Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Ο φόβος του πέους

Είσαι γυναίκα. Είσαι κόρη, αδερφή, ανιψιά, ξαδέρφη, μαθήτρια, φίλη, επαγγελματίας, σύντροφος, σύζυγος... και ξαφνικά μαθαίνεις ότι είσαι έγκυος. Συνειδητοποιείς λοιπόν ότι τώρα θα γίνεις και μητέρα. Μητέρα τίνος; Ενός αγοριού ή ενός κοριτσιού; 
Όταν έμεινα έγκυος δεν σκέφτηκα καν αν ήθελα αγόρι ή κορίτσι. Ήθελα κορίτσι και ήταν και περίπου αυτονόητο. Αγόρι; Πώς θα μεγάλωνα ένα αγόρι; Εδώ καμιά φορά πασχίζουμε να καταλάβουμε τον ενήλικα σύντροφό μας, ένα παιδί... δύσκολο. Πώς θα το καθάριζα, πώς θα το μεγάλωνα, πώς θα του μιλούσα για τα δύσκολα θέματα; 'Οχι, όχι, ένα κοριτσάκι θα ήταν εύκολο, γιατί και εγώ ένα κοριτσάκι ήμουν, μέχρι που έγινα μητέρα... Μητέρα ενός αγοριού!
Όταν γεννήθηκε ο Άρης, φυσικά, η χαρά μου δεν περιγράφεται. Τον κράτησα στην αγκαλιά μου, σαν να μην είχε φύλο, ήταν απλώς το παιδάκι μου. Βγήκαμε από το μαιευτήριο και την επόμενη μέρα μας επισκέφθηκε η παιδίατρός μας. Όλα καλά, μέχρι που φτάσαμε στην καθαριότητα. "Θα του κατεβάζετε το πουλάκι, μέχρι εκεί που πάει, καθημερινά, σε κάθε πλύσιμο για να μην έχουμε προβλήματα". Δεν τρόμαξα, δεν ντράπηκα, δεν σοκαρίστηκα, δεν είμαι σεμνότυφη, απλώς αναρωτήθηκα "Πώς το κάνεις αυτό; Κι αν το πληγώσω;". Ο άντρας μου γέλασε, του φάνηκα μάλλον αστεία.
Φυσικά, όλα έγιναν όπως έπρεπε, καθημερινά, με σχολαστικότητα και δίχως ίχνος αμφιβολίας αν το κάνουμε σωστά. Μέχρι την πρώτη στύση, που πάλι στην δόλια μάνα έτυχε όταν τον καθάριζε. Με, ομολογουμένως, λίγο πανικό σταμάτησα το τελετουργικό της καθαριότητας και σκέφτηκα "Αχ βρε καημένη μανούλα. Εσύ να προσφέρεις στο παιδί σου την πρώτη του στύση! Είναι σωστό τώρα αυτό;". Διάβασα, διάβασα και δέχτηκα ότι δεν σημαίνει και κάτι... (η βιβλιογραφία πάντως λέει ότι σίγουρα θα έχει τύχει σε όλες τις μαμάδες αγοριών). Ανακούφιση!
Αυτό το άγνωστο πεδίο, η αγωνία αν τα κάνεις καλά, πέρασε... λέμε τώρα, γιατί πρόσφατα αντιμετωπίσαμε μια ελαφριά περίπτωση φίμωσης με το δεύτερο αγοράκι μας (φαίνεται πως η λαχτάρα για κορίτσι, δεν...). Όλα ξεκίνησαν πριν μερικούς μήνες όταν παρατηρήσαμε ότι δεν φαινόταν καλά η βάλανος του πέους. Ρωτήσαμε την παιδίατρό μας,αυτή την άγια γυναίκα που τόσες μα τόσες φορές μας έχει γλιτώσει από τα χειρότερα, και μας είπε πως είναι σύνηθες (και αυτό) και μέχρι να γίνει 2,5-3 ετών δεν κάνουμε κάτι, παρά την συνηθισμένη και χωρίς υστερίες καθαριότητα. Την προηγούμενη εβδομάδα όμως, ενώ μας ήρθε για ένα εμβόλιο, εεεε! μας πείραξε το πιπί μας (που λέει και ο μεγάλος, που σοκαρίστηκε το καημένο) και κάπου εκεί σοκαρίστηκε και η μαμά . Ο πόνος, το ουρλιαχτό, το σμήγμα (συγνώμη για τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, αλλά πρέπει να το ξέρουν όσοι μπορεί να το ζήσουν), το αίμα, ήταν φοβερό. Το μωράκι ακόμη κάνει αγωγή, αφού έπρεπε να το καθαρίζουμε με χαμομήλι κάθε 2 ώρες για 5 μέρες, αφού πήρε 5 μέρες αντιβίωση, 3 μέρες παυσίπονα και 7 μέρες αλοιφή! Το καημενάκι προχωρούσε στο σπίτι ουρλιάζοντας κάθε φορά που έκανε τσίσα του, λέγοντας παραπονεμένα "Μούι, μούι", δηλαδή "Πονάει, πονάει"!
Ο φόβος του πέους επανήλθε, για να ηττηθεί όμως πανηγυρικά. Γιατί η μαμά, αυτός ο νέος ρόλος που έχω πλέον κατακτήσει εδώ και μερικά χρόνια, δεν το βάζει κάτω. Κάθε μέρα και μια νέα περιπέτεια. Με αγόρια; Ναι, με αγόρια. Τρία συγκεκριμένα. Το κάθενα με τα θέματά του. Έχω αρκετή αγάπη για όλους... και αρκετή υπομονή...

Θα βρείτε εδώ περισσότερες λεπτομέρειες για την φίμωση στα αγόρια.

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Ξεχνάμε...

Πόσο εύκολα ξεχνάμε εμείς οι γονείς;
Πολύ εύκολα...

Με αφορμή τις πρώτες λεξούλες του Άλκη, προσπαθούσα χθες να θυμηθώ, πώς έλεγε τις αντίστοιχες λέξεις ο Άρης. Ξαφνικά ένιωσα ένα κενό... "Ντοτ" λέει σήμερα ο Άλκης θέλοντας να πει "Φως", "δουδουτι" θέλοντας να πει "λουλούδι", "γιο" αντί για "νερό"...Ο Άρης;

Τα πρώτα του γενέθλια!
Μια φίλη μου είπε πει να τα γράφω γιατί θα τα ξεχάσω και εγώ έλεγα μέσα μου "εγώ να ξεχάσω τις πρώτες του λεξούλες;"...
Κι όμως...


Το πρώτο του κούρεμα

Η πρώτη θεατρική παράσταση

Κάπως έτσι ξέχασα και τα βράδια που ξενυχτούσα κρατώντας τον Άρη αγκαλιά, ενώ αυτός  έκλαιγε απαραγόρητος (απορούσα τότε γιατί κλαίει, αφού εγώ είχα πρώτα κατεβάσει μια τεράστια μπάρα σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου!!!!!). Ξέχασα τα ξενύχτια κάθε φορά που έβγαινε ένα δόντι (θυμάμαι βέβαια την ενοχή μου που του έδινα Depon μπας και ησυχάσει). Ξέχασα τα βράδια που απλώς ήθελε την μαμά και η μαμά κοιμόταν στα πατώματα κρατώντας το χεράκι του όλη νύχτα! Ξέχασα τις δαγκωνιές όταν πήγε πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό (αυτό που δεν ξέχασα βέβαια είναι την παρατήρηση του σχολείου "να τον τιμωρούμε λίγο για να μάθει ότι αυτό που κάνει είναι λάθος"). Ξέχασα τις δεκάδες φορές που πήγαμε στο νοσοκομείο για οξυγόνο, μετά από άλλη μια απλή ιωσούλα! Όπως ξέχασα... τόσα άλλα άσχημα.

Το πρώτο μπάνιο στην θάλασσα

Βέβαια, δεν τα ξέχασα όλα.

Θυμάμαι την πρώτη τρισύλλαβη λέξη του Άρη... "Παπούτι μαμά" μου είπε μια μέρα που ετοιμαζόμασταν για την βόλτα μας! Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα να χορεύει, τα πρώτα του βήματα, τα πρώτα του γενέθλια, την πρώτη φορά που κουρεύτηκε, που μπήκε στην θάλασσα, που έφαγε την κρέμα του, την πρώτη φορά που μου είπε πως είμαι η καλύτερη μαμά του κόσμου, την πρώτη φορά που μου είπε πως δεν με θέλει, για να έρθει μερικά λεπτά αργότερα να μου ζητήσει συγνώμη, την πρώτη του θεατρική παράσταση, την πρώτη φορά που αγκάλιασε τον αδερφό του... την πρώτη φορά που τον πήρα αγκαλιά... 

Η πρώτη μας αγκαλιά
Η πρώτη του χαμογελαστή φωτογραφία
Τελικά δεν τα ξεχνάμε όλα...

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Under construction







Φίλοι μου, προσπαθώ ακόμη να βρω πώς θα ήθελα να είναι το blog μου... όσοι έχετε ιδέες, ευπρόσδεκτοι. Μην παραξενευτείτε λοιπόν αν δείτε το φόντο να αλλάζει, ή αν δεν μπορώ να αποφασίσω ποιό είναι τελικά το αγαπημένο μου χρώμα...

Οι μέρες στο μαιευτήριο

Αργά το βράδυ του Σαββάτου γέννησε μια φίλη μου το πρώτο της παιδάκι, σε ένα από τα νοσοκομεία της Αθήνας. 12 ώρες μετά την γέννηση του παιδιού, που ήταν 12 ημερών πρόωρο (γέννησε στις 38 εβδομάδες δηλαδή) η μαμά δεν είχε ακόμη δει το μωρό της, δεν το είχε κρατήσει στην αγκαλιά της, δεν το είχε θηλάσει... Όταν μιλήσαμε δεν είχε να πει τίποτα άλλο παρά μόνο πόσο πόνεσε μέχρι να της κάνουν επισκληρίδιο, πως αισθάνθηκε ότι θα πεθάνει προτού προλάβει να γεννήσει... και για το μωρό κουβέντα, σαν να μην το είχε κάνει. Δεν είχε καταλάβει τι της είχε συμβεί, γιατί δεν της το φέρνανε, κανένας δεν της εξηγούσε τι συνέβαινε, της είπαν μόνο ότι ήταν Κυριακή και δεν υπήρχε αρκετό προσωπικό και για αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να περιμένει...


Όλο αυτό με έβαλε σε σκέψεις...

Η στιγμή που γεννιέται το παιδί σου είναι από τις πιο δυνατές στιγμές που ζει μια γυναίκα. Μου το λέγανε και δεν το πίστευα, αλλά είναι αλήθεια. Εγώ έκλαψα γοερά στη γέννηση και των δύο μου παιδιών, τα κοίταξα για πρώτη φορά και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτά τα πλασματάκια ήταν δικά μου δημιουργήματα. Ακόμη και σήμερα κάπως έτσι τα βλέπω.
Αυτό που επίσης δεν θα ξεχάσω όμως είναι η πρώτη φορά που τα πήρα αγκαλιά. Απίστευτη χαρά, λαχτάρα, συγκίνηση, ευτυχία και... τρόμος!!!! Όταν σου το δίνουνε να το κρατήσεις για πρώτη φορά, τότε μόνο καταλαβαίνεις τι σου έχει συμβεί, ή τουλάχιστον παίρνεις μια πρώτη γεύση (γιατί η αλήθεια είναι ότι στο μαιευτήριο, τουλάχιστον στο ιδιωτικό, ούτε πάνες αλλάζεις, ούτε γάλα φτιάχνεις, άσε που αισθάνεσαι ότι αν χρειαστείς κάτι θα πατήσεις το μαγικό κουμπάκι και οι μαίες θα σε βοηθήσουν).

Ο Άρης 3 ώρες μετά την γέννησή του

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί με αφορμή την φίλη μου, σκέφτηκα πόσο σημαντικό ήταν για την δική μου καλή ψυχολογία το γεγονός ότι μου φέρανε το μωρό μου με το που μπήκα στο δωμάτιο. Η κούραση που αισθάνεσαι είναι τέτοια που η πρώτη επαφή με το παιδί είναι απαραίτητη για να αισθανθείς καλύτερα, να ξεχάσεις την όποια ταλαιπωρία πέρασες, για να μην συζητήσω τα οφέλη του θηλασμού από την πρώτη στιγμή (πρωτόγαλα), της επαφής με την μητέρα του, την ηρεμία που αισθάνεται το βρέφος στην αγκαλιά της μαμάς του μετά από την βίαιη γέννησή του (με όποιον τρόπο κι αν έγινε αυτή)... και τόσα άλλα...

Ο Άλκης 3 ώρες μετά την γέννησή του
Πράγματι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις αυτό δεν είναι εφικτό. Τα παιδιά που γεννιούνται νωρίς δεν έχουν αυτή την ευκαιρία. Ποιά ειναι όμως η στάση των ανθρώπων που είναι εκεί για να σε βοηθήσουν σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής σου; Είναι απλοί υπάλληλοι (σαφώς με τα προβλήματά τους); Είναι άνθρωποι; Υπολογίζουν την ψυχολογία της γυναίκας που έχει μόλις γεννήσει; Της συμπαραστέκονται; Δεν θα έπρεπε αυτή η γυναίκα να αισθάνεται ασφαλής που 12 ώρες μετά την γέννηση του παιδιού της δεν το έχει μεν πάρει στα χέρια της, αλλά αυτό είναι σε κάποια άλλα καλά χέρια, των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού που το φροντίζουν, ενώ ενημερώνουν την μητέρα για την κατάστασή του; Και λυπάμαι που το λέω αλλά μήπως, λέω μήπως, είναι η στάση τους διαφορετική όταν αντιμετωπίζουν έναν μετανάστη; Ας μην το πάω παρακάτω, ειδικά βάζοντας αυτήν την παράμετρο, γιατί δεν θέλω να πιστέψω ότι κάτι τέτοιο ισχύει σε ένα νοσοκομείο.


Η στιγμή της γέννησης ενός παιδιού και οι μέρες στο μαιευτήριο είναι κρίσιμες για τις πρώτες μέρες μιας νέας μητέρας με το παιδί της στο σπίτι.Είναι κάτι σαν σχολείο για νέες μαμάδες. Προσωπικά πιστεύω ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας καλά οργανωμένος μηχανισμός υποστήριξης των γυναικών που έχουν μόλις γεννήσει, που θα προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ συμβουλές και "πρακτική άσκηση" γύρω από τα καθημερινά ζητήματα που έχει μια νέα μαμά να αντιμετωπίσει. Νομίζω πως το έχω ξαναπεί, αλλά οι γυναίκες δεν γεννιόμαστε μητέρες. Γινόμαστε μητέρες, κάποιες από εμάς, κάποια στιγμή στην ζωή μας και τότε είναι που αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ξέρουμε τι μας περιμένει. Απαραίτητες είναι και οι ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης των νέων μαμάδων, ακόμη καλύτερα των νέων γονέων (και ο μπαμπάς πρέπει να συμμετέχει, και ενεργά μάλιστα). Η επιλόχιος κατάθλιψη είναι ένα σοβαρό ζήτημα και πρέπει πολύ σοβαρά να το δούμε σε συνάρτηση με την σοβαρότατη έλειψη υποστήριξης των γυναικών από τα νοσοκομεία.

Μανούλες κουράγιο! Είναι δύσκολο το έργο σας, μην εγκαταλείπετε όμως. Στο τέλος τέλος υπάρχουμε η μία για την άλλη!!