιδιαίτερο ή δύσκολο. Σίγουρα μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα μέσα στο χάος της καθημερινότητας, απλά και μικρά, αλλά σημαντικά.



Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Το δίχρονο μπελαδάκι μου

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο.. ή για να το διατυπώσω πιο σωστά, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο που δεν είναι ο Άρης.

Μιλάω φυσικά για αυτό το τυπάκι που λέγεται Άλκης και μας έχει κάνει τόσες φορές τον τελευταίο καιρό να πούμε "Αν ακούσω μια ακόμη φορά την φράση ΚΙΚΟ ΜΟΥ θα...". Μόνο αυτό ακούμε στο σπίτι μας, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το ποτήρι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το παιχνιδι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το φαγητό κτλ κτλ κτλ...


Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Άλκης είναι ένα γλυκούτσικο, χαμογελαστό, κοινωνικό, τρυφερό, πονηρό φατσάκι που όλη μέρα τρέχει, παίζει, χοροπηδάει, γελάει, γελάει όλη την ώρα, αγκαλιάζει, φιλάει και κάνει νάζια. Τους τελευταίους μήνες αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοποεποίθηση και αυτό φαίνεται κυρίως στην συνύπαρξή του με τον αδερφό του. Ενώ κάνει όλα τα παραπάνω, ταυτόχρονα διεκδικεί, δεν υποχωρεί με τίποτα, σηκώνει και το χεράκι του να ρίξει από καμία. Ευτυχώς σταμάτησε τις δαγκωνιές! Προς υπεράσπισή του, αυτό το μωρό δάγκωσε ελάχιστες φορές, μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών μου, σε αντίθεση με τον αδερφό του, ο οποίος έκανε μερικούς μήνες να ξεπεράσει την φάση διεκδικώ με το στόμα μου.


Αυτό όμως που ακούμε συνέχεια, ΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, είναι η φράση "δικό μου". Τα πάντα είναι δικά του! Τα δικά του είναι δικά του και των άλλων είναι επίσης δικά του. Όλα όμως! Μέχρι και το σουτιέν μου κρατούσε στα χέρια του πριν μερικές μέρες, ήθελε να το κάνει καπέλο, και όταν πήγα να του το πάρω για να το φορέσω άρχισε "ΚΙΚΟ ΜΟΥ, ΚΙΚΟ ΜΟΥ...", αφού όρμησε καταπάνω μου να με σπρώξει μακριά από το αντικείμενο του πόθου του. Μέχρι και στις κούνιες διεκδίκησε ένα τρενάκι από ένα μεγαλύτερο παιδάκι και το κέρδισε ο καταφερτζής!


Αυτό το χαριτωμένο μπελαδάκι λοιπόν έχει προκαλέσει διάφορες εντάσεις στο σπίτι μας τώρα τελευταία και φυσικά έχει ξεσηκώσει και τον μεγάλο. Ο Άρης απολαμβάνει πλέον πάρα πολύ το παιχνίδι με τον αδερφό του, αλλά δεν λείπουν και οι φωνές, τα τραβήγματα, τα σπρωξίματα. Την ίδια ώρα ο καημένος ο Άρης προσπαθεί να τον μάθει να φέρεται σωστά, να μην είναι πάντα άτακτος (όπως του είπε χθες), διεκδικεί την ησυχία του και τον προσωπικό του χώρο, παρότι ο μικρούλης δεν καταλαβαίνει ακόμη από τέτοια.

Η μεταξύ τους ισορροπίες όμως είναι κάτι που εμείς οι μεγάλοι δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε καμιά φορά. Όταν λείπει ο ένας, ο άλλος πάντα τον ψάχνει, ακόμη κι αν λίγο πριν είχαν τσακωθεί για το ποιός θα κρατήσει τον Κουίν. Όταν αισθανθούν ότι ξεπέρασαν κάποια όρια, που φαίνεται πως τα βάζουν μόνα τους, κοιτάζονται με αγωνία και ρωτάνε ο ένας τον άλλο αν είναι καλά. Αν κλάψει ο ένας πάνω στο παιχνίδι, ο άλλος, κυρίως ο μεγάλος σε αυτήν την φάση, ζητάει συγνώμη και λέει "Δεν το ήθελα να σε κάνω τόσο δυνατά".


Και το μπελαδάκι μεγαλώνει. Προσπαθεί, διεκδικεί, μαθαίνει, κάνει πονηριές και τρυφερότητες, παριστάνει ότι κλαίει για να μας τραβήξει τη προσοχή, αγκαλιάζει και φιλάει τον αδερφό του άμα τον χτυπήσει, του τραβάει όμως και λίγο τα μαλλιά αν δεν πάρει αυτό που θέλει, γίνεται ανθρωπάκι, διαμορφώνει την προσωπικότητά του αλλά... το ΚΙΚΟ ΜΟΥ, ΚΙΚΟ ΜΟΥ και το κικό σου, ΚΙΚΟ ΜΟΥ!!

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Ένα ευχάριστο διάλειμμα


Μια μέρα σαν την σημερινή, με κλειστούς δρόμους, αφίξεις επισήμων, συγκεντρώσεις, δρομολόγια σχολικών λεωφορείων που δεν πραγματοποιούνται και δουλειά στο γραφείο και στο σπίτι με κάνει να σκέφτομαι μόνο πόσο υπέροχα πέρασαν οι μέρες στο χωριό! Το περίεργο είναι ότι οι μέρες στο χωριό περνούν υπέροχα για όλους, μικρούς και μεγάλους.


Έχουμε κλείσει πια εγώ 11 και ο Στάθης 20 χρόνια στην Αθήνα. Άλλοι οι ρυθμοί, οι χρόνοι… Είμαστε και οι δύο άνθρωποι της πόλης. Μας τρομάζει η ησυχία της εξοχής, η αμεσότητα της επαρχίας, η αίσθηση ότι δεν έχεις την δυνατότητα να κάνεις πολλά πράγματα, ίσως μας τρομάζει και το άγνωστο…


Από την ώρα όμως που ήρθαν τα παιδιά τα πράγματα άλλαξαν. Όχι, δεν είμαστε έτοιμοι να τα αφήσουμε όλα και να πάμε στα βουνά. Το σπιτάκι όμως στο χωριό μετατρέπεται σιγά σιγά στο καταφύγιό μας, στο ησυχαστήριό μας. Είναι αγχολυτικό, μας ξεκουράζει, βοηθάει το μυαλό μας να κάνει μια παύση, να ταξιδέψει, να μην αναλώνεται σε θέματα που καμιά φορά είναι άνευ ουσίας. Αυτά για τους μεγάλους…

…για τους μικρούς; Το χωριό είναι μια τεράστια περιπέτεια!

Ανακαλύπτουν συνεχώς πράγματα.


Παίζουν με τα χώματα.


 Σκαρφαλώνουν στα δέντρα (τουλάχιστον προσπαθούν).



Καθαρίζουν τον κήπο και μαζεύουν φύλλα.


 Κάνουν καινούριους φίλους.


 
Μαθαίνουν ότι τα φρούτα και τα λαχανικά μας τα δίνει η φύση και όχι ο μανάβης.

 

Χαλαρώνουν, παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια ή διαβάζουν ένα βιβλίο.



 Και φυσικά, παρέα με τους μεγάλους, ανακαλύπτουν την θάλασσα και τις χαρές της.






 Και λίγο πριν πάνε για μπάνιο και ύπνο μεταμορφώνονται σε φαντάσματα και, σαν γατάκια, παλεύουν στο κρεβάτι τους και χαρίζουν στην μαμά τα καλύτερά τους χαμόγελα!





Ας μείνω με αυτές τις σκέψεις και τις εικόνες... Η μέρα σήμερα θα είναι δύσκολη από πολλές απόψεις...






Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Ανακυκλώνω... κουμπιά!

Αυτές τις μέρες ετοιμάζουμε με τον Άρη τα αποχαιρετιστήρια δώρα για τις δασκάλες μας στο σχολείο, στο θεατρικό παιχνίδι, στο κολυμβητήριο... Σκεφτήκαμε λοιπόν πως τα άχρηστα υλικά αλλά και όλα τα άλλα που απλώς συγκεντρώνονται σε κουτιά και δεν χρησιμοποιούνται ποτέ, θα είναι η πηγή της έμπνευσής μας.

Το υλικό μας λοιπόν είναι το κουμπί! Έχω 4 πουγκιά κουμπιά!!! Έχω κουμπιά ακόμη και για κάποια ρούχα που δεν τα έχω καν στην ντουλάπα μου πια. Μια μικρή έρευνα στο Pinterest (σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα αν δεν το ξέρετε) και οι ιδέες κύλησαν σαν βροχή.









Εμείς αποφασίσαμε να φτιάξουμε κοσμήματα και να διακοσμήσουμε κορνίζες.

Για τα κοσμήματα, ένα κολιέ και ένα βραχιόλι, χρειαστήκαμε κορδόνι σιλικόνης, κουμπιά και υπομονή (το κορδόνι ήταν λίγο μεγαλύτερο από τις τρύπες των κουμπιών και μας πονέσανε λίγο τα ματάκια μας να το περάσουμε). Κατά τα άλλα είναι απλό, ευφάνταστο και πολύ καλοκαιρινό. Αν κανείς θέλει μπορεί να προσθέσει και χάντρες για να του δώσει μια ακόμη τσαχπινιά!
 




Για τις κορνίζες το μόνο που χρειαστήκαμε ήταν κολλα Ατλακόλ, ξύλινες κορνίζες (πολύ φτηνές από την IKEA) και κουμπιά σε διάφορα χρώματα.


Για τον Άρη η διαδικασία αυτή ήταν πιο ευχάριστη. Πώς να το κάνουμε; Σαν την μαγεία της κόλλας...
Καταρχήν βάλαμε κόλλα σε όλη την ξύλινη επιφάνεια της κορνίζας και στη συνέχεια ξεκινήσαμε να τοποθετούμε πάνω τα κουμπιά μας. Όταν καλύφθηκε ολόκληρη και για να είναι ακόμη πιο σταθερά τα κουμπιά περάσαμε μια ακόμη στρώση κόλλας από πάνω τους. Μην ανησυχήσετε αν ξαφνικά γίνουν όλα άσπρα. Η ατλακόλ είναι διάφανη και μετά από λίγη ώρα δεν θα φαίνεται καθόλου.


Είναι όμορφα, οικονομικά, γεμάτα αγάπη και μεράκι!
Από τα χεράκια μας για τους ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας φροντίζανε όλη την χρονιά!