Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Ένα υπέροχο 4χρονο!

Τον τελευταίο καιρό, κοιτάζω το μεγάλο μου παιδάκι και δεν μπορώ να πιστέψω πόσο έχει μεγαλώσει! Κάθε μέρα γίνεται όλο και περισσότερο ένα μεγάλο αγοράκι, γεμάτο ζωή, ενέργεια, εκπλήξεις... Αυτό όμως που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Το ξέρω, έχω ξαναγράψει για αυτό, με μια κάπως πιο αρνητική διάθεση... σήμερα όμως θέλω να σας πω για το παιδί που έχει έναν συναισθηματικό κόσμο τόσο πλούσιο, τόσο γεμάτο, που ενώ με συγκινεί αφάνταστα, καμιά φορά με τρομάζει.



Πριν μερικές εβδομάδες επιστρέφαμε κατά τις 8 και κάτι από ένα παιδικό πάρτυ. Μαμά, μπαμπάς στα μπροστινά καθίσματα, παιδάκια στα καρεκλάκια τους. Ο μικρούλης μας, ο Άλκης, δεν είχε κοιμηθεί το μεσημέρι και καθώς είχε κουραστεί από το τρέξιμο και το ξεσάλωμα του πάρτυ, άρχισε να γκρινιάζει από την ώρα που τον βάλαμε στην καρέκλα του. Ο Άρης, ως μεγάλος αδερφός, άρχισε να του μιλάει ήρεμα και να του εξηγεί πως πρέπει να καθόμαστε δεμένοι στο καρεκλάκι μας "για να είμαστε ασφαλείς". Ο μικρός τίποτα, κλάμα, μουρμούρα και πάλι κλάμα.

ΑΡΗΣ: "Ξέρεις μαμά, μάλλον θα νυστάζει. Θα του τραγουδήσω για να κοιμηθει"
ΜΑΜΑ: "Εντάξει Αρούλη μου, πες του εσύ το Φεγγαράκι, όπως του τραγουδάς πάντα" (κάθε φορά που ο Άλκης κλαίει ή γκρινιάζει, ο Άρης του τραγουδάει το "Φεγγαράκι μου λαμπρό" και ο μικρός ησυχάζει)

Κάπου εκεί λοιπόν, ο μεγάλος με ήρεμη και τρυφερή φωνούλα άρχισε το τραγούδι:

"Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό, να μαθαίνω γράμματα, γράμματα σπουδάγματα, του Θεού τα πράγματα... Μαμά, νομίζω πως θέλει κι άλλο τραγούδι (και πριν προλάβω να απαντήσω, συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, κάπως έτσι)... Είσαι ο αδερφούλης μου, μικρός και ζουληχτούλης μου, είσαι τόσο μαλακός, και σε αγαπώ πολύ, και πάντα θα είμαι δίπλα σου, εδώ για σένα για πάντα, γιατί είμαστε αδερφάκια, και κάνουμε πολλά παιχνίδια μαζί, και εγώ σε ψάχνω όταν λείπεις, και πάντα θα σε σκέφτομαι, και θα είμαι εδώ να σε φροντίζω, ότι θέλεις αγαπημένε αδερφούλη μου, που είσαι τόσο χαμογελαστός, που δεν μπορώ χωρίς εσένα, που θέλω να σε βλέπω συνέχεια, και η μαμά μας αγαπάει, και ο μπαμπάς μας αγαπάει, και εμείς δίνουμε πολύ αγάπη στους γονείς μας, γιατί σε λατρεύω, γιατί αδερφούλη μου είσαι ο καλύτερός μου φίλος....."

Περιττό να πω, ότι μαμά και μπαμπάς μόνο που δεν κλαίγανε στα μπροστινά καθίσματα!

Το Σάββατο που μας πέρασε ήταν μια δύσκολη μέρα, γεμάτη εντάσεις, αγωνίες, φωνές, εμβόλια, κλάματα, μια μέρα από αυτές που θέλεις να ξέχάσεις και να παραστήσεις ότι δεν την έζησες ποτέ... Το βράδυ, την ώρα που ετοίμαζα τον Άρη για ύπνο, ο καλός μου, μου είπε ότι με αγαπάει. Μου το λέει κάθε βράδυ, εκείνη την ώρα που κλείνουμε την μέρα που πέρασε, που φιλιώνουμε αν μαλώσαμε, που γελάμε αν περάσαμε καλά... Μόνο που αυτό το Σαββατόβραδο, είχε και άλλα να μου πει:

"Μαμά, σε αγαπάω, πολύ όμως, το ξέρεις, και είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου, η μαμά που με αγαπάει και εγώ σε λατρεύω, και να σου πω είσαι και η πιο όμορφη, λάμπεις όπως το φεγγάρι, μαμά άλλη σαν εσένα δεν υπάρχει, μαμά μου τα ξέρεις εσύ αυτά που σκέφτομαι; μαμά εγώ θέλω να σου μιλάω, και να είμαστε αγαπημένοι, και εσύ να είσαι τρυφερή όπως κάνεις όλη μέρα, και εγώ είμαι καμιά φορά τρελαμένος και δεν βλέπω την ομορφιά σου μαμά, που με φροντίζεις και με σκέφτεσαι, όλο όμορφα μιλάς και εγώ δεν θα θυμώνω αλλά θα είμαι εδώ και όταν χρειάζεσαι βοήθεια εγώ θα σε φροντίζω, πάντα θα σε φροντίζω και θα σε σκέφτομαι, γιατί σε αγαπάω..."



Περιττό να πω ότι η μαμά, μόνο που δεν έκλαιγε!

Αυτό είναι το μεγάλο μου αγόρι! Ένας όμορφος, τρυφερός, αγαπησιάρης, εκδηλωτικός, στοργικός άνθρωπος. Με κάνει περήφανη που αισθάνεται τόσα πράγματα και δεν διστάζει να τα πει. Ελπίζω και μεγαλώνοντας να αισθάνεται έτσι για τους ανθρώπους γύρω του, φίλους, οικογένεια, σύντροφο, και να μην φοβάται να το εκδηλώσει.

Φοβάμαι όμως μήπως πληγωθεί, μήπως βρεθεί σε μειονεκτική θέση επειδή είναι ευαίσθητος, μήπως ο κόσμος μας είναι πολύ σκληρός...

Δεν θα άλλαζα όμως τίποτα στον τρόπο που τον έχουμε μεγαλώσει με τον πατέρα του.

Μας κάνει περήφανους με κάθε ευκαιρία!

3 σχόλια:

  1. Είναι πράγματι υπέροχος! Να τους χαίρεσαι και τους δύο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειναι απιστευτος...η εικονα αυτου του παιδιου γεματου συναισθηματα καθρεφτιζει τη δικια σας εικονα ως γονεις...μπραβο σας χρειαζεται τετοια ατομα η κοινωνια μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι γλυκό παιδάκι! Μπράβο και σε εσάς!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή