Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - Η υπομονή και η προστατεύτρια

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013
Η μπανιέρα είναι γεμάτη. Ο Άρης και ο Άλκης πλατσουρίζουν, κάνουν φούσκες και μπουρμπουλήθρες, γεμίζουν το μπάνιο νερά. Η θεία τους και εγώ καθόμαστε δίπλα τους στα σκαμνάκια μας και συζητάμε. Η θεία μας ήταν τότε στην 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της, είχε αναγούλες και ναυτία όλη μέρα. Αισθανόταν τόσο, μα τόσο εξαντλημένη. Μου έλεγε λοιπόν τα νέα της ημέρας της. Είδα με την άκρη του ματιού μου ότι ο Άρης μας κοίταζε αλλά δεν είχα ακόμη καταλάβει σε τι βαθμό παρακολουθούσε την συζήτησή μας.

Θεία: "Νιώθω τέτοια κούραση. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Ξαπλώνω, ζαλίζομαι, σηκώνομαι, κάνω εμετό, χάλια σου λέω! Αν μου ξαναπεί κανένας για την ωραιότερη φάση της ζωής μου..."
Άρης: "Θεία, αν δεν είσαι καλά, πρέπει να πας στον γιατρό! Δεν το ξέρεις αυτό;"
Θεία: "Το ξέρω μωρό μου. Πήγα στον γιατρό μου."
Άρης: "Και τι σου είπε να κάνεις;"
Θεία: "Μου είπε να κάνω υπομονή και σύντομα θα περάσει!"
Άρης: "Εεε, τότε θεία πρέπει να υπομονείς! Αφού το είπε ο γιατρός, να υπομονείς και όλα θα πάνε καλά!"


Κυριακή 28 Ιουλίου 2013
Έχει έρθει η ώρα του νάνι. Αφοού διαβάσαμε με τον Άρη το κεφάλαιο για την πολική αρκούδα από την εγκυκλοπαίδεια των ζώων, δίνουμε φιλάκι και λέμε καληνύχτα. Είμαι ξαπλωμένη δίπλα του και περιμένω να τον πάρει ο ύπνος. Μυρίζω τα μαλάκια του, τον χαιδεύω και του λέω πόσο πολύ τον αγαπώ (κάθε βράδυ, ανελλιπώς). Και τότε μου λέει:

Άρης: "Μαμά μου, ομορφούλα μου, καλή μου μανουλα, γλυκούλα μου... Είσαι η προστατεύτριά μου, το ξέρεις; Με φροντίζεις για να είμαι ασφαλής. Είσαι μια σπουδαία προστατεύτρια!"




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου