Archive

Οκτώβριος 2013

Browsing

Πώς αντιδρούμε στα ριψοκίνδυνα παιχνίδια των παιδιών μας;

Και ότι σας συμβούλευα πριν μερικές μέρες να μην λέτε «το δικό μου το παιδί δεν…». Εεε λοιπόν, εγώ μέχρι τώρα έλεγα «Ο Άρης δεν σκαρφαλώνει, δεν κάνει ριψοκίνδυνα πράγματα, δεν είναι τολμηρός». Μέχρι που το καμάρι μου αποφάσισε να σκαρφαλώσει στην κουκέτα (δίχως η σκάλα να βρίσκεται στην θέση της), όπου είχα ακουμπήσει μια τεράστια κορνίζα με ένα πόστερ που είχα αγοράσει για το δωμάτιό τους. Φυσικά το τζάμι της κορνίζας έσπασε, ευτυχώς την ώρα που εντελώς τυχαία έμπαινα στο δωμάτιό τους. Τον βρήκα με την πατούσα του μέσα στα γυαλιά (ευτυχώς δεν είχε κοπεί), λίγο τρομαγμένο, γιατί δεν είχε καταλάβει ότι είχε πατήσει πάνω σε τζάμι, και φυσικά φοβισμένο. Του εξήγησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε τόσο ριψοκίνδυνα παιχνίδια, ότι θα μπορούσε να κόψει το πόδι του και πως αν θέλει να ανέβει στο πάνω κρεβάτι αρκεί απλώς να μου το ζητήσει για…

Η αξία της τιμωρίας…

Θα μπορούσα να σας παραθέσω αρκετά link και τίτλους βιβλίων που υπερασπίζονται την αναγκαιότητα της τιμωρίας των παιδιών. Θα μπορούσα να σας αναφέρω και την γνωστή σε όλους μας τηλεοπτική εκπομπή με την σούπερ νταντά που υπερασπίζεται την τιμωρία, το καρεκλάκι της σκέψης και το time out ως το απόλυτο εργαλείο για να ηρεμήσουμετα παιδιά μας και να τα φέρουμε στα μέτρα μας. Δεν θα κάνω αυτό! Θα σας γράψω όμως για ένα περιστατικό που συνέβη σε δημόσιο παιδικό σταθμό, όπου η αδερφή μου επισκεπτόταν σε εβδομαδιαία βάση (ως κομμάτι των σπουδών της). Και κάπως έτσι θα καταλάβετε ποια είναι η αξία της τιμωρίας… Ένα από τα παιδάκια της τάξης ήταν άτακτο! Η δασκάλα του λοιπόν αποφάσισε πως του αξίζει η τιμωρία. Δεν τον έβαλε όμως στην «Σκεφτούλα» αλλά τον έβγαλε από την τάξη και του ζήτησε να κάτσει έξω. Το παιδί υπάκουσε!! Αρκετή ώρα μετά η αδερφή μου βγήκε…

Η δύναμη των λέξεων

Πριν μερικές μέρες τα αγόρια μου παίζανε στο δωμάτιό τους. Κάποια στιγμή ακούω τον Άρη να λέει στον μικρό: «Μην το κάνεις αυτό! Αλίμονό σου Άλκη!». Ξαφνιάστηκα γιατί κανένας μας δεν του μιλάει έτσι… ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα! «Άρη μου, γιατί του φωνάζεις; Δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι μεταξύ μας! Πού το άκουσες αυτό και το λες και εσύ;». Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Εσύ το λες. Το είπες μια φορά, τότε την άλλη μέρα, στον Άλκη.». Η αλήθεια είναι ότι πάγωσα και καταρχήν του είπα ότι αποκλείεται να είπε η μαμά κάτι τέτοιο. Ο άντρας μου όμως μου το επιβεβαίωσε. Φαίνεται πως το «αλίμονό σου» μου έχει ξεφεύγει ουκ ολίγες φορές, άλλοτε με παιχνιδιάρικη διάθεση κι άλλοτε ως προειδοποίηση όταν ο μικρός (γιατί μόνο στον μικρό το έχω πει προφανώς) κάνει τις αταξίες του. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σας πω πόσο απαίσια αισθάνθηκα. Όταν γίνεται κάτι τέτοιο εγώ…

Τα 10 πράγματα που κάνουν (περίπου) όλοι οι γονείς

Από την ώρα που γινόμαστε γονείς περίπου όλοι αποκτούμε ορισμένες ικανότητες, δεξιότητες και συνήθειες, καθώς και έναν τρόπο ομιλίας και συνύπαρξης με άλλους ανθρώπους, που υπό άλλες συνθήκες δεν είμαι σίγουρη ότι θα θέλαμε καν να έχουμε ή να κάνουμε.Συγκέντρωσα λοιπόν 10 πράγματα που κάνω η ίδια και οι φίλοι μου από την ώρα που αποκτήσαμε τον γονεϊκό μας ρόλο. Οι όποιες προσθήκες είναι φυσικά ευπρόσδεκτες!1. Μιλάμε συνέχεια (ή τέλος πάντων αρκετά) για τα παιδιά μαςΌλοι το κάνουμε. Μιλάμε για αυτά στην οικογένειά μας, στους φίλους μας, στο Facebook. Μιλάμε για αυτά λες και δεν υπάρχει άλλο τόσο χαριτωμένο, τόσο έξυπνο, άλλο παιδάκι δεν έχει πει λεξούλες, δεν έχει μπουσουλήσει, δεν έχει βγάλει δόντια, δεν έχει κάνει τα κακά του στην τουαλέτα…2. Πιάνουμε τον εμετό τους στα χέρια μαςΓια ποιο λόγο αποκτούμε αυτήν την δεξιότητα ακόμη δεν έχω καταλάβει. Ούτως ή άλλως ο εμετός τους είναι στο κρεβάτι, στον τοίχο,…

«Μαμά σήμερα γιορτάζει η Λολίτα μας!!!!»

Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις του Άρη μου με το που άνοιξε τα μάτια του σήμερα το πρωί. Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα. Για όλους εμάς που ζούμε δίπλα σε ένα ζωάκι σήμερα είναι γιορτή. Γιορτάζουμε τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζουν καθημερινά, την ζεστασιά που μας προσφέρουν, την τρυφερότητα που μας δείχνουν, την στοργή, την πραγματική αγάπη! Και σκεφτόμαστε το παρεάκι μας που δεν είναι πια μαζί μας στο σπίτι, την Κατσούλα μας… Όποιος δεν έχει ζήσει με ένα κατοικίδιο μάλλον δύσκολα μπορεί να με καταλάβει. Έτσι είναι όμως. Η Λολίτα μας Η Κατσούλα μας Η γάτα μας η Λολίτα είναι μαζί μου εδώ και 14 χρόνια. Έχω περάσει μαζί της τα καλύτερά μου χρόνια. Έχω μεγαλώσει δίπλα της. Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο, κλάψαμε για την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση, ζήσαμε μαζί τις πρώτες μου οικονομικές δυσκολίες όταν τρώγαμε μόνο κονσέρβες τόνου (από εκείνες τις φτηνές), μετακομίσαμε πίσω…

error: Content is protected !!