Archive

Ιούνιος 2013

Browsing

Αξέχαστες ατάκες – Το υποβρύχιο

Δεν τον προλαβαίνω πια τον μεγάλο μου γιο! Κάθε μέρα και καινούρια ατάκα, κάθε μέρα και μια παρατήρηση που μας αφήνει άφωνους να αναρωτιόμαστε «Καλά αυτό πού το άκουσε τώρα;».Αποφάσισα λοιπόν να τα καταγράφω εδώ για να τα θυμάμαι. Για να μπορέσει και ο ίδιος ίσως κάποια στιγμή να τα διαβάσει και να γελάσει με τον τρόπο που ανακάλυπτε τον κόσμο, με την παιδική του αθωότητα, την καλή του την καρδούλα, την ειλικρίνεια… Σήμερα λοιπόν κατέβασα τον Άρη στο σχολικό του. Όπως κάθε Παρασκευή, συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε το Σαββατοκύριακο, του υποσχέθηκα πως σήμερα θα φουσκώσουμε την πισίνα μας και θα την βάλουμε στο μπαλκόνι (τώρα που έπιασαν και οι ζέστες λαχαράει τόσο μα τόσο πολύ την θάλασσα, που η πισίνα είναι η καλύτερη λύση για τις καυτές μέρες στην Αθήνα), ώσπου ξαφνικά μου λέει: Άρης: Μαμά σε αγαπώ πολύ, το ξέρεις; Για αυτό θέλεις να πάμε στην…

Η κοινωνική κατασκευή της αναπηρίας και του φόβου

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος

Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω
Την 1η Ιουνίου 2013 μιλούσα σε μια ημερίδα για το άγχος που βιώνουν τα άτομα με διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές και τα άτομα με νοητική υστέρηση, καθώς και για την επιθετικότητα και τους τρόπους αντιμετώπισής της. Ξεκίνησα την παρουσίαση λέγοντας ότι δυστυχώς στην Ελλάδα η συζήτηση δεν πρέπει να ξεκινήσει από το αν η εκπαίδευση είναι αναγκαία και από τους τρόπους διαχείρισης της επιθετικής συμπεριφοράς, αλλά από βασικούς όρους όπως φροντίδα, υποστήριξη, νοσηλεία και θεραπεία. Δουλεύοντας καθημερινά σε δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης τα τελευταία 9
χρόνια συνεχίζω να εκπλήσσομαι με το πόσο διαφορετικά μπορεί εγώ, ένας γονιός, ένας ασθενής και το κράτος να βλέπουμε τέτοιες έννοιες.

Δυστυχώς 17 μέρες μετά ήρθε στην δημοσιότητα το περιστατικό του αυτιστικού παιδιού στην Πάτρα για να επιβεβαιώσει το πόσο πίσω είμαστε σαν κοινωνία στις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας. Μπορείτε εδώ να διαβάσετε το σχετικό άρθρο. Ποια είναι λοιπόν η απάντηση του κράτους απέναντι σε ένα άτομο με αυτισμό σε μια δύσκολη στιγμή; Για τους μεγαλύτερους που θυμούνται την αποκάλυψη του σκανδάλου της Λέρου (1989) το περιστατικό σίγουρα φέρνει μνήμες της εποχής εκείνης. Για λόγους δεοντολογικούς οφείλω να παραθέσω και την επίσημη απάντηση του εν λόγω νοσοκομειακού ιδρύματος.

Δεν θέλω να σταθώ στο συγκεκριμένο περιστατικό, γιατί πιστεύω ότι είναι ένα από τα πολλά που συμβαίνουν καθημερινά, τόσο σε δημόσια ή ιδιωτικά νοσοκομειακά ιδρύματα όσο και εκεί που δεν φτάνει κανένας φωτογραφικός φακός και κανένας δημοσιογράφος, στα δωμάτια δηλαδή των παιδιών αυτών. Δε μπορώ όμως να μη σχολιάσω ότι το ελληνικό κράτος συστηματικά απαντά σε αυτούς που έχουν ανάγκη από την υποστήριξή του, είτε λέγονται απολυμένοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, σε αυτούς που προφανώς ζούνε μια δυσκολία, με βία και καταστολή.
Ας θυμηθούμε και τα δημοσιεύματα του Μαΐου 2013: «Αυτιστικός μαχαιρώνει 20 φορές 12χρονο παιδί». Δεν θα ξεχάσω τα λόγια της μητέρας ενός 17χρονου εφήβου με αυτισμό που βλέπω στο κέντρο να λέει «φοβάμαι τι θα γίνει στο σχολείο αύριο».
Η αλήθεια είναι ότι και εγώ φοβάμαι τις σκέψεις που δημιουργούν τα 2 αυτά περιστατικά. Από την μια έχουμε την επικινδυνότητα που συνδυάζεται με τον αυτισμό και από την άλλη τον ενδεδειγμένο τρόπο προστασίας μας από αυτούς τους επικίνδυνους.
Και σας ρωτάω λοιπόν:
  • Η δυσκολία ένταξης στις σχολικές διαδικασίες ενός παιδιού με αυτισμό είναι αποτέλεσμα της «αναπηρίας» του ή αποτέλεσμα μιας φοβικής αντιμετώπισης από τους συμμαθητές και από τους δασκάλους του;
  • Αν την επόμενη φορά που θα πάει στο νοσοκομείο ο 17χρονος από την Πάτρα σπάσει την αίθουσα αναμονής, θα το κάνει επειδή είναι κοινωνικά «ανάπηρος» και επιθετικός, ή γιατί τον μάθαμε ότι το νοσοκομείο είναι ένα μέρος φροντίδας που σε δένουν χειροπόδαρα για μέρες ολόκληρες;
  • Εσείς θα αφήσετε το παιδί σας να πλησιάσει το «περίεργο» παιδί που παίζει μόνο του στο πάρκο της γειτονίας σας;
  • Σε ποιόν θα διαμαρτυρηθείτε για την παρουσία ενός αυτιστικού παιδιού στον παιδικό σταθμό του δικού σας παιδιού; Στο ίδιο το παιδί, στους γονείς του, στους παιδαγωγούς, στη διεύθυνση του παιδικού, στην πρωτοβάθμια διεύθυνση, στο δήμαρχο, στον περιφερειάρχη, στο βουλευτή της περιοχής, στο υπουργείο;;;; (έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν). Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε;
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η κοινωνία μας έχει προχωρήσει και ότι είμαστε ανεκτικοί στην διαφορετικότητα, αλλά από την άλλη συνεχίζουμε να διατηρούμε και να δημιουργούμε στερεότυπα που κλείνουν εμάς στον εαυτό μας και τους «άλλους» σε ένα άλλο κόσμο.
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες για τις διαταραχές του αυτιστικού φάσματος αλλά νομίζω ότι η συζήτηση
πρέπει να αρχίσει από την αρχή. Να δούμε πως εμείς δημιουργούμε και καταδικάζουμε στην «αναπηρία» το διαφορετικό. Nα δούμε πώς οι δικοί μας φόβοι κλείνουν τις πόρτες και τις διόδους επικοινωνίας με το διαφορετικό.
Μετά μπορούμε να συζητήσουμε για ό,τι θέλετε…

Για τον μπαμπά μας!!!!

Χρόνια πολλά μπαμπάκα για την γιορτή σου! Πρώτα από όλα θέλουμε να σου πούμε ότι σε αγαπάμε πολύ πολύ!!!!!! Σε αγαπάμε γιατί μας δείχνεις το πόσο μας αγαπάς κάθε μέρα που περνάει. Σε αγαπάμε γιατί κάθε απόγευμα που είσαι στο σπίτι μας τρως και μας γαργαλάς, ενώ εμείς ξεκαρδιζόμαστε. Σε αγαπάμε γιατί μας συναρμολογείς όλα τα δύσκολα παιχνίδια. Σε αγαπάμε γιατί μας τραγουδάς. Σε αγαπάμε γιατί μας μαθαίνεις να χορεύουμε. Σε αγαπάμε γιατί κάνουμε μαζί όλα τα δύσκολα παζλ. Σε αγαπάμε γιατί πλατσουρίζεις μαζί μας όταν πάμε στην θάλασσα. Σε αγαπάμε γιατί ακόμη κι αν αργήσεις στην δουλειά, βιάζεσαι να έρθεις στο σπίτι για να προλάβεις να μας φιλήσεις λίγο πριν το νάνι μας. Σε αγαπάμε γιατί μας κάνεις αστείες φάτσες. Σε αγαπάμε γιατί παίζεις μαζί μας ζωάκια. Σε αγαπάμε γιατί παίζεις με τους φίλους μας. Σε αγαπάμε γιατί μας διαβάζεις. Σε αγαπάμε γιατί μας έμαθες να αγαπάμε τα βιβλιοπωλεία. Σε αγαπάμε γιατί…

Γονείς άλλης κοπής – Μήπως δεν είμαστε παρατηρητικοί;

Γράφει η Ελένη Τσάκωνα-Παπαδημητρίου Ψυχολόγος MSc Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Αναρωτιέμαι (;) αν έχει φτάσει η στιγμή εκείνη που προσπαθείτε να τιθασεύσετε το μικρό σας αγγελούδι και συνειδητοποιείτε:  α) πως σας αγνοεί επιδεικτικά και β)πως βρίσκεστε στα πρόθυρα εγκεφαλικού και δεν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας. Είμαστε γονείς άλλης κοπής. (Θα μιλήσω με γενικεύσεις- που προσπαθώ και έχω και επιστημονικό χρέος να μη χρησιμοποιώ-αλλά αν δεν το έκανα το κείμενο αυτό θα τελείωνε μαζί με την ιστορία του ανθρώπου). Μεγαλωμένοι στα χρόνια της μεταπολίτευσης, εφοδιασμένοι με επαρκή υλικά αγαθά, εφοδιασμένοι με αγάπη και φροντίδα από γεννήτορες ξεαγχωμένους που είχαν επιτέλους υλικά αγαθά και είχαν εφοδιαστεί με συγγράμματα της Μοντεσοριανής σχολής για την ανατροφή μας. Στις καλοκαιρινές διακοπές γινόταν η προετοιμασία μεταξύ αλάνας και του βασανιστικού «Χαρούμενες Διακοπές» για παιδιά που έχουν τελειώσει τη Χ δημοτικού, ώστε να γίνουμε ώριμοι ενήλικες που θα έχουμε πάρει αγάπη, θα γίνουμε βέβαια και οι περισσότεροι επιστήμονες…

Το χαμογελαστό μωρό μου

Τι να πω για το μωρό μου; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;Ο Άλκης… ένα πλασματάκι μοναδικό!  Ένα παιδάκι (μωράκι είναι στα μάτια μας) με προσωπικότητα και άποψη. Ένα καραγκιοζάκι όλο μουτσούνες, γκριμάτσες και τερτίπια. Διεκδικεί και δεν φοβάται να τα βάλει και με τους μεγαλύτερους για να πάρει αυτό που θέλει. Ευτυχώς δεν τσακώνεται, δεν σπρώχνει και δεν δαγκώνει (μια δύο φορές μόνο τον αδερφό του, κι αυτό μετά από καυγά, αν και του το άφησε το σημαδάκι για μέρες). Είναι τρυφερός, αγκαλίτσας, λατρεύει την σωματική επαφή και τα χαδάκια. Το καλύτερό του νανούρισμα είναι να πίνει το γάλα του και να μας κρατάει τα μαλλιά ή το μούσι του μπαμπά του. Όταν ξυπνάει την νύχτα κουτρουβαλάει στο πλευρό του αδερφού του για να πιάσει τα μαλλιά του και τον ξαναπαίρνει ο ύπνος. «Μαμά μου, μπαμπά μου, Λάη μου», φωνάζει κάθε που μας βλέπει και τρέχει…

error: Content is protected !!