Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Χρόνια πολλά Κάθε μέρα γονείς!!!

Ένα χρόνο κλείνει αυτές τις μέρες η ομάδα «Κάθε μέρα γονείς!!!».

Ξεκινήσαμε δειλά το Ιούλιο του 2012, μερικοί γονείς που ψάχναμε κάτι άλλο. Άνθρωποι που μέσα στην κρίση και την δύσκολη περίοδο που διανύουμε αναζητούμε ενημέρωση, απαντήσεις στα ερωτήματά μας, ποιοτική και φτηνή διασκέδαση για τα παιδιά μας και για εμάς. Άνθρωποι που θέλουν να συζητήσουν, να ακούσουν,  να μην βάζουν ταμπέλες, να μην κρίνουν, να προβληματιστούν και να επιλέξουν. Σήμερα είμαστε 277, άλλοι πιο ενεργοί, άλλοι λιγότερο.  

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα λοιπόν, με μια ανάγκη, μια φίλη και το εργαλείο που φέρνει πολύ κόσμο "κοντά" τα τελευταία χρόνια... Κάθε μέρα γονείς!!! (η ομάδα)  


Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Η δασκάλα μας

Θα ήθελα να σας πω δύο λόγια για την δασκάλα μας, την κυρία Δήμητρα

Η Δήμητρα είναι μια νέα γυναίκα, μητέρα η ίδια, εργαζόμενη αρκετά χρόνια στον παιδικό σταθμό που πηγαίνει ο Άρης. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, φροντίζει το παιδί μου 5 ημέρες την εβδομάδα, 6 ώρες την ημέρα. Είναι εκεί κάθε πρωί, πανέτοιμη καθώς φαίνεται να αντιμετωπίσει 20 νήπια, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για παιχνίδι, σκανταλιά, λαχτάρα για μάθηση και λαχτάρα για αγκαλιές και φιλιά. Αυτό τουλάχιστον είναι το δικό μου παιδί. Και πρέπει να πω, πως η Δήμητρα έχει απλόχερα προσφέρει όλα αυτά στο παιδί μου κι ακόμη περισσότερα.



Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Η λίστα για το super market

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ!

Σάββατο. Ημέρα super market. Ημέρα για να κλείσουμε όλες τις τρύπες της εβδομάδας και να προετοιμαστούμε για την επόμενη.

Σήμερα αποφασίσαμε να πάμε παρεούλα με τον Αρούλη. Είχαμε και μέρες να κάνουμε κάτι οι δυό μας και έτσι σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να τα πούμε και λιγάκι. Θυμήθηκα τότε πως την τελευταία φορά που είχαμε πάει για ψώνια βαρέθηκε και φυσικά κατέληξε να ζητάει πολλά και διάφορα, έκατσε πάνω στα αυγά από την νευρικότητά του, έτρεχε, έπιανε τα πάντα κτλ κτλ. Και τότε θυμήθηκα την λίστα με τα ψώνια.



Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Τρόποι να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας

Αυτές τις μέρες αισθάνομαι ανικανοποίητη.

Ένα "δεν" έρχεται σταθερά στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω και τι πραγματικά κάνω. Όχι, δεν είμαι δυστυχισμένη. Ίσα ίσα, αισθάνομαι ότι έχω όλα όσα ονειρευόμουν ότι θα είχα σε αυτή την ηλικία κι ακόμη παραπάνω. Θες η οικονομική κρίση, η κούραση της καθημερινότητας, η ζωή στην μεγάλη πόλη...

Ιδιαίτερα τώρα σε σχέση με τα παιδιά μου, αισθάνομαι ότι δεν τους αφιερώνω αρκετό χρόνο, δεν κάνω αρκετά πράγματα μαζί τους, αλλά και με τον καθένα ξεχωριστά, δεν είμαι αρκετά δημιουργική... Από την ώρα κιόλας που γίνανε δύο, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Άλλα τα ενδιαφέροντά τους (μέχρι τώρα τουλάχιστον), οι αντοχές τους, η αντίληψή τους, η διάθεσή τους και οι ικανότητές τους. Τώρα τελευταία βέβαια έχουν κατορθώσει και τα βρίσκουν περισσότερο, αλλά έχουν ακόμη λίγο δρόμο μπροστά τους. Με κουράζει η ευκολία με την οποία χάνω την υπομονή μου, η αίσθηση ότι κάτι δεν κάνω σωστά, κάνω κάτι και μετά το μετανιώνω, ακόμη και τα μικρά πράγματα καμιά φορά φαίνονται ανυπέρβλητα. Είναι πράγματι τόσο δύσκολα ή είμαι απλώς κουρασμένη;

Όποια και αν είναι η αιτία, νομίζω πώς όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε και πρέπει να βρούμε έστω λίγο ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό μας, τον σύντροφό μας και τα παιδιά μας. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι ιδιαίτερο ή δύσκολο. Σίγουρα μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα μέσα στο χάος της καθημερινότητας, απλά και μικρά, αλλά σημαντικά.



Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Το δίχρονο μπελαδάκι μου

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο.. ή για να το διατυπώσω πιο σωστά, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο που δεν είναι ο Άρης.

Μιλάω φυσικά για αυτό το τυπάκι που λέγεται Άλκης και μας έχει κάνει τόσες φορές τον τελευταίο καιρό να πούμε "Αν ακούσω μια ακόμη φορά την φράση ΚΙΚΟ ΜΟΥ θα...". Μόνο αυτό ακούμε στο σπίτι μας, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το ποτήρι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το παιχνιδι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το φαγητό κτλ κτλ κτλ...



Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Ένα ευχάριστο διάλειμμα

Μια μέρα σαν την σημερινή, με κλειστούς δρόμους, αφίξεις επισήμων, συγκεντρώσεις, δρομολόγια σχολικών λεωφορείων που δεν πραγματοποιούνται και δουλειά στο γραφείο και στο σπίτι με κάνει να σκέφτομαι μόνο πόσο υπέροχα πέρασαν οι μέρες στο χωριό! Το περίεργο είναι ότι οι μέρες στο χωριό περνούν υπέροχα για όλους, μικρούς και μεγάλους.


Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Ανακυκλώνω... κουμπιά!

Αυτές τις μέρες ετοιμάζουμε με τον Άρη τα αποχαιρετιστήρια δώρα για τις δασκάλες μας στο σχολείο, στο θεατρικό παιχνίδι, στο κολυμβητήριο... Σκεφτήκαμε λοιπόν πως τα άχρηστα υλικά αλλά και όλα τα άλλα που απλώς συγκεντρώνονται σε κουτιά και δεν χρησιμοποιούνται ποτέ, θα είναι η πηγή της έμπνευσής μας.



Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Αγόρια μου έγινα blogger

Δεν ξέρω τι με έσπρωξε να ξεκινήσω την ομάδα "Κάθε μέρα Γονείς" και στη συνέχεια το blog.

Ίσως ήταν η φοβία και η μοναξιά που αισθάνεται ένας γονιός... Ίσως η ανάγκη να μιλήσω για τα καινούρια θέματα που με απασχολούν από την ώρα που απέκτησα τα παιδιά μου... Ίσως η ανάγκη να συζητήσω, να συνυπάρξω με όσους αισθάνονται όπως και εγώ τα τελευταία χρόνια...Να κάνουμε πράγματα για τα παιδιά μας που έχουν ουσία, νόημα, να πάμε να δούμε παραστάσεις και να ακούσουμε όμορφες μουσικές (αρκετά με τα Ζουζούνια, τους παπαγάλους και τις καμήλες!).

Πριν λίγες μέρες όμως διατύπωσα για πρώτη φορά σε μια φίλη, έναν ακόμη λόγο που με οδήγησε να γράφω για την οικογένειά μου... το ότι εγώ έχω χάσει την δικιά μου, τους γονείς μου δηλαδή...



Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Ένα βραχιόλι για την μαμά μου

Ο μεγάλος μου περνάει φάση αγάπης! Μιλάμε για τρελή αγάπη. Σαν τη μαμά κανένας. Όλο εκπλήξεις θέλει να μου κάνει, όλο μου λέει ότι είμαι η καλύτερη μαμά του κόσμου (τραγουδάμε και το γνωστό παιδικό άσμα). Μέχρι και το Mama mia των Abba προσπαθεί ο καημένος να μάθει για να μου το τραγουδάει, αλλά δυσκολεύεται, λέει, μιας και δεν μιλάει καλά αγγλικά σαν την Ντόρα!

Πριν δυό μέρες λοιπόν, μπαίνοντας στο σπίτι το μεσημέρι, τον βρήκα πίσω από την πόρτα να χοροπηδάει όλο έξαψη. Φώναζε "Ήρθε, ήρθε, έλα, έλα να της το δείξουμε" (όλα αυτά τα έλεγε στην Ρένια, ένα υπέροχο κορίτσι που κρατάει το μικρό μας το παιδάκι τον τελευταίο χρόνο). "Μαμά σου έχω μια έκπληξη. Σου φτιάξαμε με την Ρένια το ωραιότερο βραχιόλι. Είναι το βραχιόλι της πριγκίπισσας! Μόνο για σένα, για να το φοράς και να ζηλεύουν οι άλλες μαμάδες που δεν έχουν ίδιο!".


Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Τα αδερφάκια και η μανούλα τους

Στο τέλος κάθε μέρας, λίγο πριν πάω για ύπνο, παρά την κούραση, την αϋπνία, τα νεύρα (...) κάνω μια στάση στο δωμάτιο των παιδιών μου και για μερικά λεπτά τα χαζεύω καθώς κοιμούνται. Η ηρεμία και η γαλήνη που αποπνέουν εκείνη την ώρα με βοηθάει πάρα πολύ. Με βοηθάει να χαλαρώσω, να ηρεμήσω, να σκεφτώ λογικά, να αξιολογήσω την ημέρα που πέρασε, να αισθανθώ περήφανη που έχω δύο υπέροχα παιδιά, να αισθανθώ πόσο πολύ τα αγαπώ (τόσο που καμιά φορά πνίγομαι και θέλω απλώς να τα κρατώ σφιχτά και να τους το λέω ασταμάτητα)...


Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Πίσω από τις λέξεις...

Καμιά φορά εμείς οι γονείς συζητάμε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν μας ακούν.

Καμιά φορά εμείς οι γονείς παραπονιόμαστε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι πραγματικά θα θέλαμε να πούμε.

Καμιά φορά εμείς οι γονείς διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά μας και δεν σκεφτόμαστε πώς το μικρό μας επεξεργάζεται τα όσα ακούει στο μυαλουδάκι του.

Κακώς...

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - "Δε μου νοιάζει"

Κυριακή πρωί. Οι γονείς χαλαροί πίνουν τον καφέ τους στην βεράντα και συζητούν. Τα παιδάκια παίζουν με τα αυτοκινητάκια τους στο σαλόνι. Ακούμε τις φωνούλες τους, τις συζητήσεις τους... Μικρός και μεγάλος αλλάζουν τις φωνές τους, την μια γίνονται ο Μακουίν (ο Κουίν όπως λέει ο Άλκης), ο Μπάρμπας ή ο Φιν Μακσφαίρας. Το παιχνίδι τους έχει ένταση, αγωνία, πέφτει "λάβα φωτιάς", τα αυτοκίνητα "σταγκάρουν", έρχεται ο ιπτάμενος πράσινος Μακουίν να τα σώσει...



Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013