Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Οι περιπέτειες των ιώσεων

Η εβδομάδα μας ξεκίνησε τόσο όμορφα! Είχαμε τα γενέθλια του Αρούλη (φέτος τον γιορτάσαμε με 2 πάρτι -είχε κέφια η μαμά!), ανοίξαμε τα δώρα μας, στείλαμε τούρτα στο σχολείο, παίξαμε με όλους τους φίλους μας, μετρούσαμε τις μέρες αντίστροφα κτλ κτλ, αλλά από την Κυριακή μας πήρε η κάτω βόλτα...


Πρώτο θύμα, ο μικρός Άλκης. Διάρροια, 4 φορές σε μια ώρα, από την Κυριακή το πρωί! Αυτό το μωρό βέβαια δεν παραπονιέται ποτέ! Μα ποτέ! Κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι τρέχοντας, σαν να μην το πονούσε τίποτα. Άσε που δεν τον παίρνεις και είδηση, γιατί δεν κάθεται σε ένα σημείο! Τρέχει, όλο τρέχει... Την Δευτέρα πήγα στην δουλειά, γύρισα κανονικά στο σπίτι μου, και κάπου εκεί ξεκίνησαν οι εμετοί. Την Τρίτη είχε έρθει η σειρά του μπαμπά και την Τετάρτη το απόγευμα του Άρη...

Δεν χρειάζεται να περιγράψω την κούραση, την αϋπνία, την αδυναμία. Από την άλλη λέω "Μην μιλάς Μάγδα!!! Τα ξέχασες τα βάσανα των δύο προηγούμενων ετών; Ο μεγάλος φέτος δεν έχει αρρωστήσει ΚΑΘΟΛΟΥ και αυτό είναι απλά πρωτάκουστο και υπέροχο (για τον μικρό δεν λέω τίποτα, αυτό το καημένο δίνει την εντύπωση ότι δεν το ρίχνει τίποτα, είναι δυνατός, για την ώρα τουλάχιστον, κάτι μυξούλες, λίγο βήχα... αυτά!).


Το μεγάλο το παιδάκι μου όμως έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ από τις ιώσεις. Η πρώτη χρονιά στο σχολείο, στον παιδικό σταθμό δηλαδή, ήταν φρικτή! Νόμιζα πως θηλάζοντας το μωρό μου 16 μήνες, προστατεύοντάς το από αρνητικούς εξωτερικούς παράγοντες, φροντίζοντας την διατροφή του, πηγαίνοντάς τον στο κολυμβητήριο, είχα δημιουργήσει τις ιδανικές προϋποθέσεις για την υγεία του. Το πρώτο σοκ ήρθε, μετά την περίοδο προσαρμογής, όταν πήγε στο σχολείο 4 ημέρες και στη συνέχεια έμεινε στο σπίτι 2 εβδομάδες. Δεν είναι τίποτα, είπα, θα συνέλθει και όλα καλά. Πήγαμε ξανά στο σχολείο, 3 μέρες αυτήν την φορά και στη συνέχεια λείψαμε 10! Και, για να μην τα πολυλογώ, όλη μα όλη η χρονιά πήγε έτσι! Μέχρι τον Μάιο! Και όλες οι ιώσεις τον χτυπούσαν στο αναπνευστικό του. Φτάσαμε στο νοσοκομείο πάρα πολλές φορές, με πυρετό, δύσπνοια, για οξυγόνο (;), για εισαγωγή (;), για εξετάσεις (αίματος, ακτινογραφίες), για να δούμε ποια τιμή ήταν πεσμένη αυτή τη φορά (;)... Και φυσικά, μας χορηγήθηκε από την γιατρό μας το γνωστό, από ότι έμαθα μετά, φάρμακο σε σκόνη, που τον βοήθησε πάρα πολύ, τουλάχιστον στις δύσπνοιες, στις πνευμονίες...
Η δεύτερη χρονιά στον παιδικό, σαφώς καλύτερη από την πρώτη, αλλά φτάσαμε και μια φορά στο νοσοκομείο, με το παιδί σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από την δύσπνοια!

Έτσι η φετινή γαστρεντερίτιδα μοιάζει ένα τίποτα. Αλλά βρε παιδί μου, εγώ ακόμη αναρωτιέμαι, πόσο κοντή είναι η μνήμη των γονιών; Γιατί αυτά δεν μου τα είχε πει κανένας; Γιατί ξαφνικά όταν το παιδί άρχισε να αρρωσταίνει και εγώ αισθανόμουνα ότι τα έκανα όλα λάθος, τότε μόνο βγήκαν μερικοί να πουν "Καλά, πρώτη χρονιά σταθμό, τι περίμενες εσύ; Εμείς...". Ενώ βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που δεν σχολιάζουν τίποτα, λες και αυτό είναι ένας ακόμη διαγωνισμός για το ποιός έχει το πιο γερό παιδί, το λιγότερο αρρωστιάρικο. Γιατί όλα τα αρνητικά ξεχνιούνται τόσο εύκολα; Και εσύ, το ψάρι, που τρέμεις που αφήνεις το μωρό σου στα χέρια κάποιου άλλου, γεμίζεις με ενοχές γιατί το αρρωσταίνεις κιόλας.



Είναι το παράπονό μου αυτό και η υπόσχεσή μου προς όλες τις φίλες μου που δεν έχουν κάνει ακόμη παιδιά: η μητρότητα είναι το πιο υπέροχο πράγμα που έχω προκαλέσει στον εαυτό μου (δεν φταίνε τα μωρά μου που κουράζομαι, που..., που..., που...). Ο δρόμος όμως προς την μητρότητα, αλλά και η διαδρομή στη συνέχεια, έχει πολλές δυσκολίες και όσο πιο σύντομα τις αναγνωρίσουμε και τολμήσουμε να τις εκφράσουμε, τόσο καλύτερα και πιο ψύχραιμα θα τις αντιμετωπίσουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου