Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Πίσω από τις λέξεις...

Καμιά φορά εμείς οι γονείς συζητάμε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν μας ακούν.
Καμιά φορά εμείς οι γονείς παραπονιόμαστε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι πραγματικά θα θέλαμε να πούμε.
Καμιά φορά εμείς οι γονείς διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά μας και δεν σκεφτόμαστε πώς το μικρό μας επεξεργάζεται τα όσα ακούει στο μυαλουδάκι του.
Κακώς...

Τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις; Κρύβονται οι σκέψεις αυτού που μας ακούει. Εν προκειμένω των
παιδιών μας. Και αν τα παιδιά ρωτήσουν, έχει καλώς. Θα τους εξηγήσουμε και θα προκαλέσουμε μια συζήτηση που θα λύσει τις όποιες απορίες, αγωνίες και ανασφάλειες. Για του λόγου το αληθές σας γράφω παρακάτω για τρία διαφορετικά περιστατικά, που όμως δεν αφήνουν καμία αμφιβολία πως τα μάτια και τα αυτιά των παιδιών μας είναι πάντα ανοικτά.

Χθες βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί, διάβαζα στον μεγάλο μου για την Αλκυόνα (το ότι διαβάζουμε εγκυκλοπαίδειες για καληνύχτα θα σας το σχολιάσω κάποια άλλη στιγμή). Έλεγε λοιπόν πως οι γονείς Αλκυόνες για κάποιους μήνες εργάζονται πολύ σκληρά για να φροντίσουν τα παιδιά τους. Ασχολούνται αποκλειστικά με το φαγητό τους και την εκπαίδευση των νεογνών. Ώσπου μια μέρα είναι ικανά να τραφούν μόνα τους "και τότε η Αλκυόνα τα διώχνει από το σπίτι τους, για να ζήσουν μόνα τους". Κάπου εκεί ο Άρης χλώμιασε. Με έπιασε από το χέρι και μου είπε "Μαμά θα με διώξετε και μένα από το σπίτι; Και πού θα πάω;". Δεν είχα φανταστεί ότι θα με ρωτούσε κάτι τέτοιο. Του εξήγησα πως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά στα ζώα από ότι στους ανθρώπους και πως εμείς δεν έχουμε πρόθεση να τον διώξουμε. Θα είμαστε εκεί, θα τον στηρίζουμε και θα τον αγαπάμε. Του είπα πως αν όταν μεγαλώσει θελήσει μόνος του να μείνει αλλού, η μαμά και ο μπαμπάς θα είναι εκεί να τον βοηθήσουν, αλλά δεν θα τον διώξουμε ποτέ! Η απάντηση φυσικά ήταν πως αυτός δεν θέλει να φύγει ποτέ από το σπίτι, γιατί ποιός θα του κρατά το χέρι να κοιμηθεί και πώς θα τον αγαπά η μαμά αν δεν είναι δίπλα του κάθε μέρα;

Πριν μερικές μέρες ήμουν πτώμα. Άυπνη και κατάκοπη, αφού τους έφτιαξα το πρωινό τους, έκατσα στον καναπέ να πιω μια γουλιά καφέ. Ο Άρης μου είπε: "Μαμά, εμείς δεν είμαστε υπναράδες όπως ο μπαμπάς! Είδες;". Η δική μου απάντηση αφοπλιστική: "Άρη μου δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θα ήθελα να κοιμόμουν και εγώ λίγο παραπάνω καμιά φορά και να μην ξυπνάω κάθε μέρα τόσο πρωί...". Η απάντηση του Άρη όμως ήρθε για να με αποτελειώσει: "Δηλαδή δεν θέλεις να έχεις παιδάκια;". Σοκαρίστηκα!!!!!!!! Δεν είχα ποτέ, μα ποτέ, φανταστεί ότι το παιδί θα έκανε τέτοια σκέψη. Ότι θα σκεφτότανε πως το κατηγορούσα για την κούρασή μου και την αυπνία μου και θα έκανε τον συνειρμό πως μάλλον η μαμά δεν μας θέλει γιατί την κουράζουμε... Το πήρα σφικτά στην αγκαλιά μου και του είπα να μην το ξαναπεί αυτό ποτέ, πως τα παιδάκια μου είναι η ζωή μου όλη και δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα στον κόσμο που θα με κάνει να πω πως δεν τα θέλω. Ο καημένος μου είπε γεμίζοντάς με φιλιά: "Μπράβο μαμά, το λέω εγώ πως είσαι η καλύτερη, μην στεναχωριέσαι!"

Τον τελευταίο καιρό με τον άντρα μου, όπως και τα περισσότερα ζευγάρια του κύκλου μας, συζητάμε για τα οικονομικά θέματα του σπιτιού μας, τι θα κόψουμε, τι θα περιορίσουμε κτλ κτλ. Ένα από τα έξοδα λοιπόν που έχει περικοπεί σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι τα ταξί. Κάθε Δευτέρα κάνουμε με τον Άρη θεατρικό παιχνίδι. Πηγαίνουμε πάντα με το λεωφορείο. Μια μέρα λοιπόν που αργήσαμε πήραμε ταξί. Στην διαδρομή με ρωτάει "Μαμά, είμαστε πλούσιοι;". Ξαφνιάστηκα. Του είπα γιατί με ρωτάει κάτι τέτοιο, πώς το σκέφτηκε αυτό και αν του είχε πει κανένας κάτι και μου είπε πως εγώ το είχα πει μια φορά στον μπαμπά. "Τι του είπα δηλαδή Άρη μου;", "Του είπες πως δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε πολύ συχνά το ταξί. Αν ποτέ γίνουμε πλούσιοι τότε θα αλλάξουν τα πράγματα. Λοιπόν, γίναμε πλούσιοι;". Στην κουβέντα βγήκαν και άλλες αγωνίες όπως αν θα έχουμε να φάμε, να πάμε στο χωριό, να αγοράσουμε καινούρια ρούχα και παπούτσια, να πάμε στον γιατρό...

Συμπέρασμα: προσέχουμε τι λέμε, πώς το λέμε, πότε το λέμε. Δεν μεγαλώνουμε παιδιά στην γυάλα, αλλά δεν προκαλούμε άγχος και αγωνίες τις οποίες, ειδικά σε τόσο μικρές ηλικίες (ο δικός μου είναι 4μιση) τα παιδιά δεν μπορούν να διαχειριστούν. Καλό είναι φυσικά να συζητάμε με τα παιδιά, να έχουν επίγνωση της καθημερινότητας (με όσο πιο απλά λόγια γίνεται), να μην μεγαλώνουμε καταναλωτές, δίχως κρίση και μέτρο, η άγνοια είναι ο χειρότερος οδηγός για την ζωή τους. Τα συναισθήματά μας είναι υπαρκτά, η κούραση άνευ προηγουμένου, αλλά ας μην τα γεμίζουμε ενοχές.

Δεν είμαι ειδική στα γονεϊκά θέματα. Έχω κάνει πολλά λάθη και καθημερινά μαθαίνω ποιός είναι ο ρόλος μου και πώς θα τον παίξω όσο πιο καλά μπορώ. Η δική μου όμως μικρή σχετικά εμπειρία μου λέει πως τελικά όλα είναι φάσεις και με το που τελειώνει η μία, έχεις μπει στην επόμενη και ξεχνάς πώς ήσουνα στην προηγούμενη. Ένα πράγμα μόνο δεν ξεχνάω. Την ανακούφιση και την σιγουριά που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο των παιδιών μου κάθε φορά που τους μιλάω και προσπαθώ να τους εξασφαλίσω αυτά που έχουν τόσο πολύ ανάγκη: αγάπη, αγκαλιές, φιλιά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου