Archive

Αύγουστος 2013

Browsing

«Μαμά, πέθανε ο μπαμπάς;»

Κάπως έτσι ξύπνησα το πρωί της Τετάρτης 28 Αυγούστου, με τον Άρη δίπλα μου να κλαίει με λυγμούς, τα μάτια του πρησμένα από τα κλάματα, σε κατάσταση υστερίας περίπου, να φωνάζει «Μαμά μου, μαμά μου, πέθανε ο μπαμπάς μου;»! Αφού τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα να ανοίξει καλά καλά τα ματάκια, προσπάθησα να τον ηρεμήσω λέγοντάς του ότι είδε απλώς ένα πολύ κακό όνειρο. Μάλιστα, για καλή μας τύχη ο μπαμπάς μας στο διπλανό δωμάτιο ροχάλιζε του καλού καιρού και έτσι είχαμε αδιάσειστα στοιχεία ότι όλα ήταν μια χαρά! Ο θάνατος φαίνεται πως είναι ένα θέμα που τον απασχολεί τον τελευταίο καιρό. Όλο και πιο συχνά μας ρωτάει πότε πεθαίνουν οι άνθρωποι, ποιός θα πεθάνει πρώτος και φυσικά τι θα γίνει ο ίδιος αν πεθάνουμε, ποιός θα τον φροντίζει. Το περίεργο είναι ότι δεν έχει συμβεί κάτι άσχημο στην οικογένεια (ευτυχώς δηλαδή!) πρόσφατα, ώστε να το θυμάται, ούτε φυσικά…

«Μαμά θα με κάνεις Mohican;»

Ο Άρης είναι ένα παιδί που μέχρι σήμερα τουλάχιστον δεν τον απασχολούν καθόλου τα ρούχα και τα παπούτσια που θα φορέσει, αλλά ούτε και το hair styling. Πριν λίγες μέρες όμως, ζήλεψε τα μαλλιά ενός φίλου του και λίγο πριν πάμε για ύπνο μου ζήτησε να του βάλω ζελέ και να τον κάνω Mohican. Του εξήγησα πως ήταν ώρα για ύπνο και δεν είχε νόημα να φτιάξουμε τα μαλλιά μας γιατί θα χαλάσουν. Του υποσχέθηκα όμως ότι το πρωί θα το φροντίσουμε! Ξημέρωσε Κυριακή πρωί και ο Άρης ξύπνησε πριν από όλους μας, πήγε στο μπάνιο για τα σχετικά, αλλά και για να φτιάξει μόνος του, για πρώτη φορά, τα μαλλιά του. Άδειασε ένα μπουκάλι ζελέ για να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, παρόλα αυτά δεν του είπαμε τίποτα (σκεφτήκαμε πως το είχε απολαύσει τόσο πολύ που δεν είχε και πολύ νόημα να του το χαλάσουμε με παρατηρήσεις κτλ). Όλο το…

Ο λΆκης (Άλκης) μας έγινε 2 χρονών!

Οι διακοπές μας τελειώνουν! Σε λίγες μέρες επιστρέφουμε στο σπίτι μας γεμάτοι εικόνες, εμπειρίες, ηρεμία, ενέργεια… Θα ακολουθήσουν κι άλλες αναρτήσεις για το πώς πέρασε ο τελευταίος μήνας, καθώς μια βλάβη στο internet δεν μου επέτρεπε να γράφω στο blog εδώ και περίπου 20 μέρες! Καλό και αυτό από την μια, λίγη αποτοξίνωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Θα αισθανόμουν απαίσια όμως αν επιστρέφαμε στην Αθήνα χωρίς να έχω γράψει τουλάχιστον για τα γενέθλια του μωρού μου. Τα δεύτερά του γενέθλια, που φέτος τα γιορτάσαμε για πρώτη φορά στο χωριό του μπαμπά. Ευτυχώς όμως η βλάβη στον υπολογιστή μας αποκαταστάθηκε εγκαίρως! Στις 12 Αυγούστου λοιπόν γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μας! Παρέα με γονείς, αδερφούλη, γιαγιά, θείους με λίγους φίλους. Ήταν τόσο όμορφα, διαφορετικά από ότι έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, αλλά τα παιδιά το καταχάρηκαν. 12 Αυγούστου 2013. Το πρωί, μετά το μπάνιο μας, ψωνίσαμε με τα παιδιά την τούρτα…

«Μαμά ξέχασες να μου βάλεις πάνα και…»

Ήρθε το βράδυ και όπως κάθε βράδυ αφού κάναμε μπάνιο και πλύναμε δόντια, φορέσαμε το φανελάκι μας και βουτήξαμε στο κρεβάτι μας για το παραμύθι της καληνύχτας… μόνο που αυτό το βράδυ κάτι ξεχάσαμε… Ξεχάσαμε να βάλουμε πάνα. Και κανένας, ούτε η μαμά, ούτε ο Άρης το θυμήθηκαν. Για να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, το θέμα πάνα ήταν για ανεξήγητο, τώρα που το σκέφτομαι, λόγο ένας φόβος. Φόβος ότι δεν θα τα καταφέρουμε, φόβος ότι αργήσαμε να την βγάλουμε (δεν βοηθούσαν και οι διάφορες φίλες που με κοιτούσαν όλο έκπληξη όταν τους έλεγα πως ο Άρης είναι 3 ετών και 7 μηνών και ακόμη φοράει πάνα, ενώ τα δικά τους την είχαν βγάλει με τεράστια ευκολία πολύ νωρίτερα). Όλα ξεκίνησαν πέρυσι το καλοκαίρι στην Χαλκιδική. Ο Άρης είχε σημαδέψει σαν σκυλάκι όλη την περιοχή. Αν τον έπιαναν και τα νεύρα του με τον αδερφό του ή μαζί μας,…

Τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου;

Πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μου. Έφτασε αυτή η εποχή του χρόνου και για μια ακόμη φορά εγώ κάνω την αυτοκριτική μου… τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου; Θέλω να είμαι μια μαμά γεμάτη κατανόηση, υπομονή, επιμονή, κουράγιο και δύναμη. Θέλω να είμαι μια μαμά που δεν θα κουράζεται να εξηγεί και να συζητάει με τα παιδιά της όποτε αυτά το χρειάζονται. Θέλω να κάνω υπομονή μαζί τους, όλη την ώρα, όχι μόνο όταν οι άλλοι με κοιτούν. Θέλω να αντέχω τις παραξενιές τους, τις δύσκολες στιγμές τους, το πείσμα τους και την επιμονή τους. Θέλω να κατανοώ τα προβλήματά τους, να μην απορώ γιατί αισθάνονται έτσι, να προχωρώ μαζί τους, δίπλα τους, ακόμη κι αν οι εποχές αλλάζουν και εγώ δεν καταλαβαίνω πια γιατί τα πράγματα γίνονται με άλλον τρόπο από αυτόν που εγώ ήξερα. Θέλω να μαθαίνω από τις κακές μας στιγμές. Θέλω να…

error: Content is protected !!