Archive

Σεπτέμβριος 2013

Browsing

Χειροτεχνία – Το βιβλίο των δεινοσαύρων

Άλλη μια δουλειά του Άρη και της θείας Φωτεινής ολοκληρώθηκε! Το δικό τους βιβλίο με θέμα τους δεινόσαυρους. «Το βιβλίο των δεινοσαύρων». Μια σουρεαλιστική ιστορία γεμάτη δράση, περιπέτεια, αγάπη, οικογένεια και εκπλήξεις. Η εικονογράφηση και η ιστορία είναι προϊόν της φαντασίας του γιου μου. Η θεία απλώς βοήθησε στην συγγραφή του κειμένου, καθώς ακόμη δεν έχουμε την δυνατότητα να γράφουμε τόσες πολλές λεξούλες. Άλλη μια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα-χειροτεχνία που μπορείτε να κάνετε με το παιδί σας. Δεν τελειώνει σε μια μέρα, βοηθά το παιδί να καλλιεργήσει την φαντασία του, την μνήμη του (μέρα με την μέρα προσπαθεί να θυμηθεί πώς είχε κλείσει το προηγούμενο κεφάλαιο του βιβλίου του, χωρίς μεγάλη επιτυχία καμιά φορά, οπότε χρειάζεται την βοήθειά μας) και να σας αποκαλύψει το ταλέντο του στην ζωγραφική. Το κείμενο και η ζωγραφική μας λένε πολλά και για τον ψυχισμό του παιδιού. Μπορεί να μας αποκαλύψει κρυφά παράπονα, φόβους, αγωνίες, επιθυμίες…

Οι (δικοί μου) μύθοι της μητρότητας

Από την στιγμή που έμεινα έγκυος συνειδητοποίησα ότι γύρω μου υπάρχουν ένα σωρό φίλοι και γνωστοί έτοιμοι να μου προσφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις που απέκτησαν από την δική τους εμπειρία. Δεν λέω, ήμουν και άσχετη, όσο να πεις λίγη βοήθεια δεν έβλαψε κανέναν. Το αστείο όμως ήταν όταν άρχισαν να μου ξεφουρνίζουν διάφορα που έκαναν οι ίδιες, οι παλιές, από γιατροσόφια μέχρι εγγυημένες μεθόδους ανατροφής των παιδιών μου. Σας γράφω λοιπόν τα πιο «πετυχημένα», ένα μικρό μόνο δείγμα από όσα άκουσα και συνεχίζω να ακούω: 1. «Έλα μην γκρινάζεις, τώρα ζεις την ωραιότερη περίοδο της ζωής σου!» Είναι στιγμές που κάποιοι με κάνανε να ντρέπομαι όταν έλεγα «Αυτή είναι η ωραιότερη περίοδος της ζωής μου; Εγώ πάλι γιατί την αισθάνομαι ως μια κακή φάση στην ζωή μου;». Ειδικά στην πρώτη μου εγκυμοσύνη αισθανόμουν πρησμένη, έβαλα 26 κιλά (15 στην δεύτερη), δεν μπορούσα να περπατήσω επειδή η κοιλιά μου ήταν πολύ…

Αξέχαστες ατάκες – Η υπομονή και η προστατεύτρια

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013 Η μπανιέρα είναι γεμάτη. Ο Άρης και ο Άλκης πλατσουρίζουν, κάνουν φούσκες και μπουρμπουλήθρες, γεμίζουν το μπάνιο νερά. Η θεία τους και εγώ καθόμαστε δίπλα τους στα σκαμνάκια μας και συζητάμε. Η θεία μας ήταν τότε στην 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της, είχε αναγούλες και ναυτία όλη μέρα. Αισθανόταν τόσο, μα τόσο εξαντλημένη. Μου έλεγε λοιπόν τα νέα της ημέρας της. Είδα με την άκρη του ματιού μου ότι ο Άρης μας κοίταζε αλλά δεν είχα ακόμη καταλάβει σε τι βαθμό παρακολουθούσε την συζήτησή μας. Θεία: «Νιώθω τέτοια κούραση. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Ξαπλώνω, ζαλίζομαι, σηκώνομαι, κάνω εμετό, χάλια σου λέω! Αν μου ξαναπεί κανένας για την ωραιότερη φάση της ζωής μου…» Άρης: «Θεία, αν δεν είσαι καλά, πρέπει να πας στον γιατρό! Δεν το ξέρεις αυτό;» Θεία: «Το ξέρω μωρό μου. Πήγα στον γιατρό μου.» Άρης: «Και τι σου είπε να κάνεις;»…

Ας μιλήσουμε για συναισθήματα

Πάντα λέω στα παιδιά μου πως έχουν δικαίωμα να θυμώνουν, να νευριάζουν, να αισθάνονται θλίψη, ζήλεια, να έχουν απλώς κακή διάθεση. Αφού το παθαίνουν οι μεγάλοι, τότε μπορούν και οι μικροί! Σαν γονιός προσπαθώ να μην καταπιέσω αυτά τα συναισθήματα, ιδιάιτερα τα πιο έντονα, δύσκολα και αρνητικά. Προσπαθώ σκληρά να μην τα παίρνω προσωπικά. Αυτό έχει να κάνει με το πώς εγώ διαχειρίζομαι τις εντάσεις, όχι με το αν τα μικρά μου δικαιούνται να αισθάνονται όπως αισθάνονται. Επιπλέον για τα μικρά μας ανθρωπάκια υπάρχει και η απειρία, το άγνωστο, οι στιγμές που θυμώνουν γιατί απλώς δεν ξέρουν τι τους φταίει, τι είναι αυτό που τα έχει τόσο εξοργίσει! Προσπαθώ λοιπόν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση να τα βάλω να μου εξηγήσουν τι αισθάνονται, όχι υποχρεωτικά τι έγινε και ποιός φταίει (τις περισσότερες φορές άλλωστε είμαι παρούσα και ξέρω πως οι καυγάδες τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των…

Γέμισε η πόλη σχολικά!

Από χθες το πρωί η εικόνα της πόλης έχει αλλάξει. Εδώ και μια εβδομάδα βλέπω μια πόλη ζαλισμένη. Ζαλισμένη από την φασαρία που ξαφνικά επέστρεψε, από τους ανθρώπους της που αρχίσαν να τρέχουν πίσω από λεωφορεία και ταξί για να μην αργήσουν, από τα μαγαζιά που είναι πάλι ανοικτά… Από χθες όμως εμφανίστηκαν στους δρόμους της τα σχολικά λεωφορεία. Πρόβα generale για τους οδηγούς. Βγήκαν από το πρωί στις γειτονιές. Σταματούν σε πλατείες και δρομάκια, κοιτάζουν το ρολόι τους και υπολογίζουν πόση ώρα θα τους πάρει να κάνουν την διαδρομή τους. Και σήμερα η πόλη ξαφνικά ζωντάνεψε. Γέμισε σχολικά λεωφορεία! Γέμισε πρόσωπα γεμάτα αγωνία, χαρά, ανυπομονησία. φόβο, ικανοποίηση, περηφάνεια… Σκορπισμένοι σε διάφορες γωνιές της πόλης οι γονείς περιμένανε σήμερα με τα παιδιά τους να περάσει το σχολικό. Κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν την αγωνία τους, προσπαθούσαν να κρύψουν το βλέμμα του γονιού που δεν μπορεί να πιστέψει πόσο μεγάλωσε το παιδάκι…

error: Content is protected !!