Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Τι κάνω λάθος;

Έρχονται κάποιες μέρες που αισθάνομαι ότι το να μεγαλώνεις παιδιά είναι η πιο δύσκολη δουλειά.

Ποτέ δεν την κάνεις τέλεια! Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι, για σένα, για τους ανθρώπους που μεγαλώνεις. Είναι σαν να είσαι πάντα "ο καινούριος". Και ενώ ενημερώνεσαι από χίλιες δυό μεριές για το πώς μπορείς να κάνεις την "δουλειά" σου καλύτερα, εκέι που αισθάνεσαι ότι τώρα το έχεις... κάτι γίνεται και δεν ξέρεις πού έγινε το λάθος.

Όλη η εβδομάδα μου ήταν δύσκολη. Μετά το απόλυτο τίποτα, την απόλυτη χαλάρωση των διακοπών, επιστρέψαμε σε ένα πρόγραμμα, μια καθημερινότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που είχαμε αφήσει. Επιστροφή στην δουλειά μας, όπου τα πράγματα όπως και για πολύ κόσμο άλλωστε είναι δύσκολα, δύο παιδιά στον παιδικό σταθμό, το ένα σε περίοδο προσαρμογής, ωράρια που πρέπει πάλι να τα αλλάξουμε για να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά, ξύπνημα από τα άγρια χαράματα για να προλάβουμε τα πάντα, γενικώς μια κατάσταση που απαιτεί πολύ καλή οργάνωση και διαχείριση του χρόνου μας. Και φυσικά τα παιδιά βαριούνται! Από την περιπέτεια των διακοπών (χώματα, ξύλα, κυνηγητό, φανταστικά παιχνίδια, χελώνες, θάλασσα κτλ κτλ) στο διαμέρισμα. Χαρήκανε που βρήκανε πάλι τα παιχνίδια τους, δεν λέω, αλλά κάτι τους φταίει, δεν ξέρουν τι θέλουν (ειδικά ο μεγάλος), μου ζητάνε βόλτες και χώματα, φωνάζουνε, τρέχουνε πάνω κάτω όλη την ώρα... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ξυπνάνε και οι δύο μέσα στην νύχτα τουλάχιστον από μια φορά (ο Άρης ένα βράδυ, που δεν ξυπνάει ακόμη κι αν σκάνε βόμβες δίπλα του, σηκώθηκε τρεις φορές!).

Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξουν ξαφνικά εντάσεις, να επανέλθει αυτή η αίσθηση ότι εκεί που τα πας μια χαρά, κάτι κάνεις λάθος και όλα μπορεί να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή.

Τι κάνω λάθος όμως;



  • Συγκρίνω τον εαυτό μου με τις άλλες μαμάδες, γνωστές και άγνωστες, επώνυμες και ανώνυμες. 
  • Χάνω την υπομονή μου εύκολα λόγω της κούρασης. 
  • Παίρνω τα πράγματα προσωπικά. 
  • Προσπαθώ να προλάβω τα πάντα και να τα κάνω όλα τέλεια. 
  • Δεν κοιμάμαι αρκετά. 
  • Δεν βρίσκω τον χρόνο να κάνω κάτι για μένα. 
  • Ακόμη δεν έχω μάθει ότι πριν μιλήσω πρέπει να κάνω μια παύση. 
  • Αισθάνομαι ενοχές. 
  • Καμιά φορά φέρομαι στα παιδιά μου σαν να είναι μεγαλύτερης ηλικίας. 
  • Στις εντάσεις των παιδιών γίνομαι παρεμβατική, καμιά φορά κάνω τον διαιτητή κτλ κτλ κτλ

Παίρνω βαθιές ανάσες και θέλω να πιστεύω πως δεν είμαι μόνη σε όλο αυτό. Οι ειδικοί πάντως συμβουλεύουν ότι τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν. Εγώ πάλι λέω ότι τουλάχιστον αναγνωρίζω και επεξεργάζομαι τα λάθη μου. Κάτι δεν είναι και αυτό;

Δεν γεννήθηκα για να γίνω μαμά, μαθαίνω να το κάνω όμως καθημερινά και νομίζω πως όσο νωρίτερα το πάρω απόφαση, ότι δηλαδή κάνω ότι καλύτερο μπορώ και θα συνεχίσω να προσπαθώ, τόσο λιγότερες θα γίνουν οι εντάσεις και οι εκρήξεις μέσα μου, καταρχήν, και στην συνέχεια στο σπίτι. Όλοι θα κάνουμε σφάλματα.

Εξετάσεις δίνουμε κάθε μέρα. Απλώς δεν θα πάρουμε δίπλωμα ποτέ...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου