Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Να θυμηθώ να σταματήσω να σκέφτομαι!

Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα: σκέφτομαι πολύ! Σκέφτομαι πολύ και περίπου για τα πάντα.

Για μένα, για τα παιδιά, για τον άντρα μου, για τα αδέρφια μου, για την γάτα μας, για την δουλειά, για το σχολείο των παιδιών, για την ελληνική πραγματικότητα που με πνίγει, για τους φίλους μου στην Αθήνα, για τους φίλους που έχω αφήσει στην Αγγλία, για την εβδομάδα που έρχεται, για το ημερολόγιο που θα κρατάω το 2014, για τα ρούχα μου που δεν μου κάνουν πια, για τον γιατρό που ακόμη δεν έχω πάει, για την έλειψη άασκησης στην ζωή μου, για τα όσα θα ήθελα να κάνω και δεν προλαβαίνω, για το σπίτι μου και πόσο διαφορετικό είναι μετά τον ερχομό των παιδιών...

Σκέφτομαι και αναλύω και προβληματίζομαι και... όλο αυτό με κάνει... ουφφφφ... με κουράζει... με αγχώνει... αισθάνομαι ότι τρέχω, τρέχω... και πού πηγαίνω τελικά; Ακόμη και τα πιο θετικά πράγματα, αν τα σκεφτούμε για πολύ ώρα, χάνουν αυτό το αυθόρμητο, το χαλαρό, το ξεκούραστο που τα χαρακτηρίζει. Η υπερανάλυση μπορεί στην στιγμή να καταστρέψει ακόμη και τις πιο ευχάριστες στιγμές!


Σήμερα για παράδειγμα, πήγαμε μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων να δούμε τους Burger Project στον Ελληνικό Κόσμο. Μέχρι να μπούμε στο θέατρο, να κάτσουμε στις θέσεις μας... έφαγα τα νύχια μου. Φώναξα στα παιδιά μου, τα οποία ξεσάλωσαν όταν είδαν τους φίλους τους... Φοβόμουνα που περιφερόντουσαν και έτρεχαν στον χώρο, ο μικρός εξερεύνησε με τα χέρια του 2-3 κάδους απορριμμάτων, έπεφτε κάτω συνέχεια... Τίποτα φυσικά δεν ήταν τόσο τραγικό όσο σας το περιγράφω. Τα παιδιά ήταν απλώς παιδιά, περνούσανε καλά, τρέχανε, γελούσανε, ήταν ευτυχισμένα που βρέθηκαν μεταξύ τους... και η μαμά το χαβά της... Δηλαδή τι περίμενα; Μα για αυτόν ακριβώς τον λόγο οργανώσαμε την έξοδο αυτή. Για να βρεθούμε όλοι μαζί, να χαλαρώσουμε, να διασκεδάσουμε (πραγματικά υπέροχη και η φετινή τους παράσταση Μαμά θα κάνω μπάντα Vol.2), να περάσουμε καλά...

Ζηλεύω τους ήρεμους ανθρώπους, όχι τους αδιάφορους, τους ήρεμους. Αυτούς που δείχνουν να έχουν μια τόσο γεμάτη ζωή, αλλά την ζουν σαν να μην έχουν ούτε μια έγνοια στο κεφάλι τους. Αυτούς που έχουν καταλήξει πως οι χαρούμενες στιγμές είναι τελικά αυτές που θα μας στηρίξουν παρακάτω, αυτές που σαν τονωτικό χάπι μας βοηθούν να βγάζουμε την μέρα. Και να ξυπνάμε την επομένη με το κεφάλι μας ήσυχο!

Μήπως τελικά όταν αισθάνομαι έτσι απλά παγώνω και δεν απολαμβάνω την στιγμή;

Για άλλο ένα βράδυ σκέφτομαι, μόνο που αυτή τη φορά σκέφτομαι και γράφω...

