Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Τι κάνουμε με τα παιδιά μας λίγο πριν κοιμηθούν

Η μεγαλύτερη πρόκληση της ημέρας στο σπίτι μας είναι η απογευματινή απασχόληση, εκεί λίγο πριν, λίγο μετά τις 7. Έχουν φάει το απογευματινό τους, τρίβουν τα ματάκια τους, αρχίζουν τα χασμουρητά και μαζί με αυτά και οι μικροσυγκρούσεις. Κάπου εκεί λοιπόν, μισή ώρα πριν την βραδινή μας ιεροτελεστία, ξεδιπλώνεται όλη η κούραση της ημέρας. Και εμείς ως γονείς καλούμαστε να τα αφήσουμε όλα και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να τα απασχολήσουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον βραδινό τους ύπνο.

Πώς μπορούμε λοιπόν να απασχολήσουμε τα παιδιά μας ώστε να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και να τα χαλαρώσουμε λίγο πριν κοιμηθούν;



Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

"Μαμά σήμερα ήταν η μέρα της αδικίας"

Το μυαλό μου αυτή την εβδομάδα πάει να σπάσει. Ήταν τόσο έντονη, έβγαλε τόσο θυμό, τέτοια απογοήτευση, αγωνία, φόβο, δάκρυα, επιθυμία να τα σπάσω όλα και να ουρλιάξω από τα βάθη του κορμιού μου "ΑΡΚΕΤΑ".

Γιατί;

Γιατί κάποιοι εκμεταλεύτηκαν ανθρώπινες αδυναμίες, τους φόβους μας και την ανασφάλεια που έχει γεννήσει αυτή η κρίση που όλοι βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας.
Γιατί κάποιοι συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε αχιβάδες, λες και η μνήμη μας είναι τόσο κοντή που δεν θυμόμαστε ούτε τι μας έλεγαν πριν μια βδομάδα.
Γιατί κάποιοι στερούν την ελευθερία μας, τα αυτονόητα δικαιώματά μας, τα κεκτημένα ετών.
Γιατί κάποιοι θέλουν να ακυρώσουν τους αγώνες και τις μάχες τόσων και τόσων ανθρώπων.
Γιατί θέλουν να δουλεύουμε (όσοι μπορούμε και έχουμε ακόμη δουλειά) σαν σκλάβοι, να μην σηκώνουμε κεφάλι, να δεχόμαστε ότι είναι να μας έρθει χωρίς να ορθώσουμε κανένα ανάστημα.
Γιατί δεν θέλουν να αισθανόμαστε ίχνος αξιοπρέπειας.
Γιατί κάποιοι θέλουν να μας φοβίσουν, να μας εξοικειώσουν με το μίσος, την ανθρωποφαγία, να μας εκπαιδεύσουν να δείχνουμε τον διπλανό μας και να λέμε "Αυτός φταίει, δεν το έκανα εγώ" ή "Αυτός φταίει που εγώ είμαι έτσι σήμερα".
Γιατί μας θέλουν πιόνια σε μια μάχη που δεν πρόκειται ποτέ να δώσουν για μας.
Γιατί χάθηκαν ανθρώπινες ζωές...


Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Οδηγός επιβίωσης για άρρωστα παιδάκια (και γονείς)

Δεν ξέρω για εσάς, στο δικό μας σπίτι πάντως ο χειμώνας μας χτύπησε την πόρτα την Παρασκευή το απόγευμα, με την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων μιας ίωσης.

Ακόμη δεν έχω καταλήξει αν είναι χειρότερο να έχεις ένα άρρωστο παιδί ή δύο. Αυτή την φορά πάντως είχαμε ταυτόχρονα δύο άρρωστα παιδάκια, το ένα ανέβασε και πυρετό το Σάββατο, πολύ συνάχι, μυτσούλες που λέει και ο Άλκης, πονόλαιμο, αυπνία και φυσικά γκρίνια! Το κακό είναι ότι μαζί με τα μικρά αρρώστησα και εγώ. Δεν ξέρω αν είχα πυρετό, δεν πρόλαβα να πάρω και τίποτα για να συνέλθω, δεν καλοσκέφτηκα το πόσο με πονάει ο λαιμός μου... Ξέρω μόνο ότι περίπου μια βδομάδα μετά τα μικρά είναι καλά ενώ εγώ δεν λέω να συνέλθω... (Μη γκρινιάζεις μαμά!)



Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - "Ξέρεις τι σκέφτομαι;"

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Άρης έχει μόλις επιστρέψει από το σχολείο. Συνήθως δεν έχει όρεξη να πει τα νέα της ημέρας, θέλει πρώτα να τα επεξεργαστεί. Σήμερα όμως έχει μια σημαντική πληροφορία. Οι φίλοι του στο σχολείο του είπανε για έναν καινούριο υπερήρωα!

Μαμά: "Τι έγινε Άρη; Γιατί είσαι τόσο σκεφτικός;"
Άρης: "Μαμά ξέρεις ποιός είναι πολύ δυνατός; Έχει σούπερ δυνάμεις και κάνει φοβερά πράγματα..."
Μαμά: "Μήπως είναι ο Μπάτμαν ή ο Σπάιντερμαν;"
Άρης: "Όχι μαμά... Είναι καινούριος! Σήμερα μου τον έμαθε ο Βαγγέλης. Για αυτό είμαι σκεφτικός. Προσπαθώ να φανταστώ πόσο δυνατός είναι..."
Μαμά: "Ποιός είναι αυτός ο σούπερ δυνατός ήρωας λοιπόν;"
Άρης: "Είναι ο Κάπτεν Αμέρμυγκας!" (ο Βαγγέλης φυσικά του είπε για τον Κάπτεν Αμέρικα!)


Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Όχι μόνο γονείς…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω

Πρόσφατα επισκέφτηκε το κέντρο μας μια κυρία γύρω στα 40. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις της έκανα την πρώτη μου ερώτηση.

«Για πείτε μου λοιπόν, τι σας έφερε σε εμάς;»
«Υπάρχει αγάπη;» με ρώτησε και σταμάτησε περιμένοντας την απάντηση μου.
«Φυσικά!» της απάντησα γρήγορα, με αφέλεια και ενθουσιασμό. Σταμάτησα για λίγο και συνέχισα παραφράζοντας τον τίτλο ενός βιβλίου του Άαρον Μπέκ «Υπάρχει αλλά δεν αρκεί μόνο η αγάπη».



Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Χειροτεχνία - Το βιβλίο των δεινοσαύρων

Άλλη μια δουλειά του Άρη και της θείας Φωτεινής ολοκληρώθηκε!

Το δικό τους βιβλίο με θέμα τους δεινόσαυρους. "Το βιβλίο των δεινοσαύρων".



Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Οι (δικοί μου) μύθοι της μητρότητας

Από την στιγμή που έμεινα έγκυος συνειδητοποίησα ότι γύρω μου υπάρχουν ένα σωρό φίλοι και γνωστοί έτοιμοι να μου προσφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις που απέκτησαν από την δική τους εμπειρία. Δεν λέω, ήμουν και άσχετη, όσο να πεις λίγη βοήθεια δεν έβλαψε κανέναν. Το αστείο όμως ήταν όταν άρχισαν να μου ξεφουρνίζουν διάφορα που έκαναν οι ίδιες, οι παλιές, από γιατροσόφια μέχρι εγγυημένες μεθόδους ανατροφής των παιδιών μου.


Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - Η υπομονή και η προστατεύτρια

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013
Η μπανιέρα είναι γεμάτη. Ο Άρης και ο Άλκης πλατσουρίζουν, κάνουν φούσκες και μπουρμπουλήθρες, γεμίζουν το μπάνιο νερά. Η θεία τους και εγώ καθόμαστε δίπλα τους στα σκαμνάκια μας και συζητάμε. Η θεία μας ήταν τότε στην 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της, είχε αναγούλες και ναυτία όλη μέρα. Αισθανόταν τόσο, μα τόσο εξαντλημένη. Μου έλεγε λοιπόν τα νέα της ημέρας της. Είδα με την άκρη του ματιού μου ότι ο Άρης μας κοίταζε αλλά δεν είχα ακόμη καταλάβει σε τι βαθμό παρακολουθούσε την συζήτησή μας.

Θεία: "Νιώθω τέτοια κούραση. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Ξαπλώνω, ζαλίζομαι, σηκώνομαι, κάνω εμετό, χάλια σου λέω! Αν μου ξαναπεί κανένας για την ωραιότερη φάση της ζωής μου..."
Άρης: "Θεία, αν δεν είσαι καλά, πρέπει να πας στον γιατρό! Δεν το ξέρεις αυτό;"
Θεία: "Το ξέρω μωρό μου. Πήγα στον γιατρό μου."
Άρης: "Και τι σου είπε να κάνεις;"
Θεία: "Μου είπε να κάνω υπομονή και σύντομα θα περάσει!"
Άρης: "Εεε, τότε θεία πρέπει να υπομονείς! Αφού το είπε ο γιατρός, να υπομονείς και όλα θα πάνε καλά!"


Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ας μιλήσουμε για συναισθήματα

Πάντα λέω στα παιδιά μου πως έχουν δικαίωμα να θυμώνουν, να νευριάζουν, να αισθάνονται θλίψη, ζήλεια, να έχουν απλώς κακή διάθεση. Αφού το παθαίνουν οι μεγάλοι, τότε μπορούν και οι μικροί!

Σαν γονιός προσπαθώ να μην καταπιέσω αυτά τα συναισθήματα, ιδιάιτερα τα πιο έντονα, δύσκολα και αρνητικά. Προσπαθώ σκληρά να μην τα παίρνω προσωπικά. Αυτό έχει να κάνει με το πώς εγώ διαχειρίζομαι τις εντάσεις, όχι με το αν τα μικρά μου δικαιούνται να αισθάνονται όπως αισθάνονται. Επιπλέον για τα μικρά μας ανθρωπάκια υπάρχει και η απειρία, το άγνωστο, οι στιγμές που θυμώνουν γιατί απλώς δεν ξέρουν τι τους φταίει, τι είναι αυτό που τα έχει τόσο εξοργίσει!

Προσπαθώ λοιπόν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση να τα βάλω να μου εξηγήσουν τι αισθάνονται, όχι υποχρεωτικά τι έγινε και ποιός φταίει (τις περισσότερες φορές άλλωστε είμαι παρούσα και ξέρω πως οι καυγάδες τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των δύο). Και από ότι καταλαβαίνω και από τις συζητήσεις μου με άλλους γονείς, αυτό είναι πολύ σημαντικό τόσο για ένα 7χρονο όσο και για ένα 4χρονο. Άλλωστε όταν υπάρχει ένταση είναι δύσκολο για ένα παιδί να αντιληφθεί ακριβώς τι έχει συμβεί. Και πιστεύω ότι είναι ακόμη δυσκολότερο για έναν τρίτο να καταλάβει τι ακριβώς έχει γίνει. Το να εκφράσουμε λοιπόν με λέξεις αυτό που αισθανόμαστε, μας βοηθάει όλους να καταλάβουμε χωρίς υποθέσεις και περιττές κρίσεις.



Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Γέμισε η πόλη σχολικά!

Από χθες το πρωί η εικόνα της πόλης έχει αλλάξει.

Εδώ και μια εβδομάδα βλέπω μια πόλη ζαλισμένη. Ζαλισμένη από την φασαρία που ξαφνικά επέστρεψε, από τους ανθρώπους της που αρχίσαν να τρέχουν πίσω από λεωφορεία και ταξί για να μην αργήσουν, από τα μαγαζιά που είναι πάλι ανοικτά...

Από χθες όμως εμφανίστηκαν στους δρόμους της τα σχολικά λεωφορεία. Πρόβα generale για τους οδηγούς. Βγήκαν από το πρωί στις γειτονιές. Σταματούν σε πλατείες και δρομάκια, κοιτάζουν το ρολόι τους και υπολογίζουν πόση ώρα θα τους πάρει να κάνουν την διαδρομή τους.

Και σήμερα η πόλη ξαφνικά ζωντάνεψε. Γέμισε σχολικά λεωφορεία! Γέμισε πρόσωπα γεμάτα αγωνία, χαρά, ανυπομονησία. φόβο, ικανοποίηση, περηφάνεια...


Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

"Δεν με λένε κούκλο..."

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013

Μπαμπάς: "Γειά σου κούκλε μου! Πώς τα πέρασες σήμερα στο σχολείο;"
Άρης: "Καλά! Δεν με λένε κούκλο..."
Μπαμπάς: "Και πώς σε λένε; Υπέροχο;"
Άρης: "Όχι..."

Ο μπαμπάς συνέχισε να κάνει υποθέσεις... δεν μπορούσε με τίποτα να το μαντέψει...



Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Τι κάνω λάθος;

Έρχονται κάποιες μέρες που αισθάνομαι ότι το να μεγαλώνεις παιδιά είναι η πιο δύσκολη δουλειά.

Ποτέ δεν την κάνεις τέλεια! Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι, για σένα, για τους ανθρώπους που μεγαλώνεις. Είναι σαν να είσαι πάντα "ο καινούριος". Και ενώ ενημερώνεσαι από χίλιες δυό μεριές για το πώς μπορείς να κάνεις την "δουλειά" σου καλύτερα, εκέι που αισθάνεσαι ότι τώρα το έχεις... κάτι γίνεται και δεν ξέρεις πού έγινε το λάθος.

Όλη η εβδομάδα μου ήταν δύσκολη. Μετά το απόλυτο τίποτα, την απόλυτη χαλάρωση των διακοπών, επιστρέψαμε σε ένα πρόγραμμα, μια καθημερινότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που είχαμε αφήσει. Επιστροφή στην δουλειά μας, όπου τα πράγματα όπως και για πολύ κόσμο άλλωστε είναι δύσκολα, δύο παιδιά στον παιδικό σταθμό, το ένα σε περίοδο προσαρμογής, ωράρια που πρέπει πάλι να τα αλλάξουμε για να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά, ξύπνημα από τα άγρια χαράματα για να προλάβουμε τα πάντα, γενικώς μια κατάσταση που απαιτεί πολύ καλή οργάνωση και διαχείριση του χρόνου μας. Και φυσικά τα παιδιά βαριούνται! Από την περιπέτεια των διακοπών (χώματα, ξύλα, κυνηγητό, φανταστικά παιχνίδια, χελώνες, θάλασσα κτλ κτλ) στο διαμέρισμα. Χαρήκανε που βρήκανε πάλι τα παιχνίδια τους, δεν λέω, αλλά κάτι τους φταίει, δεν ξέρουν τι θέλουν (ειδικά ο μεγάλος), μου ζητάνε βόλτες και χώματα, φωνάζουνε, τρέχουνε πάνω κάτω όλη την ώρα... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ξυπνάνε και οι δύο μέσα στην νύχτα τουλάχιστον από μια φορά (ο Άρης ένα βράδυ, που δεν ξυπνάει ακόμη κι αν σκάνε βόμβες δίπλα του, σηκώθηκε τρεις φορές!).

Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξουν ξαφνικά εντάσεις, να επανέλθει αυτή η αίσθηση ότι εκεί που τα πας μια χαρά, κάτι κάνεις λάθος και όλα μπορεί να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή.

Τι κάνω λάθος όμως;



Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Σε αγαπώ, το ξέρεις;

Άρης: "Άλκη σε αγαπώ, το ξέρεις;"
Άλκης: "Ναι Λάη! Πάς πολύ! (Ναι Άρη! Με αγαπάς πολύ!)

Ο Άρης σκύβει και τον φιλάει. Στην στιγμή ο Άλκης απλώνει το χεράκι του, του χαϊδεύει το μάγουλο και τραβάει το πρόσωπο του Άρη κοντά στο δικό του, δίνοντάς του το πιο τρυφερό φιλάκι.

Άλκης: "Γιο πάω πολύ Λάη μου!! (Κι εγώ σε αγαπάω πολύ Άρη μου!!)

Και η μαμά... τους κοιτάει και δακρύζει.


Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Χειροτεχνία - Το ανθρωπάκι του μήνα

Αν θέλετε να δείτε πώς εξελίσσεται η ζωγραφική του παιδιού σας, σας έχω μια εξαιρετική ιδέα. Πρέπει να πω ότι την δανείζομαι από την καταπληκτική δασκάλα για την οποία σας έγραψα πριν λίγο καιρό, την κυρία Δήμητρα, την δασκάλα του Άρη.

Το θέμα μας λοιπόν είναι "Το ανθρωπάκι του μήνα".


Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό!

Ξεκινήσαμε λοιπόν!  Πρώτη μέρα στο σχολείο για όλους σήμερα! Μαμά και μπαμπάς δουλειά (μετά από έναν περίπου μήνα), Αρούλης προνήπιο (έχουμε τεράστια χαρά γιατί θα είμαστε οι μεγαλύτεροι του σχολείου!) και ο μικρούλης μου, το ζουζούνι αυτό, ξεκίνησε προσαρμογή στον παιδικό σταθμό!

Απίστευτο μου φαίνεται! Για πότε μεγάλωσαν, πότε ήταν που έστειλα τον Άρη στο σχολείο πρώτη φορά, πότε ήταν που επέστρεφα εγώ πρώτη μέρα στην δουλειά και σήμερα ο Άλκης μου πέρασε την πρώτη του ώρα στον παιδικό σταθμό!