Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ημερολόγια για το 2014

Ένας ακόμη χρόνος πέρασε! Πολλές οι σκέψεις, οι εικόνες, οι ιδέες, τα όνειρα...

Ο Δεκέμβρης ήταν, για μένα τουλάχιστον, ένας περίεργος μήνας. Θέλησα να στίψω λίγο το μυαλό μου, να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, να χαλαρώσω, να απέχω (ακόμη και απο εδώ, από αυτήν την διαδικτυακή γωνίτσα που τόσο αγαπώ, απουσίασα)... Δεν ξέρω τι κατάφερα. Θα το δείξει η καινούρια χρονιά.



Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Το χαμένο κλειδί…

Γράφει ο
Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω

Στο δρόμο κάτω από ένα φανάρι, ένας μεθυσμένος ψάχνει το πεζοδρόμιο. Ένας αστυνομικός που περνάει τον ρωτάει για το αντικείμενο των ερευνών του. "Έχασα το κλειδί μου" του απαντάει ο μεθυσμένος. Και αρχίζουν να ψάχνουν παρέα. Λίγο αργότερα ο αστυνόμος ρωτάει: "Μα είστε σίγουρος ότι χάσατε εδώ το κλειδί σας;" και η απάντηση λογικότατη "Όχι, μου έπεσε πιο κάτω, προς τα εκεί, αλλά εκεί είναι σκοτεινά". (Από το βιβλίο “ Φτιάξε την δυστυχία μόνος σου” Paul Watzlawick).

Παράλογο θα σκεφτείτε. Συμφωνώ αλλά σας προτρέπω να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να σκεφτείτε πόσες φορές έχετε βρεθεί και εσείς στη δυσάρεστη θέση του μεθυσμένου της ιστορίας μας. Πόσες φορές ξέρατε ότι αυτό που κάνετε δεν θα σας δώσει την λύση στους προβληματισμούς σας, αλλά είπατε να του δώσετε μια ακόμα ευκαιρία;


Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

28 μικρές και μεγάλες δραστηριότητες για τον Δεκέμβριο

Κάθε χρόνο τα ίδια. Περιμένω τα Χριστούγεννα πώς και πώς. Σαν μικρό παιδί.
Και τώρα που έχω και δύο αγοράκια με την ίδια ανυπομονησία, μάλλον έχω γίνει χειρότερη.
Πώς θα περάσετε λοιπόν τον πιο φωτεινό, τον πιο λαμπερό, τον πιο στολισμένο μήνα του χρόνου;



Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Φτιάχνουμε Χριστουγεννιάτικες κάρτες

Χθες το απόγευμα, μάλλον με μια μικρή καθυστέρηση, ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τις κάρτες που θα στείλουμε σε φίλους και συγγενείς.

Κάθε χρόνο αγοράζουμε κάρτες Unicef. Φέτος όμως αποφασίσαμε να φτιάξουμε τις δικές μας, χρησιμοποιώντας χοντρό λευκό χαρτί Α4, διαφορετικά χρώματα τσόχας (καταπληκτική, πολύ μαλακή τσόχα που αγόρασα από το Craftaholic) και κόλλα Ατλακόλ (μπορείτε να χρησιμοποιήσετε εναλλακτικά και μια απλή κόλλα, αρκεί να κρατάει σταθερή την τσόχα). Χρειάζεται λίγος χρόνος για την προετοιμασία, να κόψετε δηλαδή την τσόχα στις διαστάσεις που θέλετε (χρησιμοποιήστε μια μεζούρα αν θέλετε να είστε απολύτως ακριβείς), ελάχιστος χρόνος για την κατασκευή και μια μικρή αναμονή για να στεγνώσει η κόλλα.



Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ήμουν έτοιμη να γίνω μάνα;

Υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι ότι ο χρόνος δεν είναι αρκετός.

Δεν είναι αρκετός για να ευχαριστηθώ τα παιδιά μου, να παίξω μαζί τους, να τους διαβάσω ένα ακόμη παραμύθι, να τα πάω μια βόλτα, να βρεθούμε με έναν φίλο για παιχνίδι. Δεν είναι αρκετός για μένα. Ο προσωπικός χρόνος δείχνει να μην υπάρχει καν, τα ενδιαφέροντά μου έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ενώ οι δουλειές του σπιτιού είναι σχεδόν πάντα πίσω. Η ζωή του ζευγαριού ακολουθεί άλλους ρυθμούς. Η βοήθεια από τρίτους δεν είναι ακριβώς κομμάτι της καθημερινότητάς μας (αν και δεν ξέρω τι θα έκανα μέχρι σήμερα, αν δεν είχα αυτόν τον άγγελο, την μαγική θεία, την αδερφή μου, που μου έχει προσφέρει τόσο από τον χρόνο της για να με βοηθήσει).

Όλα ξεκίνησαν από το πρώτο ακόμη παιδί, που ως νέοι γονείς, αγχωμένοι και βυθισμένοι στην άγνοια, αφήσαμε τα πάντα πίσω για να τα καταφέρουμε στον καινούριο μας ρόλο. Από την ώρα που τα παιδιά έγιναν δύο φυσικά και τα πράγματα έγιναν λίγο πιο δύσκολα.

Παρόλα αυτά, δύο χρόνια μετά τον ερχομό του Άλκη, τα πράγματα φαίνεται πως γίνονται λίγο πιο εύκολα. Τα παιδιά είναι πια αρκετά μεγάλα για να συνυπάρχουν σε έναν χώρο και να επικοινωνούν, να παίζουν μαζί και να περνάνε καλά. Η μαμά επίσης έχει αναπτύξει δεξιότητες που τις λύνουν τα χέρια, έχει βρει τρόπους να διατηρεί τις ισορροπίες και να γίνεται όλο και πιο ευρηματική!

Μπορώ πια με ευκολία να κρατήσω στην αγκαλιά μου δύο αγοράκια (18 και 12 κιλά το καθένα). Καταφέρνω να κάνω πολλές δουλειές με ένα χέρι, καθώς το άλλο μπορεί να είναι απασχολήμένο με ένα παιδί. Μπορώ να ισορροπήσω τον Άλκη στο πόδι μου, ενώ την ίδια ώρα του δίνω το γάλα του με το ένα χέρι και βάζω τα παπούτσια του Άρη με το άλλο. Αν και μπορεί να ακούγομαι τρομακτική, τα αυτιά μου δεν κοιμούνται ποτέ, λειτουργούν ακόμη και την ώρα που κοιμάμαι, ακόμη και όταν έχω την πλάτη μου γυρισμένη στα παιδιά (ο Άρης συχνά αναρωτιέται αν έχω μάτια και στην πλάτη "είσαι μαμά τερατάκι, με μάτια στην πλάτη;"). Αν και πάντα κάτι χρειάζονται, καταφέρνω και τους το προσφέρω την ώρα που το ζητάνε, πολλές φορές βρίσκομαι εκεί πριν καν διατυπωθεί το αίτημα.

Κάποιες φορές όμως ένα μικροπραγματάκι θα στραβώσει.


Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Να θυμηθώ να σταματήσω να σκέφτομαι!

Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα: σκέφτομαι πολύ! Σκέφτομαι πολύ και περίπου για τα πάντα.

Για μένα, για τα παιδιά, για τον άντρα μου, για τα αδέρφια μου, για την γάτα μας, για την δουλειά, για το σχολείο των παιδιών, για την ελληνική πραγματικότητα που με πνίγει, για τους φίλους μου στην Αθήνα, για τους φίλους που έχω αφήσει στην Αγγλία, για την εβδομάδα που έρχεται, για το ημερολόγιο που θα κρατάω το 2014, για τα ρούχα μου που δεν μου κάνουν πια, για τον γιατρό που ακόμη δεν έχω πάει, για την έλειψη άασκησης στην ζωή μου, για τα όσα θα ήθελα να κάνω και δεν προλαβαίνω, για το σπίτι μου και πόσο διαφορετικό είναι μετά τον ερχομό των παιδιών...

Σκέφτομαι και αναλύω και προβληματίζομαι και... όλο αυτό με κάνει... ουφφφφ... με κουράζει... με αγχώνει... αισθάνομαι ότι τρέχω, τρέχω... και πού πηγαίνω τελικά; Ακόμη και τα πιο θετικά πράγματα, αν τα σκεφτούμε για πολύ ώρα, χάνουν αυτό το αυθόρμητο, το χαλαρό, το ξεκούραστο που τα χαρακτηρίζει. Η υπερανάλυση μπορεί στην στιγμή να καταστρέψει ακόμη και τις πιο ευχάριστες στιγμές!


Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Ο παντογνώστης

Πρόσφατα παρακολουθούσα μια συζήτηση στο Facebook με αφορμή ένα δυσάρεστο περιστατικό που συνέβη σε μια μητέρα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Πρέπει όμως να σας πω ότι η κριτική που δέχθηκε από κάποιες μαμάδες ήταν δριμύτατη, γράφτηκαν σχόλια που την καθιστούσαν υπέυθυνη για τα όσα είχαν γίνει με τα παιδιά της και φυσικά οι συμβουλές από γυναίκες που δεν βιώνουν καν την ίδια καθημερινότητα έρεαν αφθονες.

Με την ίδια ευκολία βέβαια συγγενείς, φίλοι, ακόμη και άνθρωποι που τους γνωρίζω ελάχιστα ή και καθόλου κάνουν το ίδιο και σε μένα (είμαι σίγουρη πως έχει συμβεί και σε εσάς). Κάπου στην πορεία, όλοι όσοι υπήρξαν γονείς μικρών παιδιών, ακόμη κι αν έχουν περάσει 30-40 χρόνια από τότε, ακόμη και κάποιοι που δεν έχουν ακόμη αποκτήσει δικά τους παιδιά, έχουν άποψη για το πώς μεγαλώνεις εσύ το παιδί σου, τι το ταϊζεις, τι κάνεις ή τι δεν κάνεις που θα έπρεπε να το κάνεις, τι του φοράς, πώς το κοιμίζεις, γιατί το πας ή δεν το πας στον παιδικό, σου εξηγούν γιατί δαγκώνει, σου προτείνουν την παιδαγωγική τους μέθοδο ως την μόνη δοκιμασμένη και πετυχημένη κτλ κτλ. Κάπου στην πορεία, κάποιοι, χάσανε την ικανότητα να ακούνε... Χάσανε την ικανότητα να είναι φίλοι, να συμπαραστέκονται στην νέα μητέρα, που δεν θέλει συμβουλές, δεν θέλει γιατροσόφια, ξέρει πώς θέλει να μεγαλώσει το παιδί της, απλά έχει ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον που έχει βρεθεί στην θέση της, έχει κάνει τις ίδιες σκέψεις, έχει κλάψει από την αγωνία, έχει ξενυχτίσει...

Μην πτοείστε! Οι παντογνώστες υπάρχουν παντού, ζουν ανάμεσά μας.
Ευτυχώς για εμάς μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε και φυσικά να τους αντιμετωπίσουμε!


Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

25 έξυπνοι τρόποι για να εξοικονομήσουμε χρήματα

Οικονομική κρίση. Δύο λέξεις που βρίσκονται στα χείλη όλων μας εδώ και μερικά χρόνια. Η ζωή μας αναμφίβολα είναι διαφορετική. Έχουμε κόψει πολλά και σίγουρα θα κόψουμε ακόμη περισσότερα.

Σκέφτηκα λοιπόν μερικούς τρόπους για να εξοικονομήσουμε χρήματα, πράγματα που μπορούμε να κάνουμε χωρίς να μας στοιχίζουν μια μικρή περιουσία:


Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Ο μονόδρομος των γιατί...

 

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω

Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία ψάχνει συνεχώς για απαντήσεις. Το google search έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Εκεί αναζητούμε και βρίσκουμε απαντήσεις ακόμη και για τα πιο απίθανα πράγματα. Γνώμη μου είναι πως η ζωή μας θα συνεχίζονταν κανονικά, ακόμα και αν δεν ξέραμε γιατί «οι τυφώνες έχουν γυναικεία ονόματα» ή γιατί «οι τενίστες τρώνε μπανάνα».

Τι γίνεται όμως με τα πιο απλά, τα πιο καθημερινά γιατί; Πολλοί από τους ανθρώπους που επισκέπτονται το κέντρο μας ρωτούν γιατί νιώθουν έτσι; Γιατί νιώθουν λυπημένοι, γιατί νιώθουν φόβο…;

Οι γονείς συχνά αναρωτιούνται γιατί το ένα τους παιδί είναι ήσυχο ενώ το άλλο είναι ίδιος ο Βελζεβούλ μετενσαρκωμένος σε μικρό τετράχρονο. Γιατί το παιδί κλαίει; Γιατί χτυπάει ή δαγκώνει άλλα παιδιά, ή γιατί κάθεται και το δαγκώνουν; Γιατί ο άνδρας μου δεν κάνει τίποτα και κάθεται στον καναπέ; Γιατί η γυναίκα μου γκρινιάζει όλη την ώρα; Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί…



Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Ο βραδινός επισκέπτης...

Εδώ και λίγο καιρό δίνουμε μια μικρή "μάχη" με τον μεγάλο μου γιο. Περίπου κάθε βράδυ εδώ και 2-3 μήνες, έρχεται στο κρεβάτι μας μέσα στη νύχτα και αν δεν δεχθεί να επιστρέψει στο κρεβάτι του, καταλήγω εγώ στο δικό του.

Κράτησα το πρώτο μου παιδάκι 6 μήνες δίπλα μου, στην καλαθούνα του και το δεύτερο 9. Στη συνέχεια πήγαν στην κούνια τους και έμειναν εκεί μέχρι που τα ίδια μου έδειξαν ότι θέλουν να πάνε σε άλλο κρεβάτι. Έτσι ο μεγάλος κοιμάται από 2,5 χρονών σε μονό κρεβάτι. Και όταν λέμε κοιμάται... χαλασμός να γίνεται δίπλα του αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτε! Ο μικρός από την άλλη με το που έκλεισε τον χρόνο και μετά από αρκετά ξενύχτια και γκρίνιες μέσα στην νύχτα, γιατί δεν του άρεσε καθόλου η κούνια, πήγε στο δικό του μονό κρεβάτι και άρχισε να κοιμάται δίχως διακοπή. Έχουμε αποφασίσει με τον άντρα μου πως το υπνοδωμάτιό μας είναι το άβατο, ο δικός μας χώρος, δεν έχει παιχνίδια, ρουχαλάκια, πάνες κτλ κτλ. Φυσικά όταν αρρωσταίνουν και θέλουν να κοιμηθούν μαζί μας έρχονται στο κρεβάτι μας. Kάθε φορά που θα κλάψουν μέσα στη νύχτα είμαι δίπλα τους.Και δύο και τρεις και δέκα φορές θα σηκωθώ αν χρειαστεί. Πηγαίνω όμως εγώ στο κρεβάτι τους, ξαπλώνω δίπλα τους μέχρι να ξανακοιμηθούν, πολλές φορές και μέχρι το επόμενο πρωί.



Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Η αντίστροφη μέτρηση για τις γιορτές ξεκίνησε!

Με αφορμή έναν πίνακα επιβράβευσης (θα σας γράψω για αυτό κάποια άλλη στιγμή) ξεκινήσαμε να μετράμε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά!

Μεγάλος ενθουσιασμός!!!! Από το Σάββατο μετράμε μέρες.

Ο πίνακάς μας είναι πολύ απλός. Θα χρειαστείτε: ένα φύλλο χαρτί Α3, χάρακα, στυλό και αυτοκόλλητα. Η ιδέα είναι να σημειώνουμε εμφανώς, με ένα αυτοκόλλητο, τις ημέρες που κάτι κάνουμε, να υπολογίζουμε τα Σαββατοκύριακα, πότε έχουμε σχολείο, δραστηριότητες, τις μέρες που θα βρεθούμε με φίλους, για να καταλήξουν όλα στις μέρες των γιορτών. Δική μας προσθήκη στον πίνακα, είναι ένα αυτοκόλητο για τις μέρες που κοιμηθήκαμε στο κρεβάτι μας μέχρι το πρωί (άλλη μεγάλη ιστορία).


Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Όταν η επιβεβαίωση έρχεται από τα παιδιά μας!

Καλημέρα, καλημέρα!

Καταρχήν καλό μήνα σε όλους μας. Για μένα ο μήνας αυτός ξεκινάει με λίγη κούραση, λίγη αυπνία, ένα τσακ αγωνίας και πολλή πολλή χαρά...

Από χθες κοιτάζω τον μικρούλη μου, τον Άλκη μου και χαμογελάω! Γιατί μεγάλωσε, μεγάλωσε και πια μιλάει τόσο καθαρά, επικοινωνεί μαζί μας και εκφράζεται.

Ας τα πάρω από την αρχή όμως...

Η Πέμπτη είναι για εμάς μέρα κολύμβησης. Μαμά και Άλκης λοιπόν κατευθυνόμαστε προς την πισίνα. Περνάει δίπλα μας μια μαμά η οποία με πολύ ήρεμο τόνο λέει στο δίχρονο κοριτσάκι της που έχει μείνει πιο πίσω "Μαρίζα γειά σου, φεύγει η μαμά. Θα έρθεις;". Η Μαρίζα όχι μόνο δεν έτρεξε προς την μαμά, αλλά γύρισε την πλάτη, αφού της είπε δυνατά "Γειά σου μαμά", και κίνησε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μαμά ατάραχη συνέχισε να περπατάει και να της φωνάζει "Φεύγω, μόνη σου θα μείνεις; Γειά σου Μαρίζα, πάει η μαμά, είσαι μόνη σου τώρα". Η Μαρίζα όμως ανένδοτη. Μάλιστα είχε απομακρυνθεί τόσο πολύ που άρχισα εγώ να ανησυχώ ότι θα της φύγει. Φτάσαμε έξω από την πισίνα και η Μαρίζα ήταν δίπλα μας ενώ η μαμά ήταν στην άλλη άκρη του δρόμου. Φυσικά, προς υπεράσπιση της μαμάς, πρέπει να σας πω ότι δεν υπήρχε φόβος να πάθει κάτι το παιδί, δεν περνάνε αυτοκίνητα από εκείνο το σημείο, ούτε πολύ κόσμο έχει.



Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Η ευτυχία είναι εδώ!

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν περιγράφονται με λόγια. Είναι απλά υπέροχες! Πρέπει να τις ζήσεις, να τις αισθανθείς, να τις αγγίξεις, να τις μυρίσεις... Ο άντρας μου και τα παιδιά μου μου έχουν προσφέρει αμέτρητες τέτοιες στιγμές! Τόσες που καμιά φορά φοβάμαι πως θα τις ξεχάσω...

Κάπως έτσι ήταν όταν παντρευτήκαμε, ένα μεγάλο πάρτυ, το δικό μας. Κάναμε αυτό που θέλαμε, δεν συμβιβαστήκαμε, γελάσαμε, περάσαμε καλά...



Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Disney on Ice... ήμασταν και εμείς εκεί!

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, "Disney on Ice"

Μέρες συζητούσαμε για αυτή την έξοδό μας. Δεν είναι και λίγο πράγμα να περιμένεις να δεις τους αγαπημένους σου ήρωες να ζωντανεύουν μπροστά σου. "Μα πώς θα κάνει πατινάζ ο MacQueen; Θα είναι και ο Buzz εκεί; Και οι νεράιδες θα πετάνε; Η κακιά μάγισσα της Ariel δεν θα μας πειράξει, έτσι μαμά;" ήταν οι ερωτήσεις της εβδομάδας. Όλα απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν του ανακοίνωσα πως μαζί μας θα έρθει και ο φίλος του ο Βαγγέλης!


Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

"Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;"

Έφτασε... Η ώρα που τόσο φοβόμουν έφτασε. Και δεν δόθηκε καμία απολύτως αφορμή...

Μόλις είχαμε πάρει τον Άλκη από το σχολικό. Καθώς μπαίναμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας ο Άρης με ρώτησε "Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;". Μέχρι σήμερα ο Άρης δεν είχε αναρωτηθεί πού είναι η μαμά μου, γιατί έχει μια γιαγιά ενώ έχει δύο παππούδες. Ίσως να με βόλευε κιόλας αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά του, γιατί νόμιζα πως εγώ δεν θα ήμουν έτοιμη να απαντήσω. Το αστείο είναι ότι το σχολίαζα πρόσφατα σε μια φίλη... Μέχρι που η ερώτηση έσκασε σαν βόμβα!

Η γη κάτω από τα πόδια μου εξαφανίστηκε. Αν και η αρχική μου αντίδραση ήταν να αλλάξω την κουβέντα (ήταν τόσο εύκολο να κάνω ακόμη και πως δεν άκουσα), συγκράτησα την τρεμάμενη φωνή και τα μάτια που ήταν έτοιμα να δακρύσουν και του απάντησα



Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Η καλύτερη μαμά του κόσμου!

Πόσες φορές σας έχουν πει τα μικρά σας πως είστε η καλύτερη μαμά του κόσμου;

Πόσες φορές το έχετε πιστεψει;

Πόσες φορές όμως έχετε σκεφτεί ότι τα κάνετε όλα λάθος;

Πολλές, είναι η δική μου πρόχειρη απάντηση...

Μέχρι πριν δύο εβδομάδες περίπου έκανα πολύ αυστηρή κριτική στον εαυτό μου και στις γονεϊκές μου ικανότητες. Ήθελα να τα κάνω όλα καλά και για κάποιο λόγο πίστευα ότι δεν τα κατάφερνα, αν και τα ίδια μου τα παιδιά, με την συμπεριφορά τους και τον χαρακτήρα τους με διαψεύδουν καθημερινά.

Μέχρι που μας κάλεσαν στον σχολείο του μικρού μου για να γνωριστούμε και να μας ενημερώσουν για το πρόγραμμά τους. Πρέπει να σας πω πως η στάση τον εκπαιδευτικών ήταν για μένα σκέτη αποκάλυψη! Δεν μου είπαν κάτι που δεν το ήξερα, που δεν το είχα ήδη σκεφτεί, που δεν το έβλεπα σε άλλους γονείς, αλλά... δεν ξέρω γιατί... μάλλον είναι θέμα χαρακτήρα... δεν μπορούσα μέχρι τώρα να το εφαρμόσω...



Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Πώς αντιδρούμε στα ριψοκίνδυνα παιχνίδια των παιδιών μας;

Και ότι σας συμβούλευα πριν μερικές μέρες να μην λέτε "το δικό μου το παιδί δεν...".

Εεε λοιπόν, εγώ μέχρι τώρα έλεγα "Ο Άρης δεν σκαρφαλώνει, δεν κάνει ριψοκίνδυνα πράγματα, δεν είναι τολμηρός". Μέχρι που το καμάρι μου αποφάσισε να σκαρφαλώσει στην κουκέτα (δίχως η σκάλα να βρίσκεται στην θέση της), όπου είχα ακουμπήσει μια τεράστια κορνίζα με ένα πόστερ που είχα αγοράσει για το δωμάτιό τους. Φυσικά το τζάμι της κορνίζας έσπασε, ευτυχώς την ώρα που εντελώς τυχαία έμπαινα στο δωμάτιό τους. Τον βρήκα με την πατούσα του μέσα στα γυαλιά (ευτυχώς δεν είχε κοπεί), λίγο τρομαγμένο, γιατί δεν είχε καταλάβει ότι είχε πατήσει πάνω σε τζάμι, και φυσικά φοβισμένο. Του εξήγησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε τόσο ριψοκίνδυνα παιχνίδια, ότι θα μπορούσε να κόψει το πόδι του και πως αν θέλει να ανέβει στο πάνω κρεβάτι αρκεί απλώς να μου το ζητήσει για να βάλουμε την σκάλα στην θέση της.

Τι έγινε βρε παιδιά; Ήρθε η ώρα του να σκαρφαλώσει; Ήρθε η ώρα του να κάνει πιο ριψοκίνδυνα παιχνίδια; Ποιός φταίει τελικά για το περιστατικό της κουκέτας; Το παιδί; Ή εγώ; Μήπως θα έπρεπε απλώς να μην είχα αφήσει τα πράγματα στο λάθος σημείο; Θα έπρεπε να ανησυχώ για το περιστατικό; Να συνεχίσω να φοβάμαι; Γιατί αν πω ότι δεν φοβάμαι, θα πω ψέματα...



Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Η αξία της τιμωρίας...

Θα μπορούσα να σας παραθέσω αρκετά link και τίτλους βιβλίων που υπερασπίζονται την αναγκαιότητα της τιμωρίας των παιδιών.

Θα μπορούσα να σας αναφέρω και την γνωστή σε όλους μας τηλεοπτική εκπομπή με την σούπερ νταντά που υπερασπίζεται την τιμωρία, το καρεκλάκι της σκέψης και το time out ως το απόλυτο εργαλείο για να ηρεμήσουμετα παιδιά μας και να τα φέρουμε στα μέτρα μας.

Δεν θα κάνω αυτό! Θα σας γράψω όμως για ένα περιστατικό που συνέβη σε δημόσιο παιδικό σταθμό, όπου η αδερφή μου επισκεπτόταν σε εβδομαδιαία βάση (ως κομμάτι των σπουδών της). Και κάπως έτσι θα καταλάβετε ποια είναι η αξία της τιμωρίας...



Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Η δύναμη των λέξεων

Πριν μερικές μέρες τα αγόρια μου παίζανε στο δωμάτιό τους. Κάποια στιγμή ακούω τον Άρη να λέει στον μικρό: "Μην το κάνεις αυτό! Αλίμονό σου Άλκη!". Ξαφνιάστηκα γιατί κανένας μας δεν του μιλάει έτσι... ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα! "Άρη μου, γιατί του φωνάζεις; Δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι μεταξύ μας! Πού το άκουσες αυτό και το λες και εσύ;". Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: "Εσύ το λες. Το είπες μια φορά, τότε την άλλη μέρα, στον Άλκη.".

Η αλήθεια είναι ότι πάγωσα και καταρχήν του είπα ότι αποκλείεται να είπε η μαμά κάτι τέτοιο. Ο άντρας μου όμως μου το επιβεβαίωσε. Φαίνεται πως το "αλίμονό σου" μου έχει ξεφεύγει ουκ ολίγες φορές, άλλοτε με παιχνιδιάρικη διάθεση κι άλλοτε ως προειδοποίηση όταν ο μικρός (γιατί μόνο στον μικρό το έχω πει προφανώς) κάνει τις αταξίες του. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σας πω πόσο απαίσια αισθάνθηκα. Όταν γίνεται κάτι τέτοιο εγώ γεμίζω ενοχές, μαστιγώνομαι και λίγο, με πλημμυρίζουν οι σκέψεις...

Και τότε μια φίλη μου είπε κάτι πολύ πολύ απλό: θετική σκέψη, θετική διάθεση, θετική συμπεριφορά... μόνο αυτό χρειάζεται... Σας ακούγεται πολύ ζεν; Εδώ ο κόσμος χάνεται και εγώ... το χαβά μου; Κι όμως, είναι πράγματι πολύ απλό να σταματήσουμε να είμαστε αρνητικοί. Είναι μια απόφαση, ένας άλλος τρόπος ζωής. Χωρίς καμία θρησκευτική, πνευματική, μεταφυσική, new age ή άλλη χροιά. Απλά από άποψη. Πιστεύω πως αν σταματήσουμε να ορίζουμε τη ζωή μας, να σκεφτόμαστε και να συμπεριφερόμαστε κυριευμένοι από αρνητική διάθεση, αν σταματήσουμε να κοιτάμε τον διπλανό μας με μισό μάτι, αν αφήσουμε στην άκρη αρνητικά σχόλια, αν οπλιστούμε με λίγη θετική διάθεση, αν απομακρύνουμε όλους αυτούς που μας κουράζουν και μας εκνευρίζουν στο περιβάλλον μας, ή τουλάχιστον αν καλλιεργήσουμε την επιλεκτική ακοή, αν διασφαλίσουμε για εμάς και την οικογένειά μας ένα περιβάλλον ηρεμίας, όλα μα όλα θα κυλούν τόσο καλύτερα, τόσο πιο ομαλά!



Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Τα 10 πράγματα που κάνουν (περίπου) όλοι οι γονείς

Από την ώρα που γινόμαστε γονείς περίπου όλοι αποκτούμε ορισμένες ικανότητες, δεξιότητες και συνήθειες, καθώς και έναν τρόπο ομιλίας και συνύπαρξης με άλλους ανθρώπους, που υπό άλλες συνθήκες δεν είμαι σίγουρη ότι θα θέλαμε καν να έχουμε ή να κάνουμε.

Συγκέντρωσα λοιπόν 10 πράγματα που κάνω η ίδια και οι φίλοι μου από την ώρα που αποκτήσαμε τον γονεϊκό μας ρόλο. Οι όποιες προσθήκες είναι φυσικά ευπρόσδεκτες!



Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

"Μαμά σήμερα γιορτάζει η Λολίτα μας!!!!"

Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις του Άρη μου με το που άνοιξε τα μάτια του σήμερα το πρωί.

Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα. Για όλους εμάς που ζούμε δίπλα σε ένα ζωάκι σήμερα είναι γιορτή. Γιορτάζουμε τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζουν καθημερινά, την ζεστασιά που μας προσφέρουν, την τρυφερότητα που μας δείχνουν, την στοργή, την πραγματική αγάπη! Και σκεφτόμαστε το παρεάκι μας που δεν είναι πια μαζί μας στο σπίτι, την Κατσούλα μας...

Όποιος δεν έχει ζήσει με ένα κατοικίδιο μάλλον δύσκολα μπορεί να με καταλάβει. Έτσι είναι όμως.



Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Τι θα έπρεπε να ξέρει το παιδί μου;

Πρόσφατα συναντήθηκα με κάποιες φίλες, μαμάδες κι αυτές, και φυσικά πιάσαμε κουβεντούλα για τα παιδιά μας. Μια μαμά λοιπόν, με βλέμμα γεμάτο αγωνία, μας ρώτησε «Εσείς ξέρετε να μετράτε;». Φυσικά όλες βιάστηκαν να παινέψουν τα παιδάκια τους, που όχι μόνο ξέρουν να μετράνε μέχρι το 20 παρακαλώ, αλλά ξέρουν και να γράφουν το όνομά τους. Και το επίθετό τους! Με βλέμμα γεμάτο αγωνία, σταθερά εκεί, δεν έφυγε καθ’ όλη την διάρκεια της συζήτησής μας, η μαμά ρώτησε «Βρε κορίτσια, γιατί εμείς δεν μπορούμε να μετρήσουμε μέχρι το 20, ούτε να γράψουμε το επίθετό μας. Αχ το άλλο; Ποδήλατο κάνετε;». Έκπληκτες οι υπόλοιπες μαμάδες της παρέας της απάντησαν «Δεν κάνετε ποδήλατο; Να τον πηγαίνεις βρε στο πάρκο να μάθει. Εμείς κάνουμε και πατίνι, πολύ άνετα!». Η μόνη της παρηγοριά ήμουν εγώ. «Ο Άρης τώρα μαθαίνει ποδήλατο, με βοηθητικές φυσικά. Προσπαθεί, αλλά δεν εξασκείτε και πολύ, οπότε… Πατίνι; Χμ, ίσως λίγο καλύτερα…».

Εμείς οι μαμάδες κάνουμε ένα λάθος. Μιλάμε με άλλες μαμάδες και συγκρίνουμε τα παιδιά μας. Όχι υποχρεωτικά συνειδητά. Όταν όμως βρισκόμαστε μόνες μας συχνά αναρωτιόμαστε γιατί το δικό μας δεν κάνει ότι κάνουν τα άλλα. Πρέπει να σας πω ότι ενοχλήθηκα πολύ με τον τρόπο που αντιμετώπισαν αυτήν την γυναίκα. Αντί να σταθούν δίπλα της, να την ενισχύσουν, να την υποστηρίξουν, προσφέρθηκαν να της στείλουν με mail μια λίστα με όσα θα έπρεπε να κάνει το παιδί της σε αυτή την ηλικία, να της προτείνουν ειδικούς. Λες και είναι διαγωνισμός, αγώνας ταχύτητας. Άλλος ένας αγώνας για την καημένη την μαμά! Πολύ λίγοι είπαν ότι το κάθε παιδί έχει τον ρυθμό του. Κάποια μπορεί να χρειάζονται απλώς περισσότερο χρόνο!

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει για το τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου. Τι περιμένω όμως από αυτά; Τι θέλω να ξέρουν, τι ικανότητες να αναπτύξουν; 




Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Τι κάνουμε με τα παιδιά μας λίγο πριν κοιμηθούν

Η μεγαλύτερη πρόκληση της ημέρας στο σπίτι μας είναι η απογευματινή απασχόληση, εκεί λίγο πριν, λίγο μετά τις 7. Έχουν φάει το απογευματινό τους, τρίβουν τα ματάκια τους, αρχίζουν τα χασμουρητά και μαζί με αυτά και οι μικροσυγκρούσεις. Κάπου εκεί λοιπόν, μισή ώρα πριν την βραδινή μας ιεροτελεστία, ξεδιπλώνεται όλη η κούραση της ημέρας. Και εμείς ως γονείς καλούμαστε να τα αφήσουμε όλα και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να τα απασχολήσουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον βραδινό τους ύπνο.

Πώς μπορούμε λοιπόν να απασχολήσουμε τα παιδιά μας ώστε να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και να τα χαλαρώσουμε λίγο πριν κοιμηθούν;



Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

"Μαμά σήμερα ήταν η μέρα της αδικίας"

Το μυαλό μου αυτή την εβδομάδα πάει να σπάσει. Ήταν τόσο έντονη, έβγαλε τόσο θυμό, τέτοια απογοήτευση, αγωνία, φόβο, δάκρυα, επιθυμία να τα σπάσω όλα και να ουρλιάξω από τα βάθη του κορμιού μου "ΑΡΚΕΤΑ".

Γιατί;

Γιατί κάποιοι εκμεταλεύτηκαν ανθρώπινες αδυναμίες, τους φόβους μας και την ανασφάλεια που έχει γεννήσει αυτή η κρίση που όλοι βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας.
Γιατί κάποιοι συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε αχιβάδες, λες και η μνήμη μας είναι τόσο κοντή που δεν θυμόμαστε ούτε τι μας έλεγαν πριν μια βδομάδα.
Γιατί κάποιοι στερούν την ελευθερία μας, τα αυτονόητα δικαιώματά μας, τα κεκτημένα ετών.
Γιατί κάποιοι θέλουν να ακυρώσουν τους αγώνες και τις μάχες τόσων και τόσων ανθρώπων.
Γιατί θέλουν να δουλεύουμε (όσοι μπορούμε και έχουμε ακόμη δουλειά) σαν σκλάβοι, να μην σηκώνουμε κεφάλι, να δεχόμαστε ότι είναι να μας έρθει χωρίς να ορθώσουμε κανένα ανάστημα.
Γιατί δεν θέλουν να αισθανόμαστε ίχνος αξιοπρέπειας.
Γιατί κάποιοι θέλουν να μας φοβίσουν, να μας εξοικειώσουν με το μίσος, την ανθρωποφαγία, να μας εκπαιδεύσουν να δείχνουμε τον διπλανό μας και να λέμε "Αυτός φταίει, δεν το έκανα εγώ" ή "Αυτός φταίει που εγώ είμαι έτσι σήμερα".
Γιατί μας θέλουν πιόνια σε μια μάχη που δεν πρόκειται ποτέ να δώσουν για μας.
Γιατί χάθηκαν ανθρώπινες ζωές...


Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Οδηγός επιβίωσης για άρρωστα παιδάκια (και γονείς)

Δεν ξέρω για εσάς, στο δικό μας σπίτι πάντως ο χειμώνας μας χτύπησε την πόρτα την Παρασκευή το απόγευμα, με την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων μιας ίωσης.

Ακόμη δεν έχω καταλήξει αν είναι χειρότερο να έχεις ένα άρρωστο παιδί ή δύο. Αυτή την φορά πάντως είχαμε ταυτόχρονα δύο άρρωστα παιδάκια, το ένα ανέβασε και πυρετό το Σάββατο, πολύ συνάχι, μυτσούλες που λέει και ο Άλκης, πονόλαιμο, αυπνία και φυσικά γκρίνια! Το κακό είναι ότι μαζί με τα μικρά αρρώστησα και εγώ. Δεν ξέρω αν είχα πυρετό, δεν πρόλαβα να πάρω και τίποτα για να συνέλθω, δεν καλοσκέφτηκα το πόσο με πονάει ο λαιμός μου... Ξέρω μόνο ότι περίπου μια βδομάδα μετά τα μικρά είναι καλά ενώ εγώ δεν λέω να συνέλθω... (Μη γκρινιάζεις μαμά!)



Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - "Ξέρεις τι σκέφτομαι;"

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Άρης έχει μόλις επιστρέψει από το σχολείο. Συνήθως δεν έχει όρεξη να πει τα νέα της ημέρας, θέλει πρώτα να τα επεξεργαστεί. Σήμερα όμως έχει μια σημαντική πληροφορία. Οι φίλοι του στο σχολείο του είπανε για έναν καινούριο υπερήρωα!

Μαμά: "Τι έγινε Άρη; Γιατί είσαι τόσο σκεφτικός;"
Άρης: "Μαμά ξέρεις ποιός είναι πολύ δυνατός; Έχει σούπερ δυνάμεις και κάνει φοβερά πράγματα..."
Μαμά: "Μήπως είναι ο Μπάτμαν ή ο Σπάιντερμαν;"
Άρης: "Όχι μαμά... Είναι καινούριος! Σήμερα μου τον έμαθε ο Βαγγέλης. Για αυτό είμαι σκεφτικός. Προσπαθώ να φανταστώ πόσο δυνατός είναι..."
Μαμά: "Ποιός είναι αυτός ο σούπερ δυνατός ήρωας λοιπόν;"
Άρης: "Είναι ο Κάπτεν Αμέρμυγκας!" (ο Βαγγέλης φυσικά του είπε για τον Κάπτεν Αμέρικα!)


Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Όχι μόνο γονείς…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω

Πρόσφατα επισκέφτηκε το κέντρο μας μια κυρία γύρω στα 40. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις της έκανα την πρώτη μου ερώτηση.

«Για πείτε μου λοιπόν, τι σας έφερε σε εμάς;»
«Υπάρχει αγάπη;» με ρώτησε και σταμάτησε περιμένοντας την απάντηση μου.
«Φυσικά!» της απάντησα γρήγορα, με αφέλεια και ενθουσιασμό. Σταμάτησα για λίγο και συνέχισα παραφράζοντας τον τίτλο ενός βιβλίου του Άαρον Μπέκ «Υπάρχει αλλά δεν αρκεί μόνο η αγάπη».



Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Χειροτεχνία - Το βιβλίο των δεινοσαύρων

Άλλη μια δουλειά του Άρη και της θείας Φωτεινής ολοκληρώθηκε!

Το δικό τους βιβλίο με θέμα τους δεινόσαυρους. "Το βιβλίο των δεινοσαύρων".



Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Οι (δικοί μου) μύθοι της μητρότητας

Από την στιγμή που έμεινα έγκυος συνειδητοποίησα ότι γύρω μου υπάρχουν ένα σωρό φίλοι και γνωστοί έτοιμοι να μου προσφέρουν τις πολύτιμες γνώσεις που απέκτησαν από την δική τους εμπειρία. Δεν λέω, ήμουν και άσχετη, όσο να πεις λίγη βοήθεια δεν έβλαψε κανέναν. Το αστείο όμως ήταν όταν άρχισαν να μου ξεφουρνίζουν διάφορα που έκαναν οι ίδιες, οι παλιές, από γιατροσόφια μέχρι εγγυημένες μεθόδους ανατροφής των παιδιών μου.


Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Αξέχαστες ατάκες - Η υπομονή και η προστατεύτρια

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013
Η μπανιέρα είναι γεμάτη. Ο Άρης και ο Άλκης πλατσουρίζουν, κάνουν φούσκες και μπουρμπουλήθρες, γεμίζουν το μπάνιο νερά. Η θεία τους και εγώ καθόμαστε δίπλα τους στα σκαμνάκια μας και συζητάμε. Η θεία μας ήταν τότε στην 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της, είχε αναγούλες και ναυτία όλη μέρα. Αισθανόταν τόσο, μα τόσο εξαντλημένη. Μου έλεγε λοιπόν τα νέα της ημέρας της. Είδα με την άκρη του ματιού μου ότι ο Άρης μας κοίταζε αλλά δεν είχα ακόμη καταλάβει σε τι βαθμό παρακολουθούσε την συζήτησή μας.

Θεία: "Νιώθω τέτοια κούραση. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Ξαπλώνω, ζαλίζομαι, σηκώνομαι, κάνω εμετό, χάλια σου λέω! Αν μου ξαναπεί κανένας για την ωραιότερη φάση της ζωής μου..."
Άρης: "Θεία, αν δεν είσαι καλά, πρέπει να πας στον γιατρό! Δεν το ξέρεις αυτό;"
Θεία: "Το ξέρω μωρό μου. Πήγα στον γιατρό μου."
Άρης: "Και τι σου είπε να κάνεις;"
Θεία: "Μου είπε να κάνω υπομονή και σύντομα θα περάσει!"
Άρης: "Εεε, τότε θεία πρέπει να υπομονείς! Αφού το είπε ο γιατρός, να υπομονείς και όλα θα πάνε καλά!"


Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ας μιλήσουμε για συναισθήματα

Πάντα λέω στα παιδιά μου πως έχουν δικαίωμα να θυμώνουν, να νευριάζουν, να αισθάνονται θλίψη, ζήλεια, να έχουν απλώς κακή διάθεση. Αφού το παθαίνουν οι μεγάλοι, τότε μπορούν και οι μικροί!

Σαν γονιός προσπαθώ να μην καταπιέσω αυτά τα συναισθήματα, ιδιάιτερα τα πιο έντονα, δύσκολα και αρνητικά. Προσπαθώ σκληρά να μην τα παίρνω προσωπικά. Αυτό έχει να κάνει με το πώς εγώ διαχειρίζομαι τις εντάσεις, όχι με το αν τα μικρά μου δικαιούνται να αισθάνονται όπως αισθάνονται. Επιπλέον για τα μικρά μας ανθρωπάκια υπάρχει και η απειρία, το άγνωστο, οι στιγμές που θυμώνουν γιατί απλώς δεν ξέρουν τι τους φταίει, τι είναι αυτό που τα έχει τόσο εξοργίσει!

Προσπαθώ λοιπόν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση να τα βάλω να μου εξηγήσουν τι αισθάνονται, όχι υποχρεωτικά τι έγινε και ποιός φταίει (τις περισσότερες φορές άλλωστε είμαι παρούσα και ξέρω πως οι καυγάδες τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των δύο). Και από ότι καταλαβαίνω και από τις συζητήσεις μου με άλλους γονείς, αυτό είναι πολύ σημαντικό τόσο για ένα 7χρονο όσο και για ένα 4χρονο. Άλλωστε όταν υπάρχει ένταση είναι δύσκολο για ένα παιδί να αντιληφθεί ακριβώς τι έχει συμβεί. Και πιστεύω ότι είναι ακόμη δυσκολότερο για έναν τρίτο να καταλάβει τι ακριβώς έχει γίνει. Το να εκφράσουμε λοιπόν με λέξεις αυτό που αισθανόμαστε, μας βοηθάει όλους να καταλάβουμε χωρίς υποθέσεις και περιττές κρίσεις.



Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Γέμισε η πόλη σχολικά!

Από χθες το πρωί η εικόνα της πόλης έχει αλλάξει.

Εδώ και μια εβδομάδα βλέπω μια πόλη ζαλισμένη. Ζαλισμένη από την φασαρία που ξαφνικά επέστρεψε, από τους ανθρώπους της που αρχίσαν να τρέχουν πίσω από λεωφορεία και ταξί για να μην αργήσουν, από τα μαγαζιά που είναι πάλι ανοικτά...

Από χθες όμως εμφανίστηκαν στους δρόμους της τα σχολικά λεωφορεία. Πρόβα generale για τους οδηγούς. Βγήκαν από το πρωί στις γειτονιές. Σταματούν σε πλατείες και δρομάκια, κοιτάζουν το ρολόι τους και υπολογίζουν πόση ώρα θα τους πάρει να κάνουν την διαδρομή τους.

Και σήμερα η πόλη ξαφνικά ζωντάνεψε. Γέμισε σχολικά λεωφορεία! Γέμισε πρόσωπα γεμάτα αγωνία, χαρά, ανυπομονησία. φόβο, ικανοποίηση, περηφάνεια...


Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

"Δεν με λένε κούκλο..."

Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2013

Μπαμπάς: "Γειά σου κούκλε μου! Πώς τα πέρασες σήμερα στο σχολείο;"
Άρης: "Καλά! Δεν με λένε κούκλο..."
Μπαμπάς: "Και πώς σε λένε; Υπέροχο;"
Άρης: "Όχι..."

Ο μπαμπάς συνέχισε να κάνει υποθέσεις... δεν μπορούσε με τίποτα να το μαντέψει...



Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Τι κάνω λάθος;

Έρχονται κάποιες μέρες που αισθάνομαι ότι το να μεγαλώνεις παιδιά είναι η πιο δύσκολη δουλειά.

Ποτέ δεν την κάνεις τέλεια! Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι, για σένα, για τους ανθρώπους που μεγαλώνεις. Είναι σαν να είσαι πάντα "ο καινούριος". Και ενώ ενημερώνεσαι από χίλιες δυό μεριές για το πώς μπορείς να κάνεις την "δουλειά" σου καλύτερα, εκέι που αισθάνεσαι ότι τώρα το έχεις... κάτι γίνεται και δεν ξέρεις πού έγινε το λάθος.

Όλη η εβδομάδα μου ήταν δύσκολη. Μετά το απόλυτο τίποτα, την απόλυτη χαλάρωση των διακοπών, επιστρέψαμε σε ένα πρόγραμμα, μια καθημερινότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που είχαμε αφήσει. Επιστροφή στην δουλειά μας, όπου τα πράγματα όπως και για πολύ κόσμο άλλωστε είναι δύσκολα, δύο παιδιά στον παιδικό σταθμό, το ένα σε περίοδο προσαρμογής, ωράρια που πρέπει πάλι να τα αλλάξουμε για να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά, ξύπνημα από τα άγρια χαράματα για να προλάβουμε τα πάντα, γενικώς μια κατάσταση που απαιτεί πολύ καλή οργάνωση και διαχείριση του χρόνου μας. Και φυσικά τα παιδιά βαριούνται! Από την περιπέτεια των διακοπών (χώματα, ξύλα, κυνηγητό, φανταστικά παιχνίδια, χελώνες, θάλασσα κτλ κτλ) στο διαμέρισμα. Χαρήκανε που βρήκανε πάλι τα παιχνίδια τους, δεν λέω, αλλά κάτι τους φταίει, δεν ξέρουν τι θέλουν (ειδικά ο μεγάλος), μου ζητάνε βόλτες και χώματα, φωνάζουνε, τρέχουνε πάνω κάτω όλη την ώρα... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ξυπνάνε και οι δύο μέσα στην νύχτα τουλάχιστον από μια φορά (ο Άρης ένα βράδυ, που δεν ξυπνάει ακόμη κι αν σκάνε βόμβες δίπλα του, σηκώθηκε τρεις φορές!).

Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξουν ξαφνικά εντάσεις, να επανέλθει αυτή η αίσθηση ότι εκεί που τα πας μια χαρά, κάτι κάνεις λάθος και όλα μπορεί να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή.

Τι κάνω λάθος όμως;



Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Σε αγαπώ, το ξέρεις;

Άρης: "Άλκη σε αγαπώ, το ξέρεις;"
Άλκης: "Ναι Λάη! Πάς πολύ! (Ναι Άρη! Με αγαπάς πολύ!)

Ο Άρης σκύβει και τον φιλάει. Στην στιγμή ο Άλκης απλώνει το χεράκι του, του χαϊδεύει το μάγουλο και τραβάει το πρόσωπο του Άρη κοντά στο δικό του, δίνοντάς του το πιο τρυφερό φιλάκι.

Άλκης: "Γιο πάω πολύ Λάη μου!! (Κι εγώ σε αγαπάω πολύ Άρη μου!!)

Και η μαμά... τους κοιτάει και δακρύζει.


Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Χειροτεχνία - Το ανθρωπάκι του μήνα

Αν θέλετε να δείτε πώς εξελίσσεται η ζωγραφική του παιδιού σας, σας έχω μια εξαιρετική ιδέα. Πρέπει να πω ότι την δανείζομαι από την καταπληκτική δασκάλα για την οποία σας έγραψα πριν λίγο καιρό, την κυρία Δήμητρα, την δασκάλα του Άρη.

Το θέμα μας λοιπόν είναι "Το ανθρωπάκι του μήνα".


Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό!

Ξεκινήσαμε λοιπόν!  Πρώτη μέρα στο σχολείο για όλους σήμερα! Μαμά και μπαμπάς δουλειά (μετά από έναν περίπου μήνα), Αρούλης προνήπιο (έχουμε τεράστια χαρά γιατί θα είμαστε οι μεγαλύτεροι του σχολείου!) και ο μικρούλης μου, το ζουζούνι αυτό, ξεκίνησε προσαρμογή στον παιδικό σταθμό!

Απίστευτο μου φαίνεται! Για πότε μεγάλωσαν, πότε ήταν που έστειλα τον Άρη στο σχολείο πρώτη φορά, πότε ήταν που επέστρεφα εγώ πρώτη μέρα στην δουλειά και σήμερα ο Άλκης μου πέρασε την πρώτη του ώρα στον παιδικό σταθμό!



Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

"Μαμά, πέθανε ο μπαμπάς;"

Κάπως έτσι ξύπνησα το πρωί της Τετάρτης 28 Αυγούστου, με τον Άρη δίπλα μου να κλαίει με λυγμούς, τα μάτια του πρησμένα από τα κλάματα, σε κατάσταση υστερίας περίπου, να φωνάζει "Μαμά μου, μαμά μου, πέθανε ο μπαμπάς μου;"! Αφού τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα να ανοίξει καλά καλά τα ματάκια, προσπάθησα να τον ηρεμήσω λέγοντάς του ότι είδε απλώς ένα πολύ κακό όνειρο. Μάλιστα, για καλή μας τύχη ο μπαμπάς μας στο διπλανό δωμάτιο ροχάλιζε του καλού καιρού και έτσι είχαμε αδιάσειστα στοιχεία ότι όλα ήταν μια χαρά!


Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

"Μαμά θα με κάνεις Mohican;"

Ο Άρης είναι ένα παιδί που μέχρι σήμερα τουλάχιστον δεν τον απασχολούν καθόλου τα ρούχα και τα παπούτσια που θα φορέσει, αλλά ούτε και το hair styling. Πριν λίγες μέρες όμως, ζήλεψε τα μαλλιά ενός φίλου του και λίγο πριν πάμε για ύπνο μου ζήτησε να του βάλω ζελέ και να τον κάνω Mohican. Του εξήγησα πως ήταν ώρα για ύπνο και δεν είχε νόημα να φτιάξουμε τα μαλλιά μας γιατί θα χαλάσουν. Του υποσχέθηκα όμως ότι το πρωί θα το φροντίσουμε!


Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Ο λΆκης (Άλκης) μας έγινε 2 χρονών!

Οι διακοπές μας τελειώνουν! Σε λίγες μέρες επιστρέφουμε στο σπίτι μας γεμάτοι εικόνες, εμπειρίες, ηρεμία, ενέργεια... Θα ακολουθήσουν κι άλλες αναρτήσεις για το πώς πέρασε ο τελευταίος μήνας, καθώς μια βλάβη στο internet δεν μου επέτρεπε να γράφω στο blog εδώ και περίπου 20 μέρες! Καλό και αυτό από την μια, λίγη αποτοξίνωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Θα αισθανόμουν απαίσια όμως αν επιστρέφαμε στην Αθήνα χωρίς να έχω γράψει τουλάχιστον για τα γενέθλια του μωρού μου. Τα δεύτερά του γενέθλια, που φέτος τα γιορτάσαμε για πρώτη φορά στο χωριό του μπαμπά. Ευτυχώς όμως η βλάβη στον υπολογιστή μας αποκαταστάθηκε εγκαίρως!

Στις 12 Αυγούστου λοιπόν γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μας! Παρέα με γονείς, αδερφούλη, γιαγιά, θείους με λίγους φίλους. Ήταν τόσο όμορφα, διαφορετικά από ότι έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, αλλά τα παιδιά το καταχάρηκαν.


Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

"Μαμά ξέχασες να μου βάλεις πάνα και..."

Ήρθε το βράδυ και όπως κάθε βράδυ αφού κάναμε μπάνιο και πλύναμε δόντια, φορέσαμε το φανελάκι μας και βουτήξαμε στο κρεβάτι μας για το παραμύθι της καληνύχτας... μόνο που αυτό το βράδυ κάτι ξεχάσαμε...

Ξεχάσαμε να βάλουμε πάνα. Και κανένας, ούτε η μαμά, ούτε ο Άρης το θυμήθηκαν.


Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

Τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου;

Πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μου. Έφτασε αυτή η εποχή του χρόνου και για μια ακόμη φορά εγώ κάνω την αυτοκριτική μου... τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου;



Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Οι κανόνες του σπιτιού μας

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε ένα χρόνο πριν. Σε μια πολύ περίεργη φάση για τα παιδιά μου και την κοινή τους ζωή. Κυρίως όμως σε μια φάση που εγώ ακόμη προσπαθούσα να μπω σε ένα καλούπι: τι γονιός είμαι, τα κάνω καλά, βάζω όρια, τι θα άλλαζα κτλ κτλ; Φαίνεται πως ακόμη πάλευα με το μοντέλο της τέλειας μητέρας...

Εδώ και εβδομάδες το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και η πρώτη μου σκέψη είναι να την σβήσω. Είναι αστείο, έως ειρωνικό, ότι η ανάρτηση με τις περισσότερες επισκέψεις, είναι η μόνη που πλέον δεν με αγγίζει, δεν θέλω να με χαρακτηρίζει. Δεν συμφωνώ πλέον με αυτά που είχα γράψει τότε σε πολλά σημεία. Έχω αλλάξει, τα παιδιά μου έχουν αλλάξει, έχουν βρει τις ισορροπίες τους, επαναπροσδιορίζουν την σχέση τους μέρα με την μέρα...

Είμαι πολύ τυχερή, γιατί τον τελευταίο χρόνο γνώρισα, έστω και διαδικτυακά, μερικούς ανθρώπους που άλλαξαν όλη μου την κοσμοθεωρία σε σχέση με τα παιδιά, αλλά και με τους ανθρώπους γύρω μου. Δεν έχω λόγια να τους ευχαριστήσω! Κατάλαβα πολλά λάθη που έκανα, βρήκα τους τρόπους να συνομιλώ με τα παιδιά μου χωρίς να σκέφτομαι συνεχώς πώς θα τα καλουπώσω στο δικό μου μοντέλο και πρότυπο. Κατάλαβα πως τους κανόνες δεν χρειάζεται να τους γράφεις, καμιά φορά δεν χρειάζεται καν να τους εκφωνείς ως τέτοιους. Το παράδειγμα το δικό μου θα ακολουθήσει το παιδί, η συζήτηση μαζί του θα διαμορφώσει πράγματα, ο σεβασμός στο προσωπό του και στις επιθυμίες του θα το βοηθήσει να εξελιχθεί.

Φυσικά και θα μιλήσουμε για την ασφάλεια, την χειροδικία, την συνύπαρξη με τους άλλους. Θα μιλήσουμε όμως, θα κατανοήσουμε, θα αποδεχτούμε το παιδί μας και θα το σεβαστούμε με όλα του τα χαρακτηριστικά. Η επανάληψη βοηθάει, η εναλλακτική, η επιλογή και όχι ο κανόνας που θα βάλουμε στον τοίχο, όσο κι αν τον στολίσουμε με χρώματα και ζωγραφιές. Θέλουμε παιδιά που θα μας ακούνε γιατί φοβούνται τις συνέπειες της μη συμμόρφωσης στον κανόνα; Εγώ θέλω παιδιά με κριτική σκέψη, ακόμη και απέναντί μου.

Συζήτηση! Έχω καταλήξει ότι είναι το πιο δυνατό όπλο που έχουμε ως ενήλικες που σέβονται τον διπλανό τους. Και ας βάλουμε μόνο έναν κανόνα στο σπίτι μας: δεν υπάρχουν κανόνες!

Δεν θα την σβήσω αυτή την ανάρτηση. Χαίρομαι που είναι μια από τις πιο διαβασμένες αναρτήσεις του blog μου! Θα σας πω μόνο, πως αν και ακόμη βρίσκεται κολλημένη στον τοίχο μας, πλέον την προσπερνούν και δεν της ρίχνουν ούτε δεύτερη ματιά. Μπράβο παιδάκια μου γλυκά!

Ακολουθεί το κείμενο όπως γράφτηκε τον Αύγουστο του 2013:



Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Πώς μπορεί ένα βιβλίο να αλλάξει την ζωή σας;

Αυτές τις μέρες ξεφύλλισα εφημερίδες, μπήκα σε διάφορα βιβλιοsite, μίλησα με φίλους, έκανα και εγώ την έρευνά μου για το τι θα διαβάσω στις διακοπές μου. Με μεγάλο ενθουσιασμό πρέπει να σας πω, γιατί είχα... πα πα πα (που λέει και ο μικρός μου)...πάνω από 5 χρόνια να διαβάσω ένα λογοτεχνικό βιβλίο.

Δεν μπορώ να πω, οι γνώσεις μου γύρω από τα θέματα εγκυμοσύνης, φροντίδας, ανατροφής και διαπαιδαγώγησης παιδιών, ομαλής συμβίωσης μεταξύ αδελφών, διαχείρισης κρίσεων και θυμού διευρύνθηκαν. Διάβασα επίσης πολλά  για το πώς μπορούμε να παραμείνουμε γυναίκες ενώ είμαστε μητέρες, για το πώς θα τα φέρουμε βόλτα στο σπίτι προτού μας πνίξει ο όγκος των πραγμάτων που συσσωρεύονται, για το πώς θα κάνουμε την σχέση μας να διατηρήσει τη μαγεία και το πάθος της ενώ υπάρχουν τα παιδιά στο σπίτι κτλ κλτ. Νομίζω πως καταλαβαίνετε τι θέλω να πω...

Η λογοτεχνία απουσίαζε...
Αγόραζα κατά καιρούς τα βιβλία που θα ήθελα κάποια στιγμή να διαβάσω, αλλά μάταιο. Τα κέρδιζε πάντα η αγωνία της ανατροφής των παιδιών μου, οι αναπάντητες απορίες μιας μάνας που θέλει να τα κάνει σωστά, που θέλει να αισθάνεται ασφαλής με τις επιλογές της. Μέχρι πριν ένα μήνα περίπου..

Φεύγαμε για το χωριό μας και την τελευταία στιγμή σκέφτηκα "Δεν παίρνω και τίποτα light να διαβάσω στην παραλία; Ας αφήσω πίσω το Μη βασανίζεστε για μικροπράγματα στην οικογένεια. Τι διάολο, θα φύγουμε ένα πενθήμερο, ας διαβάσω κάτι διαφορετικό.".

Και πήρα μαζί μου Το Νησί της Victoria Hislop

 

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Χρόνια πολλά Κάθε μέρα γονείς!!!

Ένα χρόνο κλείνει αυτές τις μέρες η ομάδα «Κάθε μέρα γονείς!!!».

Ξεκινήσαμε δειλά το Ιούλιο του 2012, μερικοί γονείς που ψάχναμε κάτι άλλο. Άνθρωποι που μέσα στην κρίση και την δύσκολη περίοδο που διανύουμε αναζητούμε ενημέρωση, απαντήσεις στα ερωτήματά μας, ποιοτική και φτηνή διασκέδαση για τα παιδιά μας και για εμάς. Άνθρωποι που θέλουν να συζητήσουν, να ακούσουν,  να μην βάζουν ταμπέλες, να μην κρίνουν, να προβληματιστούν και να επιλέξουν. Σήμερα είμαστε 277, άλλοι πιο ενεργοί, άλλοι λιγότερο.  

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα λοιπόν, με μια ανάγκη, μια φίλη και το εργαλείο που φέρνει πολύ κόσμο "κοντά" τα τελευταία χρόνια... Κάθε μέρα γονείς!!! (η ομάδα)