Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Ο φόβος του πέους

Είσαι γυναίκα. Είσαι κόρη, αδερφή, ανιψιά, ξαδέρφη, μαθήτρια, φίλη, επαγγελματίας, σύντροφος, σύζυγος... και ξαφνικά μαθαίνεις ότι είσαι έγκυος. Συνειδητοποιείς λοιπόν ότι τώρα θα γίνεις και μητέρα. Μητέρα τίνος; Ενός αγοριού ή ενός κοριτσιού; 
Όταν έμεινα έγκυος δεν σκέφτηκα καν αν ήθελα αγόρι ή κορίτσι. Ήθελα κορίτσι και ήταν και περίπου αυτονόητο. Αγόρι; Πώς θα μεγάλωνα ένα αγόρι; Εδώ καμιά φορά πασχίζουμε να καταλάβουμε τον ενήλικα σύντροφό μας, ένα παιδί... δύσκολο. Πώς θα το καθάριζα, πώς θα το μεγάλωνα, πώς θα του μιλούσα για τα δύσκολα θέματα; 'Οχι, όχι, ένα κοριτσάκι θα ήταν εύκολο, γιατί και εγώ ένα κοριτσάκι ήμουν, μέχρι που έγινα μητέρα... Μητέρα ενός αγοριού!
Όταν γεννήθηκε ο Άρης, φυσικά, η χαρά μου δεν περιγράφεται. Τον κράτησα στην αγκαλιά μου, σαν να μην είχε φύλο, ήταν απλώς το παιδάκι μου. Βγήκαμε από το μαιευτήριο και την επόμενη μέρα μας επισκέφθηκε η παιδίατρός μας. Όλα καλά, μέχρι που φτάσαμε στην καθαριότητα. "Θα του κατεβάζετε το πουλάκι, μέχρι εκεί που πάει, καθημερινά, σε κάθε πλύσιμο για να μην έχουμε προβλήματα". Δεν τρόμαξα, δεν ντράπηκα, δεν σοκαρίστηκα, δεν είμαι σεμνότυφη, απλώς αναρωτήθηκα "Πώς το κάνεις αυτό; Κι αν το πληγώσω;". Ο άντρας μου γέλασε, του φάνηκα μάλλον αστεία.
Φυσικά, όλα έγιναν όπως έπρεπε, καθημερινά, με σχολαστικότητα και δίχως ίχνος αμφιβολίας αν το κάνουμε σωστά. Μέχρι την πρώτη στύση, που πάλι στην δόλια μάνα έτυχε όταν τον καθάριζε. Με, ομολογουμένως, λίγο πανικό σταμάτησα το τελετουργικό της καθαριότητας και σκέφτηκα "Αχ βρε καημένη μανούλα. Εσύ να προσφέρεις στο παιδί σου την πρώτη του στύση! Είναι σωστό τώρα αυτό;". Διάβασα, διάβασα και δέχτηκα ότι δεν σημαίνει και κάτι... (η βιβλιογραφία πάντως λέει ότι σίγουρα θα έχει τύχει σε όλες τις μαμάδες αγοριών). Ανακούφιση!
Αυτό το άγνωστο πεδίο, η αγωνία αν τα κάνεις καλά, πέρασε... λέμε τώρα, γιατί πρόσφατα αντιμετωπίσαμε μια ελαφριά περίπτωση φίμωσης με το δεύτερο αγοράκι μας (φαίνεται πως η λαχτάρα για κορίτσι, δεν...). Όλα ξεκίνησαν πριν μερικούς μήνες όταν παρατηρήσαμε ότι δεν φαινόταν καλά η βάλανος του πέους. Ρωτήσαμε την παιδίατρό μας,αυτή την άγια γυναίκα που τόσες μα τόσες φορές μας έχει γλιτώσει από τα χειρότερα, και μας είπε πως είναι σύνηθες (και αυτό) και μέχρι να γίνει 2,5-3 ετών δεν κάνουμε κάτι, παρά την συνηθισμένη και χωρίς υστερίες καθαριότητα. Την προηγούμενη εβδομάδα όμως, ενώ μας ήρθε για ένα εμβόλιο, εεεε! μας πείραξε το πιπί μας (που λέει και ο μεγάλος, που σοκαρίστηκε το καημένο) και κάπου εκεί σοκαρίστηκε και η μαμά . Ο πόνος, το ουρλιαχτό, το σμήγμα (συγνώμη για τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, αλλά πρέπει να το ξέρουν όσοι μπορεί να το ζήσουν), το αίμα, ήταν φοβερό. Το μωράκι ακόμη κάνει αγωγή, αφού έπρεπε να το καθαρίζουμε με χαμομήλι κάθε 2 ώρες για 5 μέρες, αφού πήρε 5 μέρες αντιβίωση, 3 μέρες παυσίπονα και 7 μέρες αλοιφή! Το καημενάκι προχωρούσε στο σπίτι ουρλιάζοντας κάθε φορά που έκανε τσίσα του, λέγοντας παραπονεμένα "Μούι, μούι", δηλαδή "Πονάει, πονάει"!
Ο φόβος του πέους επανήλθε, για να ηττηθεί όμως πανηγυρικά. Γιατί η μαμά, αυτός ο νέος ρόλος που έχω πλέον κατακτήσει εδώ και μερικά χρόνια, δεν το βάζει κάτω. Κάθε μέρα και μια νέα περιπέτεια. Με αγόρια; Ναι, με αγόρια. Τρία συγκεκριμένα. Το κάθενα με τα θέματά του. Έχω αρκετή αγάπη για όλους... και αρκετή υπομονή...

Θα βρείτε εδώ περισσότερες λεπτομέρειες για την φίμωση στα αγόρια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου