Σάββατο, 13 Απριλίου 2013

365 ημέρες αγκαλιές

Μια άσχημη μέρα στην δουλειά και μετά τα παιδιά μου...
Γύρισα στο σπίτι απογοητευμένη.
Πού πάνε οι προσπάθειές μας; Ποιός τις εκτιμά; Υπάρχουν λοιπόν και πονηροί συνάδελφοι; Έχει νόημα να προσπαθούμε έτσι όπως μας έχουν κάνει;
Και τότε είδα τα μάτια του Άρη! (Έχουμε μια μικρή ιεροτελεστία κάθε μεσημέρι που τον παίρνω από το σχολικό. Εγώ τον έχω αγκαλιά, αυτός κάνει τον κοιμισμένο και ξαφνικά πετάγεται και μου τραγουδάει "Το πρωί στο σταθμό μου πηγαίνω, τις ράγες μου κοιτώ, και το σφύριγμα όταν ακούω, μ' αγάπη το τρένο κοιτώ!..." -από το Τρένο των δεινοσαύρων). Είδα τα ματάκια του καθώς τραγουδούσε να λάμπουν! Γυρίσαμε στο σπίτι και εκεί ο μικρούλης μου ο Άλκης έτρεξε στην αγκαλιά μου. "Μαμά, μαμά" λέει και αστράφτει! Τι να κάνω, αφού είναι τα αστεράκια μου! Αποφασίσαμε να φάμε σουβλάκια (ο Άρης νηστικός αφού είχαν φασολάδα στο σχολείο, εγώ είχα σούπα που δεν ήθελαν ούτε να την δοκιμάσουν, το επιτρέπει και η δίαιτα, άντε είπα, να πάνε κάτω τα φαρμάκια!). Αφού φάγαμε, είπαμε να δούμε και ταινιούλα. Και τότε είδα τα μωρά μου να αγκαλιάζονται, να χαϊδευουν ο ένας τα μαλλιά του άλλου και να χαμογελάνε ο ένας στον άλλο με βλέματα όλο αγάπη.
Λοιπόν, τότε το αποφάσισα! Σαν τις αγκαλιές τους, σαν την αγάπη τους, σαν την ηρεμία που μου προσφέρουν, σαν αυτήν την άνευ όρων αγάπη, δεν υπάρχει τίποτα! Τίποτα! Αυτό που χρειαζόμουν ήταν η αγκαλιά τους, να την βλέπω κάθε μέρα, για να μου θυμίζει πως για μένα, όλα τα άλλα είναι πολύ λίγα.
Χρειαζόμουν 365 αγκαλιές! Ένα project που θα κρατούσε ένα χρόνο. Ένα χρόνο από την ζωή τους γεμάτο αγάπη και τρυφερότητα! Και όλο αυτό θέλω να το αποτυπώσω σε μερικές φωτογραφίες!

Νο1 - 13 Απριλίου 2013 (καλή αρχή!)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου