Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Οι περιπέτειες των ιώσεων

Η εβδομάδα μας ξεκίνησε τόσο όμορφα! Είχαμε τα γενέθλια του Αρούλη (φέτος τον γιορτάσαμε με 2 πάρτι -είχε κέφια η μαμά!), ανοίξαμε τα δώρα μας, στείλαμε τούρτα στο σχολείο, παίξαμε με όλους τους φίλους μας, μετρούσαμε τις μέρες αντίστροφα κτλ κτλ, αλλά από την Κυριακή μας πήρε η κάτω βόλτα...


Πρώτο θύμα, ο μικρός Άλκης. Διάρροια, 4 φορές σε μια ώρα, από την Κυριακή το πρωί! Αυτό το μωρό βέβαια δεν παραπονιέται ποτέ! Μα ποτέ! Κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι τρέχοντας, σαν να μην το πονούσε τίποτα. Άσε που δεν τον παίρνεις και είδηση, γιατί δεν κάθεται σε ένα σημείο! Τρέχει, όλο τρέχει... Την Δευτέρα πήγα στην δουλειά, γύρισα κανονικά στο σπίτι μου, και κάπου εκεί ξεκίνησαν οι εμετοί. Την Τρίτη είχε έρθει η σειρά του μπαμπά και την Τετάρτη το απόγευμα του Άρη...

Δεν χρειάζεται να περιγράψω την κούραση, την αϋπνία, την αδυναμία. Από την άλλη λέω "Μην μιλάς Μάγδα!!! Τα ξέχασες τα βάσανα των δύο προηγούμενων ετών; Ο μεγάλος φέτος δεν έχει αρρωστήσει ΚΑΘΟΛΟΥ και αυτό είναι απλά πρωτάκουστο και υπέροχο (για τον μικρό δεν λέω τίποτα, αυτό το καημένο δίνει την εντύπωση ότι δεν το ρίχνει τίποτα, είναι δυνατός, για την ώρα τουλάχιστον, κάτι μυξούλες, λίγο βήχα... αυτά!).


Το μεγάλο το παιδάκι μου όμως έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ από τις ιώσεις. Η πρώτη χρονιά στο σχολείο, στον παιδικό σταθμό δηλαδή, ήταν φρικτή! Νόμιζα πως θηλάζοντας το μωρό μου 16 μήνες, προστατεύοντάς το από αρνητικούς εξωτερικούς παράγοντες, φροντίζοντας την διατροφή του, πηγαίνοντάς τον στο κολυμβητήριο, είχα δημιουργήσει τις ιδανικές προϋποθέσεις για την υγεία του. Το πρώτο σοκ ήρθε, μετά την περίοδο προσαρμογής, όταν πήγε στο σχολείο 4 ημέρες και στη συνέχεια έμεινε στο σπίτι 2 εβδομάδες. Δεν είναι τίποτα, είπα, θα συνέλθει και όλα καλά. Πήγαμε ξανά στο σχολείο, 3 μέρες αυτήν την φορά και στη συνέχεια λείψαμε 10! Και, για να μην τα πολυλογώ, όλη μα όλη η χρονιά πήγε έτσι! Μέχρι τον Μάιο! Και όλες οι ιώσεις τον χτυπούσαν στο αναπνευστικό του. Φτάσαμε στο νοσοκομείο πάρα πολλές φορές, με πυρετό, δύσπνοια, για οξυγόνο (;), για εισαγωγή (;), για εξετάσεις (αίματος, ακτινογραφίες), για να δούμε ποια τιμή ήταν πεσμένη αυτή τη φορά (;)... Και φυσικά, μας χορηγήθηκε από την γιατρό μας το γνωστό, από ότι έμαθα μετά, φάρμακο σε σκόνη, που τον βοήθησε πάρα πολύ, τουλάχιστον στις δύσπνοιες, στις πνευμονίες...
Η δεύτερη χρονιά στον παιδικό, σαφώς καλύτερη από την πρώτη, αλλά φτάσαμε και μια φορά στο νοσοκομείο, με το παιδί σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από την δύσπνοια!

Έτσι η φετινή γαστρεντερίτιδα μοιάζει ένα τίποτα. Αλλά βρε παιδί μου, εγώ ακόμη αναρωτιέμαι, πόσο κοντή είναι η μνήμη των γονιών; Γιατί αυτά δεν μου τα είχε πει κανένας; Γιατί ξαφνικά όταν το παιδί άρχισε να αρρωσταίνει και εγώ αισθανόμουνα ότι τα έκανα όλα λάθος, τότε μόνο βγήκαν μερικοί να πουν "Καλά, πρώτη χρονιά σταθμό, τι περίμενες εσύ; Εμείς...". Ενώ βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που δεν σχολιάζουν τίποτα, λες και αυτό είναι ένας ακόμη διαγωνισμός για το ποιός έχει το πιο γερό παιδί, το λιγότερο αρρωστιάρικο. Γιατί όλα τα αρνητικά ξεχνιούνται τόσο εύκολα; Και εσύ, το ψάρι, που τρέμεις που αφήνεις το μωρό σου στα χέρια κάποιου άλλου, γεμίζεις με ενοχές γιατί το αρρωσταίνεις κιόλας.



Είναι το παράπονό μου αυτό και η υπόσχεσή μου προς όλες τις φίλες μου που δεν έχουν κάνει ακόμη παιδιά: η μητρότητα είναι το πιο υπέροχο πράγμα που έχω προκαλέσει στον εαυτό μου (δεν φταίνε τα μωρά μου που κουράζομαι, που..., που..., που...). Ο δρόμος όμως προς την μητρότητα, αλλά και η διαδρομή στη συνέχεια, έχει πολλές δυσκολίες και όσο πιο σύντομα τις αναγνωρίσουμε και τολμήσουμε να τις εκφράσουμε, τόσο καλύτερα και πιο ψύχραιμα θα τις αντιμετωπίσουμε.

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Ο ύπνος της μαμάς!

Σήμερα είμαι ξύπνια από τις 3.30 την νύχτα! Ναι, την νύχτα! Σηκώθηκα πια οριστικά από το κρεβάτι μου στις 5.40 και η μέρα είναι ακόμη μπροστά μου...

Η αιτία της κούρασής μου είναι το μικρό μου. Το τι του συμβαίνει παραμένει ένα μυστήριο. Αρχικά πιστεύαμε ότι φταίνε τα δόντια του. Στη συνέχεια σκεφτήκαμε πως περνάει το λεγόμενο άγχος αποχωρισμού. Τώρα λέμε πως δεν του αρέσει η κούνια του και θέλει να μπει σε κανονικό κρεβάτι. Η ουσία είναι ΜΙΑ. Το παιδί καταλήγει κάθε βράδυ, εδώ και 3 και κάτι πλέον μήνες, στο κρεβάτι των γονιών, για να μην ξυπνήσει με τα ουρλιαχτά του τον μεγάλο του αδερφό. Με το που ξαπλώνει ανάμεσά μας, κοιμάται, αλλά είναι τόσο ανήσυχος, που δεν κοιμόμαστε εμείς!!!!!

Σήμερα αισθάνομαι πως θα πέσω κάτω από την αυπνία, αισθάνομαι απελπισία γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω τι του συμβαίνει, είμαι θυμωμένη μαζί του γιατί έχει παραβιάσει τον ιδιωτικό μου χώρο, τον μόνο που μου είχε απομείνει, έχει χαλάσει τον ύπνο μου (εγώ αλλιώς είχα μάθει από το πρώτο μου παιδί και μου κακοφαίνεται), μου έχει προκαλέσει νεύρα και ανησυχία για το πώς αυτό θα εξελιχθεί... και τόσα άλλα... Ο μεσημεριανός ύπνος, φυσικά, δεν υπάρχει, όχι ότι μπορεί να αντικαταστήσει τον βραδινό.


Και η μαμά πρέπει να επιστρέψει στο σπίτι, χαμογελαστή, ορεξάτη, με δημιουργική διάθεση, για να κάνει ό,τι καλύτερο για τα παιδιά, τον μπαμπά, το σπίτι, τον εαυτό της (;). Δεν πρέπει να φωνάξει, δεν πρέπει να τους βάλει τηλεόραση, δεν πρέπει να τους δώσει κάτι γρήγορο να φάνε, δεν πρέπει να τα αφήσει να βαρεθούν, δεν πρέπει να αφήσει το σπίτι άνω κάτω, δεν πρέπει..., δεν πρέπει..., δεν πρέπει... Αλήθεια, η μαμάδες είναι άνθρωποι τελικά; Τους επιτρέπεται να διαμαρτύρονται, να εγκαταλείπουν καμιά φορά, να φωνάζουν λίγο παραπάνω, να κάνουν ότι δεν κατάλαβαν πως το παιδί είδε μια ώρα και κάτι τηλεόραση, να μην μαγειρέψουν για την επόμενη μέρα...;

Θα το σκεφτώ λιγάκι και μιλάμε ξανά σε μερικές μέρες...

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Τα αδέρφια

Αδέρφια...
Έχω πολλά να πω... πάρα πολλά...

Έχω άλλα τρία αδέρφια, τον Γιάννη, την Φωτεινή και την Ηρώ. Είναι, μαζί με τα παιδιά μου και τον άντρα μου, οι πιο σημαντικοί άνθρωποι του κόσμου για μένα! Δεν ξέρω αν υπάρχουν αρκετές λέξεις και συναισθήματα για να περιγράψω πώς αισθάνομαι για τα αδέρφια μου, πόσο πολύ τα αγαπώ, πόσο δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτά...


Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Η συζήτηση περί θηλασμού

Με το που άνοιξα σήμερα το πρωί το Facebook έπεσα πάνω σε αυτό και για άλλη μια φορά διάβασα για το τεράστιο αυτό σίριαλ, που παίζεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και λέγεται θηλασμός...


Δεν θα πω παρά την δική μου εμπειρία, πώς εγώ βίωσα τον θηλασμό ως μαμά 2 αγοριών.


Πριν ακόμη γεννηθεί το πρώτο μου παιδί είχα αποφασίσει ότι θα το θηλάσω ένα χρόνο. Και αυτό αν τα καταφέρω εξ' αρχής, γιατί είχα ακούσει διάφορες ιστορίες για το πόσο δυσκολεύονται οι γυναίκες στην πράξη να θηλάσουν. Ε, λοιπόν εγώ δεν δυσκολεύτηκα καθόλου. Με εξαίρεση τις μέρες που "κατεβαίνει" το γάλα (δεν θα ξεχάσω ποτέ την φρίκη, τον πόνο, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα από τους πόνους) όλο το υπόλοιπο έγινε τόσο απλά, τόσο όμορφα, τόσο φυσικά και έτσι φυσικά συνεχίστηκε για 16 μήνες. Κατά τους μήνες αυτούς έκανα πολλά λάθη όπως μου είπαν διάφοροι: τον κακόμαθα, τον εκπαίδευσα λάθος για τον ύπνο, τον έκανα μαμόθρευτο, άφησα πίσω τον εαυτό μου, δεν επέτρεψα στον άντρα μου να μοιραστεί μαζί μου την χαρά του πρώτου του παιδιού... Κάποιοι άλλοι με βάφτισαν ως την καλύτερη μαμά που ξέρουν, μου είπαν ότι γλίτωσα το παιδί μου από τον καρκίνο, ότι του πρόσφερα ασφάλεια και στοργή, ότι του έδωσα τα καλύτερα αντισώματα...

Για να επιστρέψω στην πρώτη λοιπόν αυτή εμπειρία θηλασμού, σταμάτησα να θηλάζω το παιδί μου στους 16 του μήνες μετά από... μια δαγκωνιά. Τόσο δυνατή που μάτωσα, έκλαψα, πρήστηκα και αποφάσισα σε μια στιγμή πως ως εδώ. Οι διάφοροι τότε μου είπαν ότι έκανα το καλύτερο, επιτέλους, καιρός ήταν, σε λίγο θα πήγαινε φαντάρος και εγώ ακόμη θα τον θήλαζα, ενώ οι άλλοι μου είπαν να κάνω υπομονή, θα περάσει, φάση είναι το δάγκωμα και μήπως να συνεχίσω γιατί τώρα τι γάλα θα πίνει... Απελπίστηκα, έκλαψα και λίγο γεμάτη ενοχές, ειδικά όταν το παιδί αρνήθηκε να δοκιμάσει γάλα για μήνες, το οποιοδήποτε γάλα, ακόμη και το μητρικό σε μπουκάλι!

Σήμερα ο Άρης είναι περίπου 4 ετών, πίνει γάλα πρωί, μεσημέρι και βράδυ, είναι υγιής, έξυπνος (ας μου επιτραπεί ως μανούλα να χαρώ που μου λένε κάποιοι ότι είναι πιο μπροστά από άλλα παιδάκια της ηλικία του), στοργικός, κοινωνικός και τόσα, μα τόσα άλλα...

Το δεύτερο παιδάκι μου ο Άλκης θήλασε 9 μήνες. Το σώμα μου ήταν έτοιμο αυτή την φορά, δεν πόνεσα τόσο πολύ όταν "κατέβηκε" το γάλα, δεν δυσκολεύτηκα να βρω την σωστή θέση και για δεύτερη φορά μπορούσα να θηλάσω με άνεση... ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Δεν είχα υπολογίσει την κούραση των δύο παιδιών, την ζήλεια του πρώτου, τον χρόνο μου που έπρεπε να μοιραστεί στα 3 (μην ξεχνάμε και τον μπαμπά, αν και είναι το εύκολο θύμα). Έτσι αποφάσισα σε αυτό το παιδάκι να δίνω ένα μπουκάλι ξένο γάλα πριν τον βραδινό του ύπνο και να το δίνει ο μπαμπάς, για να αποκτήσει και αυτός την δική του σχέση με το μωρό. Την πρώτη φορά έκλαιγα απαρηγόρητη, πιστεύοντας ότι κάνω κάτι πολύ κακό, ότι δεν είμαι αρκετή, ότι το παραμελώ και άλλα τέτοια...

Ο Άλκης σήμερα είναι 17 μηνών. Είναι ένα άλλο παιδί, μια διαφορετική προσωπικότητα, οι ίδιοι γονείς των μεγάλωσαν, αλλά είναι διαφορετικός! Του λείπει κάτι σε σχέση με το πρώτο μου παιδάκι;  Ίσως είναι λίγο πιο ανασφαλής, θέλει περισσότερες αγκαλιές, ζητάει μανούλα, αλλά και μπαμπά (ο Άρης στην ίδια ηλικία... μαμά, μαμά, μαμά!). Είναι όμως όπως ακριβώς θα ήθελα να είναι το παιδί μου, κι ακόμα παραπάνω (εντάξει, με τον ύπνο του έχουμε κάτι θεματάκια, αλλά άλλη φορά θα σας τα πω αυτά). Του έκανα κακό που δεν τον θήλασα όσο και τον πρώτο; Κάποιοι θα μου πουν πως ίσως να μην ήταν τόσο αγκαλίτσας αν είχα δώσει και σε αυτόν την ευκαιρία να θηλάσει όσο και ο πρώτος, τουλάχιστον. Και μπορεί και να έχουν δίκιο!

Με εμένα όμως τι γίνεται; Η μαμά δεν έχει δικαιώματα σε αυτήν την σχέση με τα παιδιά της, ή πρέπει απλώς να κάνει κάποια πράγματα, ακόμη και εις βάρος του εαυτού της; Και ποιά είναι τελικά η καλύτερη μαμά του κόσμου; Αυτή που θήλασε ή αυτή που δεν θήλασε; Αυτό είναι το κριτήριο; Το γάλα και από που αυτό προέρχεται; Σίγουρα πρέπει να ενισχύσουμε τα παιδιά μας με αυτό το δώρο που μας έκανε η φύση, με κάτι που βγαίνει από τα σώματά μας... με αρκετή δουλειά και προσπάθεια όμως. Δεν το καταφέρνουν όλες οι γυναίκες, ακόμη και αυτές που το θέλουν πολύ! Είναι χειρότερες μητέρες; Πότε θα σταματήσουμε να μιλάμε μεταξύ μας, καμαρώνοντας ότι εμείς θηλάσαμε, ενώ η άλλη το έβαλε στον αυτόματο; Αγαπητές μαμάδες, για αυτό, όπως και για το άλλο σίριαλ που λέγεται τοκετός (στο επόμενο επεισόδιο, ίσως) στηρίζουμε την επιλογή των γυναικών, στηρίζουμε τις γυναίκες και τις όποιες αποφάσεις παίρνουν. Η αγάπη προς τα παιδιά μας δεν μετριέται έτσι. Στο τέλος τέλος δεν είναι αγώνας δρόμου, όπου ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για το ποιά θα το κάνει καλύτερα. Όλες είμαστε καινούριες σε αυτά τα νέα καθήκοντα.

Εγώ δεν γεννήθηκα μητέρα. Μαθαίνω καθημερινά πώς θα γίνω μια καλή μητέρα. Οι ενοχές μου τελείωσαν! Δεν έκανα λάθος με τα παιδιά μου, ειδικά στο θέμα αυτό! Έκανα το καλύτερο, για αυτά, για εμένα, για την ισορροπία των οικογενειακών σχέσεων...Σήμερα έχω δύο υγιέστατα παιδάκια, μια ισορροπημένη σχέση, μια χαρούμενη οικογένεια, που παρά τις όποιες δυσκολίες (εδώ δεν είναι εύκολο να ζούνε 2 μαζί, τι γίνεται όταν είναι 4;) στο τέλος της ημέρας κοιμάται με παραμύθια, χαμόγελα, ωραίες ιστορίες γονέων γεμάτων περηφάνεια και... δύο ποτηράκια κρασί!


Μπορείτε να ανaζητήσετε το σχετικό άρθρο πατώντας στο Google "Are you mom enough".


Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Ένα "κοριτσίστικο" παιχνίδι που έχει ξετρελάνει τα αγόρια!

Να ξεκινήσω λέγοντας πως εγώ δεν πιστεύω στα κοριτσίστικα και αγορίστικα παιχνίδια! Θεωρώ ότι τα παιδιά θέλουν και πρέπει να παίξουν με όλα τα παιχνίδια, από κούκλες μέχρι φιγούρες υπερηρώων, άσχετα με το αν είναι κορίτσια ή αγόρια. Όλη αυτή η αγορά που κινείται γύρω από το φύλο των παιδιών μας είναι απλώς ένα κομμάτι αυτού που λέμε "κοινωνική κατασκευή του φύλου". Κι ας με μαλώνει ο φίλος μου ο Γιώργος, κι ας με απειλεί πως θα αγοράσει στα αγόρια μου Barbie!

Έχω δύο αγοράκια τα οποία παίζουν με αυτοκίνητα, εργαλεία, πλαστικά ζωάκια (με έμφαση στους δεινόσαυρους), Playmobil, τα εργαλεία του γιατρού, επιτραπέζια και παζλ, λατρεύουν τις φιγούρες του Toy Story και τον κ. Πατάτα, άσε που πρόσφατα αγοράσαμε και την φιγούρα του Batman καθώς και ένα απαράδεκτο monsuno (δεν ήξερα καν τι ήταν αυτό όταν μου το ζήτησε ο Άρης). Έχουμε όμως και λούτρινα ζωάκια, την Ντόρα με την Αλεπού, ένα καροτσάκι για να σέρνουν το μωρό τους, ένα κουκλόσπιτο και η μεγαλύτερη επιτυχία μας... μια κουζίνα!





Οι κουζίνες είναι ένα μαγικό παιχνίδι! Σε όποιο σπίτι και να πάω που υπάρχει κουζίνα, όλα τα παιδάκια τρέχουν για να παίξουν με τα κουζινικά (κι από αυτά έχουμε πολλά). Μικρές, μεγάλες, πλαστικές, ξύλινες, ροζ ή πολύχρωμες, δεν έχει σημασία. Είνια το πιο πολυπαιγμένο παιχνίδι! Τους δίνει την ευκαιρία να κάνουν τους μεγάλους, να ικανοποιήσουν τους γονείς και τους φίλους τους σερβίροντας νόστιμο φαγάκι, να δημιουργήσουν, να γίνουν σαν την μαμά και τον μπαμπά, για να μην ξεχάσω την χαρά του να ρίχνουν όλα τα κατσαρόλια στο πάτωμα κάνοντας θόρυβο! Ένα τόσο δημιουργικό παιχνίδι μάλλον δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι. Αν πάλι δεν έχετε την δυνατότητα να αγοράσετε μια, σίγουρα με λίγη φαντασία και καλή διάθεση θα μπορέσετε να φτιάξετε την δική σας (πιθανότατα με χαρτόκουτα, πλαστικά μπουκάλια και τενεκεδάκια).


Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Για τους ζωόφιλους!

Η αγάπη για τα ζώα είναι από τα πρώτα πράγματα που προσπάθησα να μάθω στα παιδιά μου. Βοήθησε βέβαια και το ότι υπάρχει μια γατούλα στο σπίτι και ένας σκύλος στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Η Λολίτα και ο Βέλιος! Πιστεύω πως οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα είναι καλύτεροι άνθρωποι. Το παιδί που μεγαλώνει με ένα ζώο μαθαίνει να είναι πιο τρυφερό, προσεκτικό, να φροντίζει κάτι που αγαπάει, να ανησυχεί, να παίζει με διαφορετικούς τρόπους και τόσα άλλα που θα ήθελα πολύ χρόνο για να τα αναφέρω.


Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Με αφορμή το χιόνι...

Πώς εξηγείς σε ένα παιδί την φτώχεια;
Πώς εξηγείς σε ένα παιδί τι είναι ο άστεγος; 
Πώς του μαθαίνεις ότι κάποια παιδιά, ακόμη και μικρότερα από το ίδιο, ζουν στο δρόμο, ή κάτω από άθλιες συνθήκες, δεν πίνουν κάθε μέρα γάλα, δεν φοράνε πολύ ζεστά ρούχα, δεν έχουν παιχνίδια, δεν , δεν, δεν, δεν....


Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Κουκλόσπιτα για υπέροχα παιχνίδια

Πριν μερικούς μήνες η θεία μας αγόρασε αυτό το υπέροχο κουκλόσπιτο!
Μάλλον τότε δεν ήταν η σωστή εποχή για να παίξουμε με κουκλόσπιτο, τώρα όμως... ατελείωτο παιχνίδι! Είναι τόσο όμορφο, αν και αρκετά εύθραυστο (θέλει λίγο προσοχή)! Όποιος θέλει μπορεί να αγοράσει και τα έπιπλα της σειράς (Sylvanian Family Dollhouse). Εμείς το βρήκαμε σε γνωστό κατάστημα παιχνιδιών, της εγχώριας αγοράς, αλλά μια βόλτα στο amazon θα σας ικανοποιήσει περισσότερο, καθώς οι επιλογές είναι ασύγκριτα περισσότερες!

Στην ίδια σειρά θα βρείτε και αυτά τα σπιτάκια

Ψάχνοντας λοιπόν τι τύπου κουκλόσπιτα υπάρχουν, έμεινα άφωνη από την ποικιλία, τόσο στα είδη, όσο και στις τιμές φυσικά. Τα Playmobil, τα άλλα αγαπημένα μας, έχουν υπέροχες επιλογές





Οι επιλογές σε ξύλινα οικολογικά κουκλόσπιτα δεν πάνε πίσω






ενω δεν λείπουν και κουκλόσπιτα για αγαπημένους τηλεοπτικούς ήρωες


Το κεφάλαιο κουκλόσπιτο δεν τελειώνει έτσι εύκολα! Αύριο περισσότερες προτάσεις!

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Ανακυκλώνω παλέτες!

Εδώ και κάποιο καιρό τώρα αναζητώ τους τρόπους που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν διάφορα υλικά, που διαφορετικά απλώς καταλήγουν στα σκουπίδια. Η έρευνα λοιπόν έδειξε πως η παλέτα, αυτή η κλασική ξύλινη παλέτα που είναι τόσο ανθεκτική, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και αν έχεις όρεξη μπορείς να κάνεις θαύματα!

Ιδού λοιπόν τα αποτελέσματα της έρευνας των τελευταίων μηνών... και έπεται συνέχεια!


Από την είσοδο του σπιτιού... 


στο γραφείο...



στο σαλόνι... 




στο παιδικό δωμάτιο...


και στον κήπο...