Ίσως θα έπρεπε να κοιτάω και να σκέφτομαι για τα πράγματα σε ένα βάθος χρόνου. Τα παιδιά μου θα είναι έτσι μόνο για λίγο καιρό. Δεν θα τα ξαναζήσω σε αυτήν τους την φάση. Θα έχει σημασία σε 5 χρόνια από τώρα ότι ο Άλκης έβαλε το χέρι του στο καλάθι των αχρήστων, ότι ο Άρης δεν με άκουσε στην στιγμή όταν του είπα να μην τρέχει σαν τρελός; Μάλλον θα γελάω όταν θα τα σκέφτομαι... Άσε που τελικά τι θέλω από τα παιδιά μου, να είναι υπάκουα στρατιωτάκια, ή να τους δώσω την ευκαιρία να με αμφισβητήσουν, ακόμη κι αν δεν μου αρέσει, για να μάθουν να αποφασίζουν μόνα τους ότι ακολουθούν αυτό με το οποίο συμφωνούν, όχι αυτό το οποίο θα τα υποχρεώσουν να κάνουν...

Ίσως θα έπρεπε να τηρώ ένα αυστηρότερο πρόγραμμα. Όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για μένα. Το να προγραμματίζω τα πάντα γύρω από τα παιδιά, να μην τοποθετώ μέσα στην εβδομάδα μου έστω κάποια από όσα θα ήθελα να κάνω, ή να μην μένω σταθερή σε αυτά που έχω πει ότι θα κάνω, απλώς θα με φορτώσουν με περισσότερες σκέψεις και έγνοιες, οι οποίες θα σέρνονται από βδομάδα σε βδομάδα, ενώ το κεφάλι μου θα είναι έτοιμο να σπάσει (τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις σκέφτομαι ότι αύριο πρέπει επιτέλους να στρώσω το χαλί που κάθεται διπλωμένο μπροστά από την βιβλιοθήκη μου εδώ και 4 εβδομάδες).

Ίσως αν συνειδητοποιούσα πως δεν μπορώ να έχω τα πάντα υπό έλεγχο, πως δεν μπορώ να αποτρέψω τα λάθη και τις αποτυχίες... Όλα αυτά άλλωστε δεν είναι κομμάτια της ωρίμανσης όλων μας, μικρών και μεγάλων; Μέσα από αυτά δεν μαθαίνουμε, γινόμαστε καλύτεροι; Ακόμη και αυτά που φαίνονται δύσκολα, περίεργα, αμήχανα, αυτά δεν είναι τελικά που μας δίνουν τροφή για σκέψη και βελτίωση;

Ίσως αν σταματούσα για λίγο, ίσως αν έλεγα "αυτό δεν μπορώ να το διαχειριστώ αυτήν την στιγμή, δεν πρέπει!". Είναι βέβαιο πως όταν δεν αισθάνομαι έτοιμη, όταν είμαι πολύ κουρασμένη ή αγχωμένη, θα κάνω λάθος. Λάθος σκέψεις, λάθος πράξεις... Ένα βήμα πίσω χρειάζεται, έτσι απλά, ένα βήμα πίσω και θα επανέλθω όταν θα είμαι έτοιμη.

Ίσως αν προσπαθούσα να ελέγξω τους φόβους μου. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να φοβάται το παρακάτω. Φοβάμαι και φτιάχνω σενάρια, τα οποία τις περισσότερες φορές είναι πολύ πιο τρομακτικά από ότι θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα. Τελευταία για παράδειγμα φοβάμαι για την καθημερινότητά μας, πόσο έχει αλλάξει, για τις δουλειές μας, φοβάμαι όταν τα μικρά μου τρέχουν μόνα τους σε ανοικτούς χώρους. Τι θα κάνουμε όμως; Θα κλειστούμε στο καβούκι μας, θα βάλουμε τα παιδιά στην γυάλα; Όχι φυσικά. Ειδικά με τα παιδιά, συζητάμε, τους εξηγούμε, τα ενημερώνουμε χωρίς όμως να τα τρομάζουμε, τα προσέχουμε χωρίς όμως να τους κόβουμε τα φτερά τους και την ελευθερία τους.

Ίσως αν χαμήλωνα τους ρυθμούς, έκοβα ταχύτητα, αν κοιτούσα τα πράγματα με άλλο μάτι. Γιατί να βιαζόμαστε, γιατί να μην δίνω περισσότερο χρόνο σε μένα, στα παιδιά, στην ζωή μας; Ο ρυθμός με τον οποίο κινείται το σώμα μας, μπορεί πολύ εύκολα να γίνει ο ρυθμός με τον οποίο σκέφτεται το μυαλό μας. Η βιασύνη δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Κόψε ταχύτητα! Αυτό πρέπει να λέω στον εαυτό μου καμιά φορά και να με συγχωρώ αν δεν καταφέρνω να κάνω όλα όσα θα ήθελα να κάνω.

Ίσως αν έβγαζα από την ζωή μου τους παντογνώστες και όλους αυτούς που ζούνε την ζωή τους τρέχοντας. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν την μαγική ικανότητα να με ηρεμούν, να με εμπνέουν, να μου προκαλούν θαυμασμό! Αυτούς χρειάζομαι στην ζωή μου! Όποιος νομίζει ότι το έχει, ότι μπορεί να μου τρίψει την συνταγή της επιτυχίας στα μούτρα, ότι μπορεί να με κρίνει, να μου προκαλέσει ενοχές, να με κάνει να αισθάνομαι ανεπαρκής, μπορεί να κάνει παρέα με άλλους σαν κι αυτόν και να είναι όλοι μαζί ευτυχισμένοι με τις επιτυχίες τους.

Σκέφτομαι και γράφω...

Και σήμερα θα βάλω ένα χαρτάκι στο ψυγείο που θα λέει "Να θυμηθώ να σταματήσω να σκέφτομαι"!

22 σχόλια:

  1. Σίγουρα θα νιώθεις καλύτερα αν δεν βασανίζεις τόσο τον εαυτό σου !!!
    Από το Link party Γίναμε γονείς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου φαινεται πρεπει να χαλαρωσεις λιγακι και να μην προβληματιζεσαι τοσο για μικρά ή ανουσια πραγματα!!φιλιά
    απο το παρτυ του Γιναμε γονεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς όμως εκείνη την στιγμή να βρεις την λογική να πεις ότι είναι μικρά κι ανούσια; Που σου φαίνονται όλα βουνο!

      Διαγραφή
  3. Συμπάσχουσα εδ'ω πέρα ! Αλλά το παλεύω, γιατί η ζωή δε γίνεται να κυλάει με αυτό το τρόπο...
    Από το πάρτι είμαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και εγώ το παλεύω... Κάποιες φορές τουλάχιστον! Δεν πρέπει ποτέ να το ξεχναμε αυτό. Είμαστε εδώ για λίγο καιρό και πρέπει να το απολαύσουμε.

      Διαγραφή
  4. Συμφωνώ απόλυτα με την Αλεξάνδρα!!!
    Ηρθα απο το παρτυ του Γιναμε γονεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πόσες νύχτες μου φεύγει ο ύπνος με αυτές τις ατελείωτες σκέψεις και αγωνίες.. Τελικά πουθενά δεν βγαίνει... Χαλάρωσε κι εσύ, να χαλαρώσουμε κι εμείς και να απολαύσουμε τα παιδάκια μας! Φιλακια πολλά! Ήρθα από το πάρτυ του Γίναμε γονείς. (εντωμεταξύ ή σκεφτόμαστε ακριβώς τα ίδια πράγματα ή είχα διαβάσει την ανάρτηση όταν την είχες ανεβάσει το Νοέμβριο... ;-) )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποιός ξέρει; Αυτοί οι δρόμοι του διαδικτύου μπορεί να μας κάνουν να αισθανθούμε λίγο χαμένοι. Ας χαλαρώσουμε λοιπόν...

      Διαγραφή
  6. Το παθαίνω κι εγώ και να σου πω πως το αντιμετωπίζω; Με το που συνειδητοποιώ ότι το κάνω, επί τόπου παίρνω το μυαλό μου από εκεί και το βάζω ολοκληρωτικά σε αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή. Εστιάζεις στο εδώ και τώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εδώ και τώρα, ΩΡΑΙΑ! Και κάτι ακόμη ίσως, περισσότερη θετική σκέψη!!!!

      Διαγραφή
  7. Όπως κατάλαβες και απο τα παραπάνω σχόλια δεν είσαι η μόνη. Νομίζω ότι είναι σημείο των καιρών, παρατηρώ τις παλιότερες γενεές μαμάδων και ειλικρινά τις βρίσκω πολυ πιο κουλ απο εμάς! Πρέπει να χαλαρώσουμε λίγο...άρχισα να διαβάζω τις τελευταίες μέρες ένα blog, το abudant mama, που ουσιαστικά προσπαθεί να μας ωθήσει να εκπαιδευτούμε σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. Κάποια άρθρα του είναι πολύ όμορφα και χρήσιμα (μακάρι να μην είχε εμπορευματοποιήσει και την συνέχεια...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και εγώ το διάβαζα και λίγο απογοητεύτηκα. Στο εξωτερικό η μητρότητα έχει εμπορευματοποιηθεί χρόνια τώρα. Μάχη σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  8. ..σταμάτα να σκέφτεσαι, συνέχισε να γράφεις..
    Από το Link party Γίναμε γονείς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τέλειο σχόλιο! Σε ευχαριστώ. Το blogging έχει πράγματι γίνει η ψυχοθεραπεία μου.

      Διαγραφή
  9. Με προβλημάτησες με τον τίτλο σου!!!διαβαζοντας το κείμενο σου ένιωσα οτι απλα βασανιζεις τον εαυτό σου με πραγματα που ισως να μην έχουν τοσο μεγαλη αξία!!!χαλαρωσε και απολαυσε την καθημερινότητα σου ,οπως αυτη ειναι και θα δεις οτι τα πραγματα ειναι πολυ απλα και πολυ πιο ομορφα!!!
    Έρχομαι απο το παρτυ του γίναμε γονείς !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο δίκιο έχεις! Είναι σκέτο βασανιστήριο και ωρες ώρες αισθάνομαι ότι χάνω στιγμές που δεν θα τις ξαναζήσω ποτέ. Προσπαθώ, πραγματικά προσπαθώ, αλλά είναι σαν να είναι κομμάτι του εαυτού μου...

      Διαγραφή
  10. Πριν κανά μισάωρο είχα την Δώρα στο καρεκλάκι της και έτρωγε μόνη της μακαρόνια!
    Κάποιες στιγμές τις έπεφταν κομματάκια από το κουταλάκι της στο τραπέζι της κι εγώ αγχωνόμουν και ήμουν απο πάνω της με ένα κομμάτι χαρτί και την κοιτούσα και περίμενα πότε θα ρίξει το επόμενο κομμάτι για να το μαζέψω! Και εκείνη την ώρα έκανα τις ίδιες σκέψεις με σένα!
    Πολύ άγχος βρε παιδί μου! Νιώθω όπως κι εσύ ότι χάνω στιγμές! Τί λες να προσπαθήσουμε μαζί να το πολεμήσουμε;;

    Σε ευχαριστώ για την συμμετοχή σου στο πάρτυ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να προσπαθήσουμε Μάρθα μου! Κάποιες μέρες σκέφτομαι ότι θα ήθελα να υπολειτουργεί και λίγο αυτό το μυαλό, γιατί με έχει τρελάνει. Τέλοσπάντων... Πάμε οργανωμένα για ομαδική ψυχοθεραπεία και θεραπεία του στρες!

      Διαγραφή
  11. Αχ εμένα μου θύμισες , έχεις απόλυτο δίκιο θα βάλω και γω το ίδιο χαρτάκι στο ψυγείο και θα προσπαθήσω να ηρεμήσω σε όλους τους τομείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς! Ηρεμία, χαλάρωση και κυρίως θετική σκέψη ότι όλα θα πάνε καλά!

      Διαγραφή