Και ότι σας συμβούλευα πριν μερικές μέρες να μην λέτε «το δικό μου το παιδί δεν…».

Εεε λοιπόν, εγώ μέχρι τώρα έλεγα «Ο Άρης δεν σκαρφαλώνει, δεν κάνει ριψοκίνδυνα πράγματα, δεν είναι τολμηρός». Μέχρι που το καμάρι μου αποφάσισε να σκαρφαλώσει στην κουκέτα (δίχως η σκάλα να βρίσκεται στην θέση της), όπου είχα ακουμπήσει μια τεράστια κορνίζα με ένα πόστερ που είχα αγοράσει για το δωμάτιό τους. Φυσικά το τζάμι της κορνίζας έσπασε, ευτυχώς την ώρα που εντελώς τυχαία έμπαινα στο δωμάτιό τους. Τον βρήκα με την πατούσα του μέσα στα γυαλιά (ευτυχώς δεν είχε κοπεί), λίγο τρομαγμένο, γιατί δεν είχε καταλάβει ότι είχε πατήσει πάνω σε τζάμι, και φυσικά φοβισμένο. Του εξήγησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε τόσο ριψοκίνδυνα παιχνίδια, ότι θα μπορούσε να κόψει το πόδι του και πως αν θέλει να ανέβει στο πάνω κρεβάτι αρκεί απλώς να μου το ζητήσει για να βάλουμε την σκάλα στην θέση της.

Τι έγινε βρε παιδιά; Ήρθε η ώρα του να σκαρφαλώσει; Ήρθε η ώρα του να κάνει πιο ριψοκίνδυνα παιχνίδια; Ποιός φταίει τελικά για το περιστατικό της κουκέτας; Το παιδί; Ή εγώ; Μήπως θα έπρεπε απλώς να μην είχα αφήσει τα πράγματα στο λάθος σημείο; Θα έπρεπε να ανησυχώ για το περιστατικό; Να συνεχίσω να φοβάμαι; Γιατί αν πω ότι δεν φοβάμαι, θα πω ψέματα…

Κάθε, μα κάθε φορά που τρέχουν γύρω από το τραπέζι του σαλονιού, κάθε φορά που ανεβαίνουν στον καναπέ, η πρώτη σκέψη είναι πως θα πέσουν και θα χτυπήσουν το κεφάλι τους. Το παρελθόν του Άρη είναι η ζωντανή απόδειξη για αυτό. Δύο φορές έχει πέσει αυτό το παιδί, δύο όλες κι όλες, και είναι σχεδόν 5. Και τις δύο φορές προσγειώθηκε με το κεφάλι στο τραπέζι. αφήνοντας μέχρι σήμερα δύο σημαδάκια στο μουτράκι του για να μου θυμίζουν καθημερινά αυτά τα περιστατικά.

Κι όμως σχεδόν όλοι οι παιδαγωγοί σήμερα μας συμβουλεύουν να αφήνουμε τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα για να μάθουν έτσι να διαχειρίζονται τις προκλήσεις και το ρίσκο πίσω από το παιχνίδι, τόσο σε εξωτερικούς χώρους όσο και μέσα στο σπίτι. Ενώ δεν θέλουμε τα παιδιά μας να χτυπήσουν, πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι δεν είμαστε υπερβολικοί, ότι δεν τα αποθαρρύνουμε να επιμένουν και να προσπαθούν ώστε να αντιμετωπίσουν τα πιο προκλητικά παιχνίδια; Αν βγάλουμε το ρίσκο από το παιχνίδι τους τι θα έχουμε καταφέρει τελικά; Μάλλον πολύ λίγα, γιατί φαίνεται πως πάντα κάτι θα βρίσκουμε να μας ανησυχεί, να μας βάζει σε προβληματισμούς, να μας κάνει να σκεφτόμαστε τι κάνουν και αν πρέπει να παρέμβουμε.

Έτσι κάπως άρχισε η εκπαίδευσή μου στα ριψοκίνδυνα παιχνίδια των παιδιών.

Κάθε φορά που βλέπω τον Άλκη να φοράει τα παπούτσια του αδερφού του και να τρέχει, κάθε φορά που βγαίνουν τα σπαθιά στη φόρα, κάθε φορά που ο καναπές μετατρέπεται σε πειρατικό καράβι που δέχεται επίθεση, κάθε φορά που η σκάλα γίνεται η επικίνδυνη σκάλα του κάστρου, παίρνω βαθιές ανάσες και τα παρατηρώ. Τα ρωτάω αν χρειάζονται καμιά βοήθεια να μετακινήσουμε τα αντικείμενα που μπορεί να τους ενοχλήσουν ή που μπορεί να τα πατήσουν και να σκοντάψουν και μετά τα παρατηρώ. Εκτιμώ τους κινδύνουν που ελοχεύουν. Κοιτάζω τα παιδιά μου και σκέφτομαι πώς συμπεριφέρονται στα δύσκολα, τι άνθρωποι είναι. Υπενθυμίζω στην μαμά που παλεύει να βγει από μέσα μου πως πρέπει να τα εμπιστευτώ και να τους δώσω μια ευκαιρία να διαχειριστούν τα θέματα που θα προκύψουν (φυσικά δεν συζητάμε για πραγματικά επικίνδυνες καταστάσεις, έτσι;). Αφήνομαι στη σκέψη ότι αυτά έχουν τον έλεγχο του παιχνιδιού τους… Μόνα τους βάζουν τους κανόνες…

Ξέρετε ποιό είναι το αποτέλεσμα;

Τα παιδιά περνάνε καλά. Παίζουν και διασκεδάζουν. Συνεργάζονται, συζητούν, λύνουν μόνοι τους τις όποιες διαφωνίες. Δίνουν λύσεις σε προβλήματα και αντιμετωπίζουν με επιτυχία τις προκλήσεις της περιπέτειάς τους, εκτιμούν καταστάσεις και μαθαίνουν να τις διαχειρίζονται. Αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους. Χαμογελούν και είναι γεμάτα ευχαρίστηση!!!

Ας σκεφτούμε όλοι μας πώς παίζαμε εμείς όταν είμασταν παιδιά. Ακούτε την ανάσα σας; Αισθάνεστε τον ιδρώτα στα ρούχα σας; Θυμάστε την έξαψη; Κάτι τέτοιο δεν θέλουμε να ζήσουν και τα μικρά μας; Αλίμονο αν δεν ανησυχούμε. Αλίμονο αν αγνοήσουμε τους κινδύνους. Πρέπει όμως αν θέλουμε να μεγαλώσουμε ανθρώπους γεμάτους αυτοπεποίθηση, έτοιμους να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής, να εμπιστευτούμε τα παιδιά μας, τον τρόπο που τα μεγαλώνουμε, να βρούμε εμείς την χαμένη μας αυτοπεποίθηση και να αφήσουμε το παιχνίδι να κάνει τη δουλειά του.

Όπως λέει ο γνωστός δάσκαλος προσχολικής αγωγής Teacher Tom που βασίζει την εκπαιδευτική του φιλοσοφία επάνω στο
παιχνίδι και στην βιωματική μάθηση (project based school) «Let the children play!».
Author

4 Σχόλια

  1. Αααχ την πιο κατάλληλη στιγμή! Εδώ και κάτι μήνες όλο νέες ριψοκίνδυνες ζουζουνιές μου κάνει. Κι εγώ σφίγγομαι αλλά τον αφήνω! Φαντάσου ο μπαμπάς μου λέει, καλά δεν τον βλέπεις, θα σκοτωθεί… Κι όλο λέει: Κοίτα μαμά τα κατάφερα, μόνο, μόνο, μόνο!! Ε ποια είμαι εγώ που θα του κόψω τη φόρα που έχει πάρει να μεγαλώνει και να νιωθει ότι κάνει κατορθώματα!

  2. Αυτό το θέμα με απασχολεί πολλές φορές Μάγδα. Γενικά παλεύω με τις φοβίες μου στην προσπάθεια μου να αφήνω τα παιδιά να απολαμβάνουν το παιχνίδι. Ξέρω ότι πολλές μαμάδες απορούν με τη στάση μου. Αλλά προσπαθώ να σέβομαι την ηλικία τους.
    Ξέρεις σε σκεφτόμουν…όταν είδα τη φωτογραφία σου με τα παιδιά από το παγοδρόμιο κι ενώ φοβόμουν να τους πάω…το αποφάσισα. Και πήγαμε έστω την τελευταία μέρα. Και περάσαμε υπέροχα! Και το χρωστάμε-χρωστάνε σε εσένα.

Write A Comment

error: Content is protected !!