Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

"Μαμά σήμερα γιορτάζει η Λολίτα μας!!!!"


Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις του Άρη μου με το που άνοιξε τα μάτια του σήμερα το πρωί.

Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα. Για όλους εμάς που ζούμε δίπλα σε ένα ζωάκι σήμερα είναι γιορτή. Γιορτάζουμε τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζουν καθημερινά, την ζεστασιά που μας προσφέρουν, την τρυφερότητα που μας δείχνουν, την στοργή, την πραγματική αγάπη! Και σκεφτόμαστε το παρεάκι μας που δεν είναι πια μαζί μας στο σπίτι, την Κατσούλα μας...
Όποιος δεν έχει ζήσει με ένα κατοικίδιο μάλλον δύσκολα μπορεί να με καταλάβει. Έτσι είναι όμως.

Η Λολίτα μας
Η Κατσούλα μας

Η γάτα μας η Λολίτα είναι μαζί μου εδώ και 14 χρόνια. Έχω περάσει μαζί της τα καλύτερά μου χρόνια. Έχω μεγαλώσει δίπλα της. Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο, κλάψαμε για την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση, ζήσαμε μαζί τις πρώτες μου οικονομικές δυσκολίες όταν τρώγαμε μόνο κονσέρβες τόνου (από εκείνες τις φτηνές), μετακομίσαμε πίσω στην Ελλάδα (ξενιτεύτηκε η κακομοίρα, καθότι Εγγλέζα γάτα), ήταν δίπλα μου όταν βρήκα δουλειά και γυρνούσα τα βράδια κουρασμένη, μαζί και στον γάμο μου, μαζί και στο πρώτο και στο δεύτερο παιδί μου. Είναι το πρώτο πλασματάκι που έμαθα να φροντίζω, η πρώτη μου ευθύνη, η πρώτη μου έγνοια...

Κοιμάται δίπλα στον Άρη από όταν ήταν 2 μηνών
Και όταν τα βράδια κουλουριάζεται πια στα πόδια του Άρη, στο κρεβάτι του για να κοιμηθεί, μου λείπει λίγο. Με πούλησε η άτιμη και δεν κοιμάται μαζί μου πια. Προτιμάει τα αγόρια μου! Λίγο πριν κοιμηθούν κάνουνε κουτουλιές, τρίβουν τα μουσουδάκια τους και χασκογελάνε όλο ευχαρίστηση που ήρθε για ένα ακόμη βράδυ να κοιμηθεί στα πόδια τους. Είναι και ο φύλακάς του δωματίου. Διώχνει όλα τα τρομακτικά τέρατα που θέλουν να μπουν μέσα μόνο με μια της ματιά. Και ενώ μου λείπει, χαίρομαι τόσο που μπροστά μου εξελίσσεται μια ακόμη σχέση αγάπης ανάμεσα σε αυτό το υπέροχο ζωάκι και τα παιδιά μου.

"Ένα φιλάκι και μετά θα παίξω, εντάξει;"

Είναι πραγματικά μοναδική εμπειρία για ένα παιδί να ζει με ένα ζώο. Μαθαίνει τι σημαίνουν τα όρια, ο σεβασμός, ο προσωπικός χώρος, η ευθύνη, μαθαίνει να το φροντίζει, να σκέφτεται τις ανάγκες του, να αγαπάει... Μη φοβάστε να φέρετε τα παιδιά σας σε επαφή με τα ζώα. Μην τα τρομάζετε, μην τα φοβερίζετε χρησιμοποιώντας το ζώο ως απειλή, μην τα μαθαίνετε να τα σιχαίνονται. Να τα ενθαρύνετε να βάζουν και λίγο φαγητό για τα αδεσποτάκια της γειτονιάς σας, λίγο νερό το καλοκαίρι με τους καύσωνες, και αν είστε σε κανένα ταβερνάκι αφήστε τα να δώσουν λίγο από το κρεατάκι τους στο γατάκι που νιαουρίζει δίπλα τους παρακαλώντας για φαγητό. Ένα παιδί μπορεί πολύ καλά να καταλάβει ότι δεν θα πιάσουμε κανένα ζώο που δεν συνοδεύεται, δεν θα χαϊδέψουμε κανένα ζώο που δεν δείχνει καλοδιάθετο, δεν θα το πιέσουμε να παίξει μαζί μας, αρκεί να του το εξηγήσουμε. Ένα παιδί ξέρει και αισθάνεται πολύ περισσότερα από όσα πιστεύουμε.

Ας εμπιστευτούμε το ένστικτό τους, την καθαρότητα της παιδικής ηλικίας.
Ένα ζώο μόνο οφέλη θα φέρει καθώς το παιδί μας θα μεγαλώνει.
Θα τους προσφέρει αμέτρητα χαμόγελα και ευτυχία.
Είναι μια μοναδική εμπειρία!
Και πιστέψτε με αξίζει να τη ζήσουν!

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις καλύτερες στιγμές μας με τους φίλους μας τα ζώα:


 
  
 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου