Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Η γιαγιά

Από την ώρα που έγινα μάνα... δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα!
Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Από πολύ μικρά παιδιά, τα αδέρφια μου και εγώ ετοιμάζαμε μέρες πριν τα δώρα που θα της αγοράζαμε (συνήθως δεν είχαμε και αρκετά λεφτά), ως μαθήτρια λυκείου της αγόραζα ρούχα, για να είναι επιτέλους και αυτή όμορφη όπως της αξίζει, ως φοιτήτρια της έστελνα λουλούδια από το μακρινό Λονδίνο. Πάντοτε έλεγε πως δεν έπρεπε να χαλάμε τα λεφτά μας για αυτήν. Το κρυμμένο χαμόγελο όμως μαρτυρούσε πόσο ευτυχισμένη ένιωθε!

Από την ώρα που έγινα μάνα... δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα!
Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Όμως δεν είναι πια μαζί μας... Σήμερα όμως δεν θέλω να είμαι λυπημένη. Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσα ζήσαμε, ή μάλλον πόσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε μαζί της! Θέλω να την σκέφτομαι και να χαμογελώ!

Για αυτό αποφάσισα να σας γράψω για την άλλη μου "μαμά", την πεθερά μου! Όχι δεν θα αρχίσω να ξεκατινιάζομαι και να διαμαρτύρομαι, γιατί είμαι από εκείνες τις τυχερές νύφες που η πεθερά μου με αγαπάει. Και την αγαπώ και εγώ!


Η Σοφία λοιπόν, γνωστή στους φίλους και την οικογένειά της και ως Βόζω, κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια ως γιαγιά! Περήφανη γιαγιά του Άρη και του Άλκη! Είναι μια γυναίκα όλο χαμόγελα, αστεία, φιλική, τρυφερή, ναζιάρα (ναι, ναι, ναζιάρα, παρά τα 75+ χρόνια της), δυναμική, πεισματάρα, εργατική, αγχώδης, πολιτικοποιημένη, φεμινίστρια...

Είναι γνωστή για το επιχειρηματικό της μυαλό και για τις απίστευτες ιστορίες που αυτό έχει γεννήσει, για τους οικονομικούς όρους που ξέρει, άγνωστους στους περισσότερους από εμάς, της αρέσει να αφηγείται ιστορίες από το παρελθόν, κάνει όνειρα για τα παιδιά της (εσείς τον ξέρετε τον ιπτάμενο ραδιοναυτίλο;), είναι μασαλτζού (και αν δεν το ξέρεις αυτό, τότε έχεις να ακούσεις τις πιο απίστευτες ιστορίες!), δεν ξέρει ακριβώς να μαγειρεύει (δεν μπαίνει στην κουζίνα δίχως Παραδείση), φυσικά δεν πλέκει ούτε ράβει, δεν ασχολείται με την μόδα και την ομορφιά (άγνωστες λέξεις στην πράξη, παρότι είμαι σίγουρη πως σε μια θεωρητική συζήτηση για τα πρότυπα της μόδας και της ομορφιάς θα είχε πολλά να πει), της αρέσει ο κινηματογράφος και η κλασική μουσική...

Εγώ όμως θέλω να σταθώ σε δύο πράγματα: στο πώς αγαπάει τους δικούς της ανθρώπους και το πώς λατρεύει τα εγγόνια της! Η Σοφία προσφέρει απλόχερα αγκαλιές και φιλιά, χαιδεύει και μιλάει γλυκά, κλαίει από χαρά, παίζει με τα εγγονάκια της ακόμη και αν ξέρει πως κάθε σκύψιμο, κάθε γονάτισμα, θα την πονάει για αρκετή ώρα μετά, κάνει τον καλύτερο "λύκο" που έχω δει μέχρι σήμερα και τρέχει γύρω γύρω στο σπίτι κυνηγώντας τα μικρά μου γουρουνάκια! Η Σοφία είναι η γυναίκα που όταν πέθανε η μητέρα μου είπε: "Μα να φύγει αυτό το γλυκό πλάσμα έτσι ξαφνικά τόσο νέα; Εγώ έπρεπε να πεθάνω πρώτη!".

Αυτό είναι το Βοζέλι μας!
Η γιαγιά του Άρη και του Άλκη, η μαμά του Στάθη και της Γλαύκης, η πεθερά μου...
Χρόνια πολλά Βοζάκι μας!!!!!!! 

2 σχόλια:

  1. αχ, η Σοφία!!η καλύτερη διευθύντρια που είχα στα 35 χρόνια πορείας στην εκπαίδευση και μάλιστα σε δύσκολες εποχές!!Θυμάμαι, έγραφα το Πρακτικό, με ένα φλυτζάνι καφέ δίπλα, πέρασε ένας συνάδελφος ,έσπρωξε άθελά του και όλος ο καφές ..πάνω στο Πρακτικό!!Εγώ, στα πρόθυρα στου εγκεφαλικού, ιερά βιβλία γαρ εκείνη την εποχή, όπου σηκώνεται η Σοφία με τα χαρτομάντηλα στο χέρι, σκουπίζει τον καφέ και μου λέει"είδες , δεν έγινε τίποτα, πήρε και ωραίο χρώμα το χαρτί"!!!!!!!!τί να πρωτο θυμηθώ..να τη χαίρεστε και να την αγαπάτε!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να την χαίρεστε Μάγδα μου την πεθερούλα και γιαγιά σας!! Να σε χαίρονται και τα παιδάκια σου! Χρόνια πολλά μας για αύριο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή