Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Ένα υπέροχο 4χρονο!

Τον τελευταίο καιρό, κοιτάζω το μεγάλο μου παιδάκι και δεν μπορώ να πιστέψω πόσο έχει μεγαλώσει! Κάθε μέρα γίνεται όλο και περισσότερο ένα μεγάλο αγοράκι, γεμάτο ζωή, ενέργεια, εκπλήξεις... Αυτό όμως που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Το ξέρω, έχω ξαναγράψει για αυτό, με μια κάπως πιο αρνητική διάθεση... σήμερα όμως θέλω να σας πω για το παιδί που έχει έναν συναισθηματικό κόσμο τόσο πλούσιο, τόσο γεμάτο, που ενώ με συγκινεί αφάνταστα, καμιά φορά με τρομάζει.



Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα

Γράφει ο
Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω

Τι θα λέγατε αν σας ζητούσαν να κριθείτε μέσα σε  12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα; Τι  θα λέγατε αν σας ζητούσαν να κρίνετε την επιτυχία και την αποτυχία μέσα σε 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα;


Αυτός είναι ο χρόνος που έκανε την Βούλα Πατουλίδου Ολυμπιονίκη στην Βαρκελώνη το 1992. Τα τελευταία 100 μετρα σε μια σειρά αγώνων –προκριματικών – προπονήσεων –στερήσεων. Η προετοιμασία και οι κόποι χρόνων κρίθηκαν μέσα σε 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα. Βέβαια χρειάστηκε η θεαματική τούμπα της προπορευόμενης Αμερικανίδας Γκέιλ Ντίβερς στο τελευταίο εμπόδιο και η κακή απόδοση της κατόχου του παγκοσμίου ρεκόρ (12.21) Γιορντάνκα Ντόνκοβα από τη Βουλγαρία.
Τι κοινό υπάρχει μεταξύ ενός τελικού 100 μέτρων μετ’ εμποδίων και των πανελληνίων εξετάσεων;
Όπως συμβαίνει και στον πρωταθλητισμό, έτσι ζητάμε από τα «παιδιά» να μπουν, να τρέξουν και να κριθούν σε ένα αγώνα που δεν κρίνει αν είναι ικανοί αθλητές, που δεν κρίνει τις μελλοντικές τους ικανότητες, που δεν επιβραβεύει την προσπάθεια και την συνολική απόδοσή τους, αλλά αυτά τα τελευταία 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα.
Σαν σε ένα τελικό 100 μέτρων μετ’ εμποδίων τις τελευταίες μέρες χιλιάδες «παιδιά» τρέχουν σε ένα αγώνα που επιβραβεύει μόνο τους πρώτους, βασίζεται στη επίδοση ή την ατυχία των άλλων και φυσικά δεν λαμβάνει υπ’ όψιν του τις συνθήκες προετοιμασίας του καθενός, την συνολική απόδοση ή τους στόχους.
Τα 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα είναι ο χρόνος και τα 100 μέτρα και 10 εμπόδια είναι ο τρόπος που το «σοφό» εκπαιδευτικό μας σύστημα εξετάζει τα μέλη του.  Φυσικά σε περίπτωση αποτυχίας φταίει ο αθλητής και ο προπονητής. Το σύστημα κάθεται αναπαυτικά στην εξέδρα των επισήμων και απολαμβάνει το θέαμα. Έχει αποποιηθεί τις ευθύνες του και προετοιμάζει την λάσπη που θα ρίξει στους κακούς καθηγητές, τα προγράμματα 400 ευρώ για τους νέους ανειδίκευτους εργάτες και τα φορολογικά τεκμήρια για τους γονείς, που ακόμα μια χρονιά θα πληρώσουν την «δωρεάν» παιδεία.
Θα ακούσετε και θα διαβάσετε πολλά αυτές τις μέρες. Είτε ευχάριστα (τα κανάλια θα τρέξουν να βρουν τους αριστούχους που βρήκαν τα θέματα βατά και χωρίς πολλές στερήσεις κατάφεραν να γράψουν άριστα), είτε δυσάρεστα (για τους πιεστικούς γονείς ή τα παιδιά που δεν άντεξαν αυτήν την πίεση).
Η μεγαλύτερη αποτυχία ανήκει όμως στο σύστημα. Σε ένα σύστημα που ενώ ξέρει και μερικές φορές προκαλεί την αποτυχία χιλιάδων μαθητών, ξεχνά να τους προετοιμάσει και να τους δώσει εναλλακτικές. Η «αποτυχία» είναι δεδομένη για χιλιάδες μαθητές, αφού ο αριθμός που διαγωνίζεται είναι πολύ μεγαλύτερος από τις διαθέσιμες θέσεις στα Ανώτερα και Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Τι πρέπει να κάνει ο γονιός; Σαν ένας καλός προπονητής πρέπει καταρχήν να είναι εκεί για το παιδί του. Χωρίς επικριτικά σχόλια, χωρίς άλλες προϋποθέσεις. Οι αρνητικές σκέψεις τύπου «είμαι άχρηστος επειδή δεν έγραψα καλά» ή «δεν έχω μέλλον» δεν πρέπει να βρουν πρόσφορο έδαφος ούτε στο παιδί ούτε στους γονείς.
Μιλήστε μαζί του για τους στόχους του, τα επόμενα βήματά του, τις εναλλακτικές επιλογές, την νέα προσπάθεια. Μιλήστε μαζί του με ειλικρίνεια για τις συνθήκες του συστήματος μέσα στο οποίο συμμετείχε, για το τι μπορεί να μάθει από την «αποτυχία». Όπως τραγούδησε ο Σαββόπουλος «Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα»
Υ.Γ. Στο κείμενο μιλάω για «παιδιά» (σε εισαγωγικά) γιατί η πραγματικότητα είναι ότι είναι μικροί ενήλικες, με τα δικά τους όνειρα, προβληματισμούς και την δική τους ζωή. Τι να κάνω όμως επηρεάζομαι και εγώ από το «σύστημα».

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Σκυλίσια ζωή

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω



Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν την αμφίθυμη σχέση που έχω με τον σκύλο μου. Τον αγαπάω, θέλω να περνάω χρόνο μαζί του, αλλά μου σπάει και τα νεύρα. Ειδικά τα βράδια που με ξυπνάει για να ανέβει στο κρεβάτι μου… θέλω να τον πνίξω. Το επόμενο πρωί λοιπόν καθόμαστε και μιλάμε. Του εξηγώ πού έκανε λάθος, γιατί δεν επιτρέπεται να ανεβαίνει στο κρεβάτι, τα όρια και τις υποχρεώσεις του και αυτός μου απαντά «ΓΑΒ». Η ίδια απάντηση πάντα, σε ότι κι αν του πω. «ΓΑΒ».

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

"Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!"

Κυριακή 19 Μαΐου 2013, ώρα 10:15

"Άρη μου, τώρα θα κλείσουμε την τηλεόραση για να ετοιμαστούμε! Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου, θυμάσαι;"
"ΘΕΛΩ DVD, ΣΟΥ ΕΙΠΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ!!!!!!"
"Καλό μου μην φωνάζεις, βλέπουμε μια ώρα τώρα DVD. Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου να παίξετε!"
"ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΣ!!!!!!"
"Άρη μου, σε ακούω και προσπαθώ να σου πω...."
"ΟΧΙ, ΟΧΙ... ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!!!!!!!!!"
Κάπου εκεί έπαθα το σοκ...!

Όπως όλα τα παιδάκια, έχει και το δικό μου τα ξεσπάσματά του, τα νεύρα του, τους θυμούς του, αλλά ποτέ έτσι. Αυτό ήταν καινούριο... Δεν μίλησα και προσπάθησα να συγκρατηθώ, να μην φωνάξω, να μην κλάψω, να μην ακυρώσω την έξοδό μας και κάτσω απλώς θυμωμένη μαζί του στο σπίτι. Δεν πέρασαν 5 λεπτά και ήρθε, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου είπε: "Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!!". Και κάπου εκεί προσπάθησε να μου εξηγήσει πώς αισθάνεται ένα αγοράκι 4 ετών όταν είναι θυμωμένο: "Ξέρεις τι συμβαίνει; Θα φταίει ο αέρας που μπαίνει από το παράθυρο που είναι ανοικτό και μου ανακατέυει τα μυαλά, να έτσι μου τα κάνει (μου έδειξε κουνώντας τα χεράκια του με μανία γύρω από το κεφαλάκι του). Και εγώ τότε γίνομαι τρελαμένος και λέω ανοησίες και φωνάζω και κάνω αταξίες!!!". Προσπάθησα να του εξηγήσω πως είναι πολύ σημαντικό που καταλαβαίνει ότι δεν είναι σωστό να μιλάει έτσι. "Εγώ θα το ξεχάσω", του είπα "και σε ευχαριστώ που μου ζήτησες συγνώμη!"


Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Η γιαγιά

Από την ώρα που έγινα μάνα... δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα!
Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Από πολύ μικρά παιδιά, τα αδέρφια μου και εγώ ετοιμάζαμε μέρες πριν τα δώρα που θα της αγοράζαμε (συνήθως δεν είχαμε και αρκετά λεφτά), ως μαθήτρια λυκείου της αγόραζα ρούχα, για να είναι επιτέλους και αυτή όμορφη όπως της αξίζει, ως φοιτήτρια της έστελνα λουλούδια από το μακρινό Λονδίνο. Πάντοτε έλεγε πως δεν έπρεπε να χαλάμε τα λεφτά μας για αυτήν. Το κρυμμένο χαμόγελο όμως μαρτυρούσε πόσο ευτυχισμένη ένιωθε!

Από την ώρα που έγινα μάνα... δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα!
Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Όμως δεν είναι πια μαζί μας... Σήμερα όμως δεν θέλω να είμαι λυπημένη. Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσα ζήσαμε, ή μάλλον πόσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε μαζί της! Θέλω να την σκέφτομαι και να χαμογελώ!

Για αυτό αποφάσισα να σας γράψω για την άλλη μου "μαμά", την πεθερά μου! Όχι δεν θα αρχίσω να ξεκατινιάζομαι και να διαμαρτύρομαι, γιατί είμαι από εκείνες τις τυχερές νύφες που η πεθερά μου με αγαπάει. Και την αγαπώ και εγώ!


Η Σοφία λοιπόν, γνωστή στους φίλους και την οικογένειά της και ως Βόζω, κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια ως γιαγιά! Περήφανη γιαγιά του Άρη και του Άλκη! Είναι μια γυναίκα όλο χαμόγελα, αστεία, φιλική, τρυφερή, ναζιάρα (ναι, ναι, ναζιάρα, παρά τα 75+ χρόνια της), δυναμική, πεισματάρα, εργατική, αγχώδης, πολιτικοποιημένη, φεμινίστρια...

Είναι γνωστή για το επιχειρηματικό της μυαλό και για τις απίστευτες ιστορίες που αυτό έχει γεννήσει, για τους οικονομικούς όρους που ξέρει, άγνωστους στους περισσότερους από εμάς, της αρέσει να αφηγείται ιστορίες από το παρελθόν, κάνει όνειρα για τα παιδιά της (εσείς τον ξέρετε τον ιπτάμενο ραδιοναυτίλο;), είναι μασαλτζού (και αν δεν το ξέρεις αυτό, τότε έχεις να ακούσεις τις πιο απίστευτες ιστορίες!), δεν ξέρει ακριβώς να μαγειρεύει (δεν μπαίνει στην κουζίνα δίχως Παραδείση), φυσικά δεν πλέκει ούτε ράβει, δεν ασχολείται με την μόδα και την ομορφιά (άγνωστες λέξεις στην πράξη, παρότι είμαι σίγουρη πως σε μια θεωρητική συζήτηση για τα πρότυπα της μόδας και της ομορφιάς θα είχε πολλά να πει), της αρέσει ο κινηματογράφος και η κλασική μουσική...

Εγώ όμως θέλω να σταθώ σε δύο πράγματα: στο πώς αγαπάει τους δικούς της ανθρώπους και το πώς λατρεύει τα εγγόνια της! Η Σοφία προσφέρει απλόχερα αγκαλιές και φιλιά, χαιδεύει και μιλάει γλυκά, κλαίει από χαρά, παίζει με τα εγγονάκια της ακόμη και αν ξέρει πως κάθε σκύψιμο, κάθε γονάτισμα, θα την πονάει για αρκετή ώρα μετά, κάνει τον καλύτερο "λύκο" που έχω δει μέχρι σήμερα και τρέχει γύρω γύρω στο σπίτι κυνηγώντας τα μικρά μου γουρουνάκια! Η Σοφία είναι η γυναίκα που όταν πέθανε η μητέρα μου είπε: "Μα να φύγει αυτό το γλυκό πλάσμα έτσι ξαφνικά τόσο νέα; Εγώ έπρεπε να πεθάνω πρώτη!".

Αυτό είναι το Βοζέλι μας!
Η γιαγιά του Άρη και του Άλκη, η μαμά του Στάθη και της Γλαύκης, η πεθερά μου...
Χρόνια πολλά Βοζάκι μας!!!!!!! 

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Ο ύπνος των παιδιών

Αυτές τις μέρες διαβάζω το βιβλίο της Κατερίνας Χρυσανθοπούλου "Τα μωρά είναι άνθρωποι της νύχτας".
Είμαι ακόμη στην αρχή, αλλά μπορώ από τώρα να διακρίνω ότι πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο, εμπεριστατωμένο, φιλικό πάνω από όλα προς τα μωρά και τους γονείς που επιλέγουν το γνωστό πλέον attachment parenting.

Το μόνο που με ενόχλησε όμως και αισθάνθηκα την ανάγκη να το σχολιάσω (αν αλλάξει κάτι στην πορεία θα επανέλθω και θα ζητήσω και συγνώμη για την βιαστική μου κρίση) είναι μια κριτική διάθεση απέναντι σε όσους, συμπεριλαμβανομένων και των άυπνων μαμάδων, θυμώνουν με τα συνεχή νυχτερινά ξυπνήματα των μωρών τους. Η συγγραφέας μάλιστα απορεί γιατί το θεωρούμε αφύσικο να ξυπνάει ένα παιδί την νύχτα! Και ενώ μπορεί να είναι, όπως και το δικαιολογεί άλλωστε, απολύτως λογικό ένα μωρό να μην κοιμάται για αρκετές ώρες συνεχόμενα, τι να σου κάνει και η καημένη η μαμά (κατά κύριο λόγο) που σέρνεται από δωμάτιο σε κρεβάτι, από κρεβάτι σε καναπέ, από καναπέ στην κουζίνα, από την κουζίνα στο μπάνιο, για να καταλήξει στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο μωρά που στριφογυρνούν συνεχώς, μοιράζουν απλόχερα στον ύπνο τους σφαλιάρες, σπρωξιές, ενίοτε και κραυγές, παριστάνοντας ότι κοιμάται, ενώ δεν έχει σταματήσει να κοιτάει το ρολόι από τις 2:50, μέχρι τις 5:27, μισή ώρα δηλαδή πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι για να ετοιμαστεί για την δουλειά της!

Φυσικά σας περιγράφω το νυχτερινό μου πρόγραμμα τις τελευταίες δύο νύχτες! Με πήρε το παράπονο λοιπόν, γιατί πρέπει να αισθάνομαι και ενοχές που δεν μου αρέσει να ξυπνάω, που αναρωτιέμαι "γιατί να μην κοιμάται αυτό το μικρό χωρίς διακοπές, όπως ο μεγάλος;". Βέβαια να μην αδικώ ούτε το βιβλίο, ούτε τα παιδιά μου... Και ο μεγάλος μου πέρασε την φάση του, αλλά η δυσκολία στον ύπνο του εστιαζόταν την περίοδο των δοντιών του. Ένα ένα τα μετρήσαμε! Ο μικρός είχε άλλα θέματα: δεν ήθελε την κούνια, έτσι στους 15 μήνες τον βάλαμε σε μονό κρεβάτι, δεν ήθελε κουβέρτα, έτσι τον βάλαμε σε υπνόσακο, δεν ήθελε τον υπνόσακο που είναι σαν τσουβαλάκι, του βάλαμε υπνόσακο με πόδια, τώρα όμως; Δεν είναι άρρωστος, που φυσικά και θα ξυπνήσει και θα ξαπλώσω δίπλα του και δεν θα βγάλω τσιμουδιά, δεν βγάζει δόντια, που αυτός απλώς πετούσε δόντια και εμείς δεν τα παίρναμε καν είδηση, τι είναι τότε; Νιώθει ανασφάλεια; Ίσως, γιατί ξαπλώνω δίπλα του και ηρεμεί, αισθάνεται άγχος, φόβο, βλέπει όνειρα; Ό,τι και να είναι το ξέρω πως θα περάσει και σε λίγο καιρό θα τον κοιτάω την ώρα που κοιμάται και θα σκέφτομαι "κοίτα το μωρό μου που έγινε ολόκληρο αγοράκι".

Παρόλα αυτά, αισθάνομαι καμιά φορά αδικημένη από όλους αυτούς τους γονείς, ή τους ειδικούς του ύπνου, που κρίνουν όσους δεν θέλουν τα παιδιά τους στο κρεβάτι του ζευγαριού, που σε κοιτάξουν παράξενα όταν παραπονιέσαι για τα βράδια που δεν έχεις κλείσει μάτι, που έχουν άποψη για σένα, τα παιδιά σου, το πόσο δεμένοι θα είμαστε αν κοιμόμαστε ο ένας πάνω στον άλλο, χωρίς καν να ξέρουν την καθημερινότητά σου, την στάση που κρατάς με σταθερότητα και σεβασμό απέναντι στους ανθρώπους που μεγαλώνεις. Δεν κατάφερα ποτέ να εφαρμόσω την μέθοδο του ελεγχόμενου κλάματος για να κοιμηθει το παιδί, μου φάνηκε πολύ σκληρό, ακόμη ξαπλώνω δίπλα στον μεγάλο μου, του διαβάζω το παραμύθι του και του κρατώ το χέρι μέχρι να τον πάρει ο ύπνος, δεν στέρησα ποτέ την αγκαλιά από τα μωρά μου, δεν περνάει μέρα που να μην τους πω πόσο τα αγαπώ, τους επιτρέπω να αισθάνονται πράγματα, να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους και να τα βιώνουν, ο ύπνος όμως και ό,τι ακολουθεί αυτήν την συζήτηση είναι το αδύνατο σημείο μου. Θέλω τον χώρο μου, θέλω να κοιμηθώ 6 ώρες, μόνο έξι, και να μην σηκωθώ για κανέναν λόγο, παρά μόνο το επόμενο πρωί όταν τα δύο μου ζουζουνάκια θα έχουν σφηνώσει κάπου ανάμεσα στην μαμά και στον μπαμπά και θα μας λένε "Άντε μαμά, έλα μπαμπά, σήκω! Ξύπνησε η μέρα!"

Μπορείτε να επισκεφθείτε πατώντας εδώ την σελίδα του βιβλίου στο Facebook.

Σας παραθέτω μερικούς ακόμη τίτλους βιβλίων που αφορούν στο θέμα του ύπνου:
Κοιμήσου παιδί μου
Το βιβλίο του ύπνου
Όνειρα γλυκά για παιδιά και γονείς
Ετοιμάζομαι για ύπνο
Ο ύπνος και τα μικρά παιδιά: Υπάρχει λύση!
The no-cry sleep solution


Θα επανέλθω με περισσότερα σχόλια όταν θα έχω διαβάσει όλο το βιβλίο. Δεν θέλω να δώσω την εντύπωση ότι δεν είμαι ευχαριστημένη, γιατί πραγματικά πιστεύω ότι στο σύνολό του είναι μια πολύ καλή δουλειά. Ελπίζω να μην με απογοητεύσει!