Archive

Μάιος 2013

Browsing

Ένα υπέροχο 4χρονο!

Τον τελευταίο καιρό, κοιτάζω το μεγάλο μου παιδάκι και δεν μπορώ να πιστέψω πόσο έχει μεγαλώσει! Κάθε μέρα γίνεται όλο και περισσότερο ένα μεγάλο αγοράκι, γεμάτο ζωή, ενέργεια, εκπλήξεις. Αυτό όμως που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Το ξέρω, έχω ξαναγράψει για αυτό, με μια κάπως πιο αρνητική διάθεση. Σήμερα όμως θέλω να σας πω για το παιδί που έχει έναν συναισθηματικό κόσμο τόσο πλούσιο, τόσο γεμάτο, που ενώ με συγκινεί αφάνταστα, καμιά φορά με τρομάζει. Πριν μερικές εβδομάδες επιστρέφαμε κατά τις 8 και κάτι από ένα παιδικό πάρτυ. Μαμά, μπαμπάς στα μπροστινά καθίσματα, παιδάκια στα καρεκλάκια τους. Ο μικρούλης μας, ο Άλκης, δεν είχε κοιμηθεί το μεσημέρι και καθώς είχε κουραστεί από το τρέξιμο και το ξεσάλωμα του πάρτυ, άρχισε να γκρινιάζει από την ώρα που τον βάλαμε στην καρέκλα του. Ο Άρης, ως μεγάλος αδερφός, άρχισε να του μιλάει ήρεμα και να του εξηγεί πως…

12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Τι θα λέγατε αν σας ζητούσαν να κριθείτε μέσα σε 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα; Τι θα λέγατε αν σας ζητούσαν να κρίνετε την επιτυχία και την αποτυχία μέσα σε 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα;   Αυτός είναι ο χρόνος που έκανε την Βούλα Πατουλίδου Ολυμπιονίκη στην Βαρκελώνη το 1992. Τα τελευταία 100 μετρα σε μια σειρά αγώνων –προκριματικών – προπονήσεων –στερήσεων. Η προετοιμασία και οι κόποι χρόνων κρίθηκαν μέσα σε 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα. Βέβαια χρειάστηκε η θεαματική τούμπα της προπορευόμενης Αμερικανίδας Γκέιλ Ντίβερς στο τελευταίο εμπόδιο και η κακή απόδοση της κατόχου του παγκοσμίου ρεκόρ (12.21) Γιορντάνκα Ντόνκοβα από τη Βουλγαρία. Τι κοινό υπάρχει μεταξύ ενός τελικού 100 μέτρων μετ’ εμποδίων και των πανελληνίων εξετάσεων; Όπως συμβαίνει και στον πρωταθλητισμό, έτσι ζητάμε από τα «παιδιά» να μπουν, να τρέξουν και να κριθούν σε ένα αγώνα που δεν κρίνει αν είναι ικανοί αθλητές, που…

Σκυλίσια ζωή

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-ΘεραπεύωΌσοι με ξέρουν γνωρίζουν την αμφίθυμη σχέση που έχω με τον σκύλο μου. Τον αγαπάω, θέλω να περνάω χρόνο μαζί του, αλλά μου σπάει και τα νεύρα. Ειδικά τα βράδια που με ξυπνάει για να ανέβει στο κρεβάτι μου… θέλω να τον πνίξω. Το επόμενο πρωί λοιπόν καθόμαστε και μιλάμε. Του εξηγώ πού έκανε λάθος, γιατί δεν επιτρέπεται να ανεβαίνει στο κρεβάτι, τα όρια και τις υποχρεώσεις του και αυτός μου απαντά «ΓΑΒ». Η ίδια απάντηση πάντα, σε ότι κι αν του πω. «ΓΑΒ». Ο σκύλος μου είναι σοφός, ξέρει πώς να ζει την ζωή του και πώς να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που έρχονται. Δεν του αρέσει η μοιρολατρία, παίρνει την ζωή του στα… πόδια του και συνεχίζει. Πώς τα καταφέρνει; «ΓΑΒ»… Και εξηγώ.Τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και αφορούν είτε την προσωπική μας ζωή είτε γενικότερα την κοινωνία που ζούμε…

«Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!»

Κυριακή 19 Μαΐου 2013, ώρα 10:15 «Άρη μου, τώρα θα κλείσουμε την τηλεόραση για να ετοιμαστούμε! Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου, θυμάσαι;» «ΘΕΛΩ DVD, ΣΟΥ ΕΙΠΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ!!!!!!» «Καλό μου μην φωνάζεις, βλέπουμε μια ώρα τώρα DVD. Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου να παίξετε!» «ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΣ!!!!!!» «Άρη μου, σε ακούω και προσπαθώ να σου πω….» «ΟΧΙ, ΟΧΙ… ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!!!!!!!!!» Κάπου εκεί έπαθα το σοκ…!Όπως όλα τα παιδάκια, έχει και το δικό μου τα ξεσπάσματά του, τα νεύρα του, τους θυμούς του, αλλά ποτέ έτσι. Αυτό ήταν καινούριο… Δεν μίλησα και προσπάθησα να συγκρατηθώ, να μην φωνάξω, να μην κλάψω, να μην ακυρώσω την έξοδό μας και κάτσω απλώς θυμωμένη μαζί του στο σπίτι. Δεν πέρασαν 5 λεπτά και ήρθε, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου είπε: «Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!!». Και κάπου εκεί προσπάθησε να μου εξηγήσει…

Η γιαγιά

Από την ώρα που έγινα μάνα… δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα! Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Από πολύ μικρά παιδιά, τα αδέρφια μου και εγώ ετοιμάζαμε μέρες πριν τα δώρα που θα της αγοράζαμε (συνήθως δεν είχαμε και αρκετά λεφτά), ως μαθήτρια λυκείου της αγόραζα ρούχα, για να είναι επιτέλους και αυτή όμορφη όπως της αξίζει, ως φοιτήτρια της έστελνα λουλούδια από το μακρινό Λονδίνο. Πάντοτε έλεγε πως δεν έπρεπε να χαλάμε τα λεφτά μας για αυτήν. Το κρυμμένο χαμόγελο όμως μαρτυρούσε πόσο ευτυχισμένη ένιωθε! Από την ώρα που έγινα μάνα… δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα! Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Όμως δεν είναι πια μαζί μας… Σήμερα όμως δεν θέλω να είμαι λυπημένη. Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσα ζήσαμε, ή μάλλον πόσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε μαζί της! Θέλω να την σκέφτομαι και να χαμογελώ! Για αυτό…

error: Content is protected !!