Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Χρόνια πολλά Κάθε μέρα γονείς!!!

Ένα χρόνο κλείνει αυτές τις μέρες η ομάδα «Κάθε μέρα γονείς!!!».

Ξεκινήσαμε δειλά το Ιούλιο του 2012, μερικοί γονείς που ψάχναμε κάτι άλλο. Άνθρωποι που μέσα στην κρίση και την δύσκολη περίοδο που διανύουμε αναζητούμε ενημέρωση, απαντήσεις στα ερωτήματά μας, ποιοτική και φτηνή διασκέδαση για τα παιδιά μας και για εμάς. Άνθρωποι που θέλουν να συζητήσουν, να ακούσουν,  να μην βάζουν ταμπέλες, να μην κρίνουν, να προβληματιστούν και να επιλέξουν. Σήμερα είμαστε 277, άλλοι πιο ενεργοί, άλλοι λιγότερο.  

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα λοιπόν, με μια ανάγκη, μια φίλη και το εργαλείο που φέρνει πολύ κόσμο "κοντά" τα τελευταία χρόνια... Κάθε μέρα γονείς!!! (η ομάδα)  


Στις 28 Δεκεμβρίου 2012 ήρθε και η πρώτη ανάρτηση στο blog. Για μένα είναι από τα πιο δημιουργικά και λυτρωτικά πράγματα που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Μίλησα και πήρα δύναμη από ανθρώπους που δεν τους ξέρω καν, μου δόθηκε η ευκαιρία να γράψω τις σκέψεις μου. Δεν ξέρω πόσοι βρίσκουν το παραμικρό ενδιαφέρον για αυτά που γράφω, για μένα όμως το blog έγινε το καλύτερο κρεβάτι ψυχαναλυτή και το πιο όμορφο κουτάκι αναμνήσεων που θα μπορούσα να έχω. 


Στις 19 Ιουλίου δημιουργήθηκε και η σελίδα μας Κάθε μέρα γονείς - Everyday Parents… 


Την τελευταία χρονιά πήγαμε θέατρο (Το γαϊτανάκι, Η Κοκκινοσκουφίτσα, Η υπέροχη αγκαλιά της μαμάς μου, Από πού πάνε για το κάστρο παρακαλώ, Μυθολογίες-Οι δικοί μας ήρωες, Ο κύριος Κιχ και το μυστικό κουτί των ήχων, Μαμά θα κάνω μπάντα), οργανώσαμε στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων την παράσταση Ένας αλλιώτικος γάτος, πραγματοποιήσαμε σε εβδομαδιαία βάση θεατρικό παιχνίδι με πολύ μικρό κόστος συμμετοχής για το κάθε παιδί και στο τέλος της χρονιάς τα παιδιά έγιναν οι πρωταγωνιστές στην δική τους εκδοχή της Ντενεκεδούπολης. Οργανώσαμε 3 εικαστικά εργαστήρια, παρακολουθήσαμε δύο κύκλους μαθημάτων πρώτων βοηθειών στην ΠΝΟΗ και συγκεντρώσαμε πράγματα (παπούτσια, μπότες, παντόφλες, είδη ρουχισμού, πετσέτες, σεντόνια, μαξιλαροθήκες, αφρόλουτρα, σαμπουάν, χαρτιά υγείας, σερβιέτες, πιάτα, ποτήρια, χαρτί Α4, στυλό, μολύβια, τετράδια και παιχνίδια) για τις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα στη Θήβα.



Είμαι πολύ χαρούμενη για όλο αυτό και θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους συμμετέχουν σε όσα έχουμε οργανώσει μέχρι σήμερα. Ειδικότερα θέλω να πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στην Μαρία που με ενίσχυσε, μου έδωσε την ώθηση που τόσο χρειαζόμουνα, στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, αλλά και στις Κορίνα, Εύη, Φλώρα, Δήμητρα, Αφροδίτη, Παναγιώτα, Ντέλια, Άννα, Έσθερ, Φανή (σίγουρα κάποιον θα ξεχάσω και θα αισθάνομαι απαίσια μετά) και φυσικά στην υπέροχη Ντέπη μας. Το μεγαλύτερο ευχαριστώ στον άνθρωπό μου, που κάνει υπομονή με αυτήν την τρελή μάνα που δεν λέει να ησυχάσει!

Οι καιροί είναι δύσκολοι και όσο ποτέ άλλοτε θέλω να πιστεύω στην δύναμη των ανθρώπων.
Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον Κάθε μέρα γονείς;

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Η δασκάλα μας

Θα ήθελα να σας πω δύο λόγια για την δασκάλα μας, την κυρία Δ.
Η Δ. είναι μια νέα γυναίκα, μητέρα η ίδια, εργαζόμενη αρκετά χρόνια στον παιδικό σταθμό που πηγαίνει ο Άρης. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, φροντίζει το παιδί μου 5 ημέρες την εβδομάδα, 6 ώρες την ημέρα. Είναι εκεί κάθε πρωί, πανέτοιμη καθώς φαίνεται να αντιμετωπίσει 20 νήπια, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για παιχνίδι, σκανταλιά, λαχτάρα για μάθηση και λαχτάρα για αγκαλιές και φιλιά. Αυτό τουλάχιστον είναι το δικό μου παιδί. Και πρέπει να πω, πως η Δ. έχει απλόχερα προσφέρει όλα αυτά στο παιδί μου κι ακόμη περισσότερα.

Το αρχικό γράμμα του ονόματός μας
Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Και τι δεν έχουν κάνει μαζί της φέτος: πήγανε στο θέατρο, παρακολουθήσανε παραστάσεις στο σχολείο, είδανε μουσεία, συμμετείχαν σε διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες, καλέσανε τις μαμάδες στο σχολείο με αφορμή την γιορτή της μητέρας, κάνανε pyjama party, οργανώσανε μια ινδιάνικη γιορτή, μάθανε για τον τρύγο, ζυμώσανε ψωμάκια, λειτούργησε η δανειστική βιβλιοθήκη της τάξης τους, συζητούσανε και φυσικά κάνανε απίθανες "εργασίες", όπως τις λέει και ο Άρης. Και άλλα πολλά... Και όλα αυτά πρέπει να σας πω με πρωτοβουλία της δασκάλας!

Από την έκθεση των παιδιών (Ιούνιος 2013): ένα φίδι φτιαγμένο από καπάκια
Το πιο σημαντικό για μένα όμως είναι το προσωπάκι του παιδιού κάθε μεσημέρι που γυρίζει στο σπίτι του. Το παιδί μου πέρασε μια υπέροχη χρονιά, δεν ξύπνησε ούτε ένα πρωινό παραπονούμενο ότι δεν θέλει να πάει στο σχολείο (με εξαίρεση τις τελευταίες μέρες, που το καημένο θέλει λέει να πάει και αυτός διακοπές όπως οι φίλοι του). Χαρούμενο, όλο ιστορίες, ενθουσιασμένο και γεμάτο αγάπη για την δασκάλα που, όπως λέει με τόση τρυφερότητα, τον αγκαλιάζει και τον λέει αγάπη μου. Του αρέσει τόσο πολύ, που δεν μπορώ καλά καλά να σας το περιγράψω. Κάθε μέρα παρατηρεί την Δ., μου σχολιάζει πόσο όμορφη είναι, πόσο της πάνε τα νύχια της όταν τα βάφει κόκκινα, αλλά και πόσο έξυπνη είναι. "Τα ξέρει όλα μαμά σου λέω. Τα πάντα.". Πάμε στο χωριό; Θέλει να της μαζέψει πορτοκάλια και σύκκα. Θέλει να πιάσει έντομα για να τις τα δείξει. Πάμε σε κάποια δραστηριότητα; Θα της τα πω όλα αύριο της κυρίας μου, που της αρέσουν αυτά. Τώρα τελευταία θέλει να την καλέσουμε στο σπίτι για να της δείξει τα παιχνίδια του και το δωμάτιό του.

Ένας δεινόσαυρος
Και εγώ αισθάνομαι απέραντη χαρά. Και ευγνωμοσύνη.

Τοτέμ
Είναι πολύ βασικό να αισθανόμαστε ασφάλεια με τους ανθρώπους που εκπαιδεύουν τα παιδιά μας. Είναι πολύ βασικό να τους έχουμε εμπιστοσύνη, να αποκτήσουμε όσο μπορούμε και μας επιτρέπεται μια σχέση μαζί τους, να καταλάβουμε τι πιστεύουν για την εκπαιδευτική διαδικασία. Το μεράκι για την δουλειά τους και η αγάπη προς τα παιδιά δεν κρύβεται. Ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες ένας καλός εκπαιδευτικός μπορεί να κάνει υπέροχη δουλειά με τα παιδιά.

Ένας κροκόδειλος (φτιαγμένος από αυγοθήκη)
Οφείλουμε όλοι οι γονείς να ευχαριστήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε τον άνθρωπο που φροντίζει τα παιδιά μας όταν εμείς δεν είμαστε εκεί. Είναι και αυτοί άνθρωποι και η δική τους επιβράβευση έρχεται από εμάς και τα παιδιά μας. Φανταστείτε πώς θα ήταν τα πρωινά των παιδιών σας με έναν ανόρεκτο, κουρασμένο εκπαιδευτικό. Όταν λοιπόν βλέπετε το αντίθετο να το λέτε! Τι πιο όμορφο άλλωστε, από το να σου πει κάποιος "Σε ευχαριστώ. Ευχαριστώ που είσαι εδώ κάθε μέρα και κάνεις αυτό που κάνεις. Ευχαριστώ που το παιδί μου είναι χαρούμενο, γεμάτο... Σε ευχαριστώ για όλα".

Το μουσικό μου όργανο, μια μαράκα
Δ., σε ευχαριστώ! Ελπίζω και την επόμενη χρονιά να ολοκληρώσουμε μαζί σου αυτό το υπέροχο ταξίδι που πρόσφερες στο παιδί μου. Ευχαριστώ για όλα!

Το πορτρέτο της γιαγιάς μου

Μπαλόνια από τα δακτυλικά αποτυπώματα των συμμαθητών του

Η τσάντα της δανειστικής βιβλιοθήκης
Μια μικρή σημείωση: Τα έργα είναι όλα δημιουργίες του Άρη στο σχολείο, υπό την καθοδήγηση φυσικά της δασκάλας του. Υπάρχουν κι άλλα, πολλά, υπέροχα, το ένα πιο όμορφο και δημιουργικό από το άλλο. Θα σας τα παρουσιάσω πιο αναλυτικά κάποια άλλη στιγμή, γιατί πραγματικά αξίζουν και ως χειροτεχνίες που μορείτε να κάνετε και μόνοι σας στο σπίτι με το παιδί σας!

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Η λίστα για το super market

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ!

Σάββατο. Ημέρα super market. Ημέρα για να κλείσουμε όλες τις τρύπες της εβδομάδας και να προετοιμαστούμε για την επόμενη.

Σήμερα αποφασίσαμε να πάμε παρεούλα με τον Αρούλη. Είχαμε και μέρες να κάνουμε κάτι οι δυό μας και έτσι σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να τα πούμε και λιγάκι. Θυμήθηκα τότε πως την τελευταία φορά που είχαμε πάει για ψώνια βαρέθηκε και φυσικά κατέληξε να ζητάει πολλά και διάφορα, έκατσε πάνω στα αυγά από την νευρικότητά του, έτρεχε, έπιανε τα πάντα κτλ κτλ. Και τότε θυμήθηκα την λίστα με τα ψώνια.



Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Τρόποι να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας

Αυτές τις μέρες αισθάνομαι ανικανοποίητη.

Ένα "δεν" έρχεται σταθερά στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω και τι πραγματικά κάνω. Όχι, δεν είμαι δυστυχισμένη. Ίσα ίσα, αισθάνομαι ότι έχω όλα όσα ονειρευόμουν ότι θα είχα σε αυτή την ηλικία κι ακόμη παραπάνω. Θες η οικονομική κρίση, η κούραση της καθημερινότητας, η ζωή στην μεγάλη πόλη...

Ιδιαίτερα τώρα σε σχέση με τα παιδιά μου, αισθάνομαι ότι δεν τους αφιερώνω αρκετό χρόνο, δεν κάνω αρκετά πράγματα μαζί τους, αλλά και με τον καθένα ξεχωριστά, δεν είμαι αρκετά δημιουργική... Από την ώρα κιόλας που γίνανε δύο, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Άλλα τα ενδιαφέροντά τους (μέχρι τώρα τουλάχιστον), οι αντοχές τους, η αντίληψή τους, η διάθεσή τους και οι ικανότητές τους. Τώρα τελευταία βέβαια έχουν κατορθώσει και τα βρίσκουν περισσότερο, αλλά έχουν ακόμη λίγο δρόμο μπροστά τους. Με κουράζει η ευκολία με την οποία χάνω την υπομονή μου, η αίσθηση ότι κάτι δεν κάνω σωστά, κάνω κάτι και μετά το μετανιώνω, ακόμη και τα μικρά πράγματα καμιά φορά φαίνονται ανυπέρβλητα. Είναι πράγματι τόσο δύσκολα ή είμαι απλώς κουρασμένη;

Όποια και αν είναι η αιτία, νομίζω πώς όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε και πρέπει να βρούμε έστω λίγο ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό μας, τον σύντροφό μας και τα παιδιά μας. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι ιδιαίτερο ή δύσκολο. Σίγουρα μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα μέσα στο χάος της καθημερινότητας, απλά και μικρά, αλλά σημαντικά.



Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Το δίχρονο μπελαδάκι μου

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο.. ή για να το διατυπώσω πιο σωστά, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο που δεν είναι ο Άρης.

Μιλάω φυσικά για αυτό το τυπάκι που λέγεται Άλκης και μας έχει κάνει τόσες φορές τον τελευταίο καιρό να πούμε "Αν ακούσω μια ακόμη φορά την φράση ΚΙΚΟ ΜΟΥ θα...". Μόνο αυτό ακούμε στο σπίτι μας, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το ποτήρι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το παιχνιδι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το φαγητό κτλ κτλ κτλ...


Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Άλκης είναι ένα γλυκούτσικο, χαμογελαστό, κοινωνικό, τρυφερό, πονηρό φατσάκι που όλη μέρα τρέχει, παίζει, χοροπηδάει, γελάει, γελάει όλη την ώρα, αγκαλιάζει, φιλάει και κάνει νάζια. Τους τελευταίους μήνες αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοποεποίθηση και αυτό φαίνεται κυρίως στην συνύπαρξή του με τον αδερφό του. Ενώ κάνει όλα τα παραπάνω, ταυτόχρονα διεκδικεί, δεν υποχωρεί με τίποτα, σηκώνει και το χεράκι του να ρίξει από καμία. Ευτυχώς σταμάτησε τις δαγκωνιές! Προς υπεράσπισή του, αυτό το μωρό δάγκωσε ελάχιστες φορές, μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών μου, σε αντίθεση με τον αδερφό του, ο οποίος έκανε μερικούς μήνες να ξεπεράσει την φάση διεκδικώ με το στόμα μου.


Αυτό όμως που ακούμε συνέχεια, ΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, είναι η φράση "δικό μου". Τα πάντα είναι δικά του! Τα δικά του είναι δικά του και των άλλων είναι επίσης δικά του. Όλα όμως! Μέχρι και το σουτιέν μου κρατούσε στα χέρια του πριν μερικές μέρες, ήθελε να το κάνει καπέλο, και όταν πήγα να του το πάρω για να το φορέσω άρχισε "ΚΙΚΟ ΜΟΥ, ΚΙΚΟ ΜΟΥ...", αφού όρμησε καταπάνω μου να με σπρώξει μακριά από το αντικείμενο του πόθου του. Μέχρι και στις κούνιες διεκδίκησε ένα τρενάκι από ένα μεγαλύτερο παιδάκι και το κέρδισε ο καταφερτζής!


Αυτό το χαριτωμένο μπελαδάκι λοιπόν έχει προκαλέσει διάφορες εντάσεις στο σπίτι μας τώρα τελευταία και φυσικά έχει ξεσηκώσει και τον μεγάλο. Ο Άρης απολαμβάνει πλέον πάρα πολύ το παιχνίδι με τον αδερφό του, αλλά δεν λείπουν και οι φωνές, τα τραβήγματα, τα σπρωξίματα. Την ίδια ώρα ο καημένος ο Άρης προσπαθεί να τον μάθει να φέρεται σωστά, να μην είναι πάντα άτακτος (όπως του είπε χθες), διεκδικεί την ησυχία του και τον προσωπικό του χώρο, παρότι ο μικρούλης δεν καταλαβαίνει ακόμη από τέτοια.

Η μεταξύ τους ισορροπίες όμως είναι κάτι που εμείς οι μεγάλοι δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε καμιά φορά. Όταν λείπει ο ένας, ο άλλος πάντα τον ψάχνει, ακόμη κι αν λίγο πριν είχαν τσακωθεί για το ποιός θα κρατήσει τον Κουίν. Όταν αισθανθούν ότι ξεπέρασαν κάποια όρια, που φαίνεται πως τα βάζουν μόνα τους, κοιτάζονται με αγωνία και ρωτάνε ο ένας τον άλλο αν είναι καλά. Αν κλάψει ο ένας πάνω στο παιχνίδι, ο άλλος, κυρίως ο μεγάλος σε αυτήν την φάση, ζητάει συγνώμη και λέει "Δεν το ήθελα να σε κάνω τόσο δυνατά".


Και το μπελαδάκι μεγαλώνει. Προσπαθεί, διεκδικεί, μαθαίνει, κάνει πονηριές και τρυφερότητες, παριστάνει ότι κλαίει για να μας τραβήξει τη προσοχή, αγκαλιάζει και φιλάει τον αδερφό του άμα τον χτυπήσει, του τραβάει όμως και λίγο τα μαλλιά αν δεν πάρει αυτό που θέλει, γίνεται ανθρωπάκι, διαμορφώνει την προσωπικότητά του αλλά... το ΚΙΚΟ ΜΟΥ, ΚΙΚΟ ΜΟΥ και το κικό σου, ΚΙΚΟ ΜΟΥ!!

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Ένα ευχάριστο διάλειμμα

Μια μέρα σαν την σημερινή, με κλειστούς δρόμους, αφίξεις επισήμων, συγκεντρώσεις, δρομολόγια σχολικών λεωφορείων που δεν πραγματοποιούνται και δουλειά στο γραφείο και στο σπίτι με κάνει να σκέφτομαι μόνο πόσο υπέροχα πέρασαν οι μέρες στο χωριό! Το περίεργο είναι ότι οι μέρες στο χωριό περνούν υπέροχα για όλους, μικρούς και μεγάλους.


Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Ανακυκλώνω... κουμπιά!

Αυτές τις μέρες ετοιμάζουμε με τον Άρη τα αποχαιρετιστήρια δώρα για τις δασκάλες μας στο σχολείο, στο θεατρικό παιχνίδι, στο κολυμβητήριο... Σκεφτήκαμε λοιπόν πως τα άχρηστα υλικά αλλά και όλα τα άλλα που απλώς συγκεντρώνονται σε κουτιά και δεν χρησιμοποιούνται ποτέ, θα είναι η πηγή της έμπνευσής μας.



Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Αγόρια μου έγινα blogger

Δεν ξέρω τι με έσπρωξε να ξεκινήσω την ομάδα "Κάθε μέρα Γονείς" και στη συνέχεια το blog.

Ίσως ήταν η φοβία και η μοναξιά που αισθάνεται ένας γονιός... Ίσως η ανάγκη να μιλήσω για τα καινούρια θέματα που με απασχολούν από την ώρα που απέκτησα τα παιδιά μου... Ίσως η ανάγκη να συζητήσω, να συνυπάρξω με όσους αισθάνονται όπως και εγώ τα τελευταία χρόνια...Να κάνουμε πράγματα για τα παιδιά μας που έχουν ουσία, νόημα, να πάμε να δούμε παραστάσεις και να ακούσουμε όμορφες μουσικές (αρκετά με τα Ζουζούνια, τους παπαγάλους και τις καμήλες!).

Πριν λίγες μέρες όμως διατύπωσα για πρώτη φορά σε μια φίλη, έναν ακόμη λόγο που με οδήγησε να γράφω για την οικογένειά μου... το ότι εγώ έχω χάσει την δικιά μου, τους γονείς μου δηλαδή...



Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Ένα βραχιόλι για την μαμά μου

Ο μεγάλος μου περνάει φάση αγάπης! Μιλάμε για τρελή αγάπη. Σαν τη μαμά κανένας. Όλο εκπλήξεις θέλει να μου κάνει, όλο μου λέει ότι είμαι η καλύτερη μαμά του κόσμου (τραγουδάμε και το γνωστό παιδικό άσμα). Μέχρι και το Mama mia των Abba προσπαθεί ο καημένος να μάθει για να μου το τραγουδάει, αλλά δυσκολεύεται, λέει, μιας και δεν μιλάει καλά αγγλικά σαν την Ντόρα!

Πριν δυό μέρες λοιπόν, μπαίνοντας στο σπίτι το μεσημέρι, τον βρήκα πίσω από την πόρτα να χοροπηδάει όλο έξαψη. Φώναζε "Ήρθε, ήρθε, έλα, έλα να της το δείξουμε" (όλα αυτά τα έλεγε στην Ρένια, ένα υπέροχο κορίτσι που κρατάει το μικρό μας το παιδάκι τον τελευταίο χρόνο). "Μαμά σου έχω μια έκπληξη. Σου φτιάξαμε με την Ρένια το ωραιότερο βραχιόλι. Είναι το βραχιόλι της πριγκίπισσας! Μόνο για σένα, για να το φοράς και να ζηλεύουν οι άλλες μαμάδες που δεν έχουν ίδιο!".


Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Τα αδερφάκια και η μανούλα τους

Στο τέλος κάθε μέρας, λίγο πριν πάω για ύπνο, παρά την κούραση, την αϋπνία, τα νεύρα (...) κάνω μια στάση στο δωμάτιο των παιδιών μου και για μερικά λεπτά τα χαζεύω καθώς κοιμούνται. Η ηρεμία και η γαλήνη που αποπνέουν εκείνη την ώρα με βοηθάει πάρα πολύ. Με βοηθάει να χαλαρώσω, να ηρεμήσω, να σκεφτώ λογικά, να αξιολογήσω την ημέρα που πέρασε, να αισθανθώ περήφανη που έχω δύο υπέροχα παιδιά, να αισθανθώ πόσο πολύ τα αγαπώ (τόσο που καμιά φορά πνίγομαι και θέλω απλώς να τα κρατώ σφιχτά και να τους το λέω ασταμάτητα)...


Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Πίσω από τις λέξεις...

Καμιά φορά εμείς οι γονείς συζητάμε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν μας ακούν.
Καμιά φορά εμείς οι γονείς παραπονιόμαστε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι πραγματικά θα θέλαμε να πούμε.
Καμιά φορά εμείς οι γονείς διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά μας και δεν σκεφτόμαστε πώς το μικρό μας επεξεργάζεται τα όσα ακούει στο μυαλουδάκι του.
Κακώς...

Τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις; Κρύβονται οι σκέψεις αυτού που μας ακούει. Εν προκειμένω των
παιδιών μας. Και αν τα παιδιά ρωτήσουν, έχει καλώς. Θα τους εξηγήσουμε και θα προκαλέσουμε μια συζήτηση που θα λύσει τις όποιες απορίες, αγωνίες και ανασφάλειες. Για του λόγου το αληθές σας γράφω παρακάτω για τρία διαφορετικά περιστατικά, που όμως δεν αφήνουν καμία αμφιβολία πως τα μάτια και τα αυτιά των παιδιών μας είναι πάντα ανοικτά.

Χθες βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί, διάβαζα στον μεγάλο μου για την Αλκυόνα (το ότι διαβάζουμε εγκυκλοπαίδειες για καληνύχτα θα σας το σχολιάσω κάποια άλλη στιγμή). Έλεγε λοιπόν πως οι γονείς Αλκυόνες για κάποιους μήνες εργάζονται πολύ σκληρά για να φροντίσουν τα παιδιά τους. Ασχολούνται αποκλειστικά με το φαγητό τους και την εκπαίδευση των νεογνών. Ώσπου μια μέρα είναι ικανά να τραφούν μόνα τους "και τότε η Αλκυόνα τα διώχνει από το σπίτι τους, για να ζήσουν μόνα τους". Κάπου εκεί ο Άρης χλώμιασε. Με έπιασε από το χέρι και μου είπε "Μαμά θα με διώξετε και μένα από το σπίτι; Και πού θα πάω;". Δεν είχα φανταστεί ότι θα με ρωτούσε κάτι τέτοιο. Του εξήγησα πως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά στα ζώα από ότι στους ανθρώπους και πως εμείς δεν έχουμε πρόθεση να τον διώξουμε. Θα είμαστε εκεί, θα τον στηρίζουμε και θα τον αγαπάμε. Του είπα πως αν όταν μεγαλώσει θελήσει μόνος του να μείνει αλλού, η μαμά και ο μπαμπάς θα είναι εκεί να τον βοηθήσουν, αλλά δεν θα τον διώξουμε ποτέ! Η απάντηση φυσικά ήταν πως αυτός δεν θέλει να φύγει ποτέ από το σπίτι, γιατί ποιός θα του κρατά το χέρι να κοιμηθεί και πώς θα τον αγαπά η μαμά αν δεν είναι δίπλα του κάθε μέρα;

Πριν μερικές μέρες ήμουν πτώμα. Άυπνη και κατάκοπη, αφού τους έφτιαξα το πρωινό τους, έκατσα στον καναπέ να πιω μια γουλιά καφέ. Ο Άρης μου είπε: "Μαμά, εμείς δεν είμαστε υπναράδες όπως ο μπαμπάς! Είδες;". Η δική μου απάντηση αφοπλιστική: "Άρη μου δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θα ήθελα να κοιμόμουν και εγώ λίγο παραπάνω καμιά φορά και να μην ξυπνάω κάθε μέρα τόσο πρωί...". Η απάντηση του Άρη όμως ήρθε για να με αποτελειώσει: "Δηλαδή δεν θέλεις να έχεις παιδάκια;". Σοκαρίστηκα!!!!!!!! Δεν είχα ποτέ, μα ποτέ, φανταστεί ότι το παιδί θα έκανε τέτοια σκέψη. Ότι θα σκεφτότανε πως το κατηγορούσα για την κούρασή μου και την αυπνία μου και θα έκανε τον συνειρμό πως μάλλον η μαμά δεν μας θέλει γιατί την κουράζουμε... Το πήρα σφικτά στην αγκαλιά μου και του είπα να μην το ξαναπεί αυτό ποτέ, πως τα παιδάκια μου είναι η ζωή μου όλη και δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα στον κόσμο που θα με κάνει να πω πως δεν τα θέλω. Ο καημένος μου είπε γεμίζοντάς με φιλιά: "Μπράβο μαμά, το λέω εγώ πως είσαι η καλύτερη, μην στεναχωριέσαι!"

Τον τελευταίο καιρό με τον άντρα μου, όπως και τα περισσότερα ζευγάρια του κύκλου μας, συζητάμε για τα οικονομικά θέματα του σπιτιού μας, τι θα κόψουμε, τι θα περιορίσουμε κτλ κτλ. Ένα από τα έξοδα λοιπόν που έχει περικοπεί σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι τα ταξί. Κάθε Δευτέρα κάνουμε με τον Άρη θεατρικό παιχνίδι. Πηγαίνουμε πάντα με το λεωφορείο. Μια μέρα λοιπόν που αργήσαμε πήραμε ταξί. Στην διαδρομή με ρωτάει "Μαμά, είμαστε πλούσιοι;". Ξαφνιάστηκα. Του είπα γιατί με ρωτάει κάτι τέτοιο, πώς το σκέφτηκε αυτό και αν του είχε πει κανένας κάτι και μου είπε πως εγώ το είχα πει μια φορά στον μπαμπά. "Τι του είπα δηλαδή Άρη μου;", "Του είπες πως δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε πολύ συχνά το ταξί. Αν ποτέ γίνουμε πλούσιοι τότε θα αλλάξουν τα πράγματα. Λοιπόν, γίναμε πλούσιοι;". Στην κουβέντα βγήκαν και άλλες αγωνίες όπως αν θα έχουμε να φάμε, να πάμε στο χωριό, να αγοράσουμε καινούρια ρούχα και παπούτσια, να πάμε στον γιατρό...

Συμπέρασμα: προσέχουμε τι λέμε, πώς το λέμε, πότε το λέμε. Δεν μεγαλώνουμε παιδιά στην γυάλα, αλλά δεν προκαλούμε άγχος και αγωνίες τις οποίες, ειδικά σε τόσο μικρές ηλικίες (ο δικός μου είναι 4μιση) τα παιδιά δεν μπορούν να διαχειριστούν. Καλό είναι φυσικά να συζητάμε με τα παιδιά, να έχουν επίγνωση της καθημερινότητας (με όσο πιο απλά λόγια γίνεται), να μην μεγαλώνουμε καταναλωτές, δίχως κρίση και μέτρο, η άγνοια είναι ο χειρότερος οδηγός για την ζωή τους. Τα συναισθήματά μας είναι υπαρκτά, η κούραση άνευ προηγουμένου, αλλά ας μην τα γεμίζουμε ενοχές.

Δεν είμαι ειδική στα γονεϊκά θέματα. Έχω κάνει πολλά λάθη και καθημερινά μαθαίνω ποιός είναι ο ρόλος μου και πώς θα τον παίξω όσο πιο καλά μπορώ. Η δική μου όμως μικρή σχετικά εμπειρία μου λέει πως τελικά όλα είναι φάσεις και με το που τελειώνει η μία, έχεις μπει στην επόμενη και ξεχνάς πώς ήσουνα στην προηγούμενη. Ένα πράγμα μόνο δεν ξεχνάω. Την ανακούφιση και την σιγουριά που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο των παιδιών μου κάθε φορά που τους μιλάω και προσπαθώ να τους εξασφαλίσω αυτά που έχουν τόσο πολύ ανάγκη: αγάπη, αγκαλιές, φιλιά.


Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - "Δε μου νοιάζει"

Κυριακή πρωί. Οι γονείς χαλαροί πίνουν τον καφέ τους στην βεράντα και συζητούν. Τα παιδάκια παίζουν με τα αυτοκινητάκια τους στο σαλόνι. Ακούμε τις φωνούλες τους, τις συζητήσεις τους... Μικρός και μεγάλος αλλάζουν τις φωνές τους, την μια γίνονται ο Μακουίν (ο Κουίν όπως λέει ο Άλκης), ο Μπάρμπας ή ο Φιν Μακσφαίρας. Το παιχνίδι τους έχει ένταση, αγωνία, πέφτει "λάβα φωτιάς", τα αυτοκίνητα "σταγκάρουν", έρχεται ο ιπτάμενος πράσινος Μακουίν να τα σώσει...



Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ


Είμαστε και εμείς εκεί!
Στο 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Ποδηλατοδρόμιο ΟΑΚΑ στις 28, 29 και 30 Ιουνίου!


Για μια ακόμη χρονιά πήραμε τα παιδάκια μας και την παρέα μας και κινήσαμε για το φεστιβάλ.
Και όπως κάθε χρόνο η επιλογή μας ήταν η σωστή.

Για όσους δεν το γνωρίζουν το συγκεκριμένο φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Αθήνα. Πρόκειται για την μεγαλύτερη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης, μια γιορτή γεμάτη μουσικές, ιστορίες, γεύσεις από όλες τις γωνιές της γης (Αίγυπτο, Αφγανιστάν, Zιμπάμπουε, Κένυα, Κουρδιστάν, Μαδαγασκάρη, Μαλαισία, Μαρόκο, Νιγηρία, Ν. Αφρικ, Σουδάν, Τανζανία, Τουρκία, Φιλιππίνες), κουβέντα, ανταλλαγή απόψεων και ιδεών.

Αν και, λόγω της παρέας, δεν είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε κάποιες από τις συζητήσεις ή τις προβολές, τιμήσαμε τον παιδότοπο.


Εκεί οι άνθρωποι με πολύ κέφι οργάνωσαν εργαστήρι πηλού.



Κάποιοι το ρίξανε στο ύπνο νωρίς για να ξυπνήσουν όλο κέφι κατά τις 21:00


Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε θεατρική παράσταση από την ομάδα «Τσόκαρα».



Το Σάββατο δεν καταφέραμε να πάμε. Μια κούραση, μια αυπνία, ένας βήχας και ένα ματάκι γεμάτο τσίμπλες μας νίκησαν και αποφασίσαμε να μείνουμε στο σπίτι.


Την Κυριακή όμως ποιός μας έπιανε, από τις 18:30 εκεί! Παρότι θα ξεκινούσαμε με κουκλοθέατρο από την ομάδα «Ψευτιά μ’ αυτιά», οι παιδαγωγοί του φεστιβάλ (εξαιρετικοί όλοι τους!) είχαν ετοιμάσει διάφορα παιχνίδια, κινητικά, θεατρικά κα. Ο μεγάλος μέσα σε όλα, ο μικρός προσπαθούσε, αν και κυρίως έτρεχε από εδώ και από εκεί τρελαμένος με τον χώρο και τα παιδιά!





Ο Παιδότοπος έκλεισε με την παράσταση «Ο Καραγκιόζης και το μαζεμένο δεντρί» 
από το θίασο σκιών Namaste.


Φυσικά και τις δύο μέρες τιμήσαμε την κουζίνα του φεστιβάλ. Σουβλάκια, πατατοσαλάτα, πίτα με φαλάφελ, ρύζι με 3 διαφορετικά μπαχαρικά, νουντλς και spring rolls, κοτόπουλο πανέ, πίτα με κοτόπουλο, αμύγδαλα και μπαχάρια και γλυκά, σιροπιαστά και σοκολατένια!

Μπράβο σε όσους συμμετείχαν και πολλά μπράβο στους διοργανωτές.  Το αντιρατσιστικό φεστιβάλ για μένα είναι μια ανάσα. Μια ανάσα από μια καθημερινότητα που μας πνίγει, γίνεται φοβική και μοναχική. Όταν βρίσκομαι εκεί αισθάνομαι ελεύθερη, γεμάτη...

Χαίρομαι που το ίδιο αισθάνθηκαν αυτές τις μέρες και τα παιδιά μου!