Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό!

Ξεκινήσαμε λοιπόν!  Πρώτη μέρα στο σχολείο για όλους σήμερα! Μαμά και μπαμπάς δουλειά (μετά από έναν περίπου μήνα), Αρούλης προνήπιο (έχουμε τεράστια χαρά γιατί θα είμαστε οι μεγαλύτεροι του σχολείου!) και ο μικρούλης μου, το ζουζούνι αυτό, ξεκίνησε προσαρμογή στον παιδικό σταθμό!

Απίστευτο μου φαίνεται! Για πότε μεγάλωσαν, πότε ήταν που έστειλα τον Άρη στο σχολείο πρώτη φορά, πότε ήταν που επέστρεφα εγώ πρώτη μέρα στην δουλειά και σήμερα ο Άλκης μου πέρασε την πρώτη του ώρα στον παιδικό σταθμό!



Μέρες τώρα προσπαθούσαμε να προετοιμάσουμε τον μικρό για το σχολείο. "Ποιος μεγάλωσε και θα πάει στο σχολείο; Θα πας και εσύ σχολείο σαν τον Άρη; Πω πω τι ωραία που θα είναι στο σχολείο μας!". Φυσικά αυτός ιδέα δεν είχε τι είναι το σχολείο. Η απάντηση που παίρναμε ήταν συνήθως "όχι", κάτι πολύ συνηθισμένο όμως αυτές τις μέρες. Μας έδινε την εντύπωση λοιπόν πως δεν έχει πάρει είδηση ότι κάτι θα αλλάξει στην ζωή του. Πόσο λάθος εκτιμήσεις κάνουμε καμιά φορά...

Στις δέκα λοιπόν σήμερα το πρωί μου τον έφερε η Ρένια έξω από τον σταθμό (η πολυαγαπημένη μας νταντά, ένα χρόνο τώρα τον φροντίζει και έχουν μια σχέση λατρείας) . Με το που τον είδα κατάλαβα ότι το παιδάκι ξέρει και με το παραπάνω ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει. Κρατούσε στο χεράκι του, σφιχτά σφιχτά, τον Buzz Lightyear (ένα από τα τρία παιχνίδια που είναι ΜΟΝΟ δικά του!). Δεν τον άφησε από το χέρι του μέχρι την ώρα που πήγαμε στο γραφείο του μπαμπά, όπου πια αισθάνθηκε ασφαλής, περιτριγυρισμένος από γνώριμα πρόσωπα. Στο σχολείο τα πήγε πολύ καλά, συμμετείχε στα τραγουδάκια και στο παιχνίδι στην αυλή, αλλά κυρίως παρατηρούσε. Είπε φυσικά τα "όχι" του μια-δυό φορές που κάποια παιδάκια επιχείρησαν να κάτσουν στο ποδήλατο που είχε διαλέξει, με αναζήτησε κάποια στιγμή μέσα στην τάξη, αλλά ήταν γενικά ήρεμος, σοβαρός, αλλιώτικος...


Ουφ...

Πώς γίνεται να το έχουμε ξαναπεράσει όλο αυτό και εγώ να αισθάνομαι σαν να μου συμβαίνει πρώτη φορά; Ήμουν σφιγμένη, είχα αγωνία, τον κοίταζα και αισθανόμουν ότι είναι τόσο μικρός για να πάει σχολείο (ο καημένος ο Άρης είχε πάει 6 μήνες μικρότερος και τότε μου φαινόταν και μεγάλος!). Πώς θα αισθανθεί σκεφτόμουν τώρα που δεν θα έχει μόνος του την αμέριστη προσοχή ενός ανθρώπου; Και όλα αυτά την ώρα που πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να πάει ένα παιδί στον παιδικό σταθμό, πολύ προτιμότερο από το να μείνει σπίτι με μια γιαγιά.

Πόσο λάθος εκτιμήσεις κάνουμε για ένα παιδάκι με βάση το πώς αυτό συμπεριφέρεται στην ασφάλεια του σπιτιού του; Ο Άλκης είναι ένα χαμογελαστό πλασματάκι, που με το χαμόγελο και την τσαχπινιά του ξεγελάει και εμάς τους ίδιους καμιά φορά. Όλοι νομίζουν πως είναι ιδιαιτέρως κοινωνικός, κάθεται μόνος του με ευκολία, "δεν έχει ανάγκη αυτός" (σχόλιο που συνήθως κρύβει από πίσω του "δεν είναι σαν τον άλλον"). Κι όμως ο Άλκης αναζητάει την μαμά, τον μπαμπά και τον αδερφό του όταν δεν μας βλέπει, έχει αγάπη σε συγκεκριμένα αντικείμενα, κολλάει σε αυτά,  δείχνει με κάθε τρόπο πόσο καλά αισθάνεται όταν βρίσκεται στον δικό του χώρο, δεν χαρίζει χαμόγελα και αγκαλιές αν δεν τον κερδίσεις πρώτα, αν δεν βρίσκεται και κάποιο οικείο πρόσωπο μαζί του.


Και σήμερα πήγε πρώτη μέρα στο σχολείο...
Και ενώ ξέρω ότι όλα θα πάνε μια χαρά, εγώ αισθάνομαι ένα σφίξιμο...
Δεύτερη προσαρμογή που κάνω και πάλι τα ίδια...
Αχ αδιόρθωτη μαμά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